Ind disable

Sunday, 19 November 2017

ഭിക്ഷുകി (ഭാഗം 2)


                                    അവൾ കരച്ചിൽ നിറുത്തി. മുഖം താഴ്ത്തി നിലത്തേക്ക് ദൃഷ്ടിപതിപ്പിച്ച് അങ്ങനെ ഇരുന്നു. മുന്നിലേക്ക് പാറിവീണ അവളുടെ എണ്ണയമില്ലാത്ത മുടിനാരിഴകൾ മുഖം മറച്ചുകളഞ്ഞു. ആളുകൾ അപ്പോഴും പരസ്പരം എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കയായിരുന്നു. അവ്യക്തമായ ശബ്ദശകലങ്ങൾ ഒരു മുഴക്കമായി അവളുടെ കർണങ്ങളിൽ പതിച്ചു. അതിനിടെ ഒരാൾ പറഞ്ഞു,

"പാവം കുട്ടി ഇനി എന്തു ചെയ്യും ആവോ? ദൈവം തുണക്കട്ടെ."

ആ ശബ്ദത്തിന്‍റെ ഉടമസ്ഥനെ കാണാനുള്ള ഉത്കണ്ഠയിൽ അവൾ മുഖമുയർത്തി നോക്കി. വെള്ളമുണ്ടും വെള്ളഷർട്ടും ധരിച്ച, കണ്ടാൽ മാന്യനാണെന്നു തോന്നുന്ന അയാൾ ഇതും പറഞ്ഞിട്ട് നടന്നകലുന്ന ആളുകളുടെ ഏറ്റം മുന്നിലായി നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അൽപസമയത്തിനകം തന്നെ പിറുപിറുത്തുകൊണ്ട് ആളുകൾ പിരിഞ്ഞുപോയി.

                            നേരം നന്നേ പുലർന്നിരുന്നു. കിഴക്ക് സൂര്യൻ ഉദിച്ചുപൊങ്ങി. അതിന്‍റെ സുവർണ കിരണങ്ങൾ ഭൂമിയിൽ പതിച്ചു. ഈർപ്പമാർന്ന പാതയിൽ സൂര്യരശ്മികൾ പതിക്കുമ്പോൾ ജലം നീരാവിയായി ഉയർന്നുപൊങ്ങുന്നത് അവൾ നോക്കിയിരുന്നു. എത്രനേരം അങ്ങനെ ഇരുന്നെന്ന് അറിയില്ല. കടകൾ തുറക്കാൻ നേരം ആയി. ഇനിയിവിടെ ഇരുന്നാൽ കടയുടമ ഉപദ്രവിക്കും. മൃദുലമായ തന്‍റെ കൈവെള്ള നിലത്തുകുത്തി, കൈകളിൽ ഊന്നി പതുക്കെ അവൾ എഴുന്നേറ്റു. നിലത്തു കിടക്കുകയായിരുന്ന അമ്മയുടെ മറാപ്പുകെട്ട് എടുത്തു. അമ്മയുടെ ഓർമകളുറങ്ങുന്ന ഭാണ്ഡം, ജീവിതത്തിൽ ഇനി ആകെയുള്ള സമ്പത്ത്. അത് തന്‍റെ ഇടത്തുതോളിൽ തൂക്കിയിട്ടുകൊണ്ട് നിശ്ശബ്ദയായി, ശിരസ്സുകുനിച്ചുകൊണ്ട് എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ അവൾ നടന്നു. എന്തൊക്കെയോ ദൃഢനിശ്ചയങ്ങളോടെ.

                          നേരം ഇരുട്ടാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. കൂടണയാൻ വെമ്പൽകൊള്ളുന്ന പറവകൾ മാനത്ത്, അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും പറന്നു നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആകാശത്തിനിപ്പോൾ അസ്തമയ സൂര്യന്‍റെ ചുവപ്പുനിറമാണ്. കലാലയങ്ങളിൽ നിന്നും തിരികെ മടങ്ങുന്ന യുവാക്കൾ, അദ്ധ്യാപകർ, ജോലിക്കാർ, കളികഴിഞ്ഞ് മടങ്ങുന്ന പയ്യന്മാർ. എല്ലാവരും സ്വഭവനങ്ങളിലേക്ക് തിരികെ മടങ്ങുന്ന വേള. ഇരുട്ട് പരന്നുതുടങ്ങിയിരുന്നു. വഴിവിളക്കുകൾ തെളിഞ്ഞുതുടങ്ങി. കടകളുടെ പേരുകളിൽ വർണങ്ങൾ വിരിഞ്ഞു.

                               വിശപ്പ് സഹിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. ഇന്ന് ഒന്നും കഴിച്ചിട്ടില്ല. ഉച്ചക്ക് പഞ്ചായത്തു കിണറ്റിൽ നിന്നും രണ്ടുകവിൾ വെള്ളം കുടിച്ചു. അത്രമാത്രം. തെരുവുനായ്ക്കൾ ആധിപത്യം സ്ഥാപിച്ച ചവറ്റുകൂനകളിൽ ആഹാരത്തിനായി, ജീവൻ തുലാസിൽ വച്ച് പോരാടേണ്ട അവസ്ഥ കൈവന്നിരിക്കുന്നു.
മാനത്ത് കാർമേഘങ്ങൾ ഉരുണ്ടുകൂടിയിരുന്നു. അവൾ മുഖമുയർത്തി, നെറ്റിയിൽ കൈചേർത്തുപിടിച്ച് അകലേക്ക് സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി. അങ്ങുദൂരെ തൂക്കണാംകുന്ന് കാണാം. കുന്നിനപ്പുറത്ത് ഒരു ഓഡിറ്റോറിയം ഉണ്ട്. അവിടെ ഇന്ന് ആരുടെയോ മംഗലം നടന്നിട്ടുണ്ട്. ആളുകളെ നിറച്ച് വരിവരിയായി വാഹനങ്ങൾ പോകുന്നത് കണ്ടിരുന്നു. അവിടെ ചെന്നാൽ വിശപ്പടക്കാൻ എന്തെങ്കിലും കിട്ടും തീർച്ച. വേഗം പോയാൽ നന്നേ ഇരുട്ടാവുന്നതിനുമുന്നേ തിരിച്ചുവരാം. അവൾ സമയം പാഴാക്കാതെ, കുന്ന് ലക്ഷ്യമാക്കി വേഗത്തിൽ നടന്നു.

                                      തെരുവിൽ നിന്നും പുറത്തുകടന്നാൽ പിന്നെ വിജനമായ പാതയാണ്. അവിടെ വഴിവിളക്കുകളൊന്നും ഇല്ല. അവൾ അരണ്ട വെളിച്ചത്തിൽ കാണുന്ന പാതയിലൂടെ വേഗം നടന്നു. വഴിയിൽ ആളുകൾ നന്നേ കുറവായിരുന്നു. ചെറു വാഹനങ്ങൾ ഇടക്കിടെ കടന്നുപോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു. റോഡരികിൽ അങ്ങിങ്ങായി മൂന്നോ നാലോ പേരടങ്ങുന്ന ചെറുസംഘങ്ങൾ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അവർ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ എന്തൊക്കെയോ പറയുകയും പൊട്ടിച്ചിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവരിൽ പലരും അവ്യക്തമായ വെളിച്ചത്തിൽ തനിയെ നടന്നുനീങ്ങുന്ന ആ പെൺകുട്ടിയെ സംശയാസ്പദമായ കണ്ണുകളോടെ നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത് അവൾക്ക് മനസിലായിരിക്കണം, അവളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് പുറത്ത്കേൾക്കാം വിധം ഉയർന്നിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് അവളുടെ ഇടത്തുതോളിൽ എവിടെനിന്നോ ഒരു കൈ വന്നുപതിച്ചു. ബലിഷ്ഠമായ കരം, ഒപ്പം ഗാംഭീര്യം നിറഞ്ഞ ഒരു ശബ്ദം.

"മോൾ എവിടേക്കാ..?"

അവൾ ഞെട്ടിത്തരിച്ചു പിന്തിരിഞ്ഞുനോക്കി. ആജാനുബാഹുവായ ഒരു മനുഷ്യൻ. അയാളുടെ ഇടത്തുകയ്യിൽ പാതിതീർന്ന എരിയുന്ന ഒരു സിഗരറ്റ് കുറ്റിയും ഉണ്ടായിരുന്നു. ചുണ്ടുകളിൽ കപടമായ ചിരി പടർത്തിയിരുന്നു. വെറ്റിലയുടെ കറപിടിച്ച, ചുവന്ന പല്ലുകൾ പുറത്തുകാണിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ആ ചിരിയിൽ അവൾക്കെന്തോ അപകടം മണത്തു. അവൾ കൈ തട്ടിമാറ്റി. പൊടുന്നനെ അയാൾ അവളുടെ വലതുകൈത്തണ്ടയിൽ കയറിപ്പിടിച്ച് അത് ഉള്ളം കയ്യിൽ വച്ച് ഞെരുക്കി. ബലിഷ്ഠമായ കൈകളാലുള്ള ആ പിടിയിൽ നിന്നും രക്ഷപെടുക എന്നത് ദുഷ്കരമായ കാര്യമാണെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. താൻ വലിയൊരു അപത്തിലാണ് അകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതെന്ന സത്യം അവൾ വേദനയോടെ അറിഞ്ഞു.
ഭീതിയാൽ അവളുടെ തൊണ്ടയിൽ നിന്നും പുറത്തേക്കുവരാൻ ശബ്ദംമടിച്ചു. അവളുടെ ഇടുങ്ങിയ കണ്ണുകളിൽനിന്നും കണ്ണുനീർ ധാരയായി ഒഴുകി. പൊടുന്നനെ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ഉപായം മിന്നിമഞ്ഞു. അവൾ ഒട്ടും സമയം കളയാതെ അയാളുടെ കയ്യിൽ തന്‍റെ സർവശക്തിയുമെടുത്ത് ആഞ്ഞ്കടിച്ചു. അതയാൾ ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല.

"...."

അയാൾ വേദനകൊണ്ട് പുളഞ്ഞു, കൈയുടെ ബലം അയഞ്ഞു. അവൾ കൈ വിടുവിച്ച്, സർവശക്തിയുമെടുത്ത് ഓടി. അരണ്ട വെളിച്ചത്തിൽ അവ്യക്തമായി മാത്രം കണ്ട ആ ഇരുണ്ട പാതയിലൂടെ അവൾ പിടയുന്ന മനസുമായി, ജീവനും കൊണ്ട് പാഞ്ഞു. ദൂരെ കുന്നിനുമുകളിൽ എത്തുന്നവരെ അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയില്ല. കുന്നിനുമുകളിൽ എത്തിയപ്പോൾ കിതച്ചുകൊണ്ട് ഒരു പുൽതട്ടിൽ ഇരുന്നു. വിറയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടുകളോടെ വന്ന വഴിയെ, തിരിഞ്ഞുനോക്കി. ആ എരിയുന്ന സിഗരറ്റിന്‍റെ തീ, തന്നെ പിന്തുടരുന്നുണ്ടോ എന്നറിയാൻ. അത് അവിടെങ്ങും കാണാനില്ലായിരുന്നു. അവൾ കുറേനേരം അവിടെ തന്നെ ഇരുന്ന് കിതപ്പുമാറ്റി. അതിനുശേഷം എഴുന്നേറ്റ് നടന്നു. താഴെ ഓഡിറ്റോറിയം കാണാമായിരുന്നു. അടുക്കളയുടെ ഓരത്തായി സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്ന ടാപ്പിൽ മുഖം കഴുകി, വെള്ളം കുലുക്കുഴിഞ്ഞ്തുപ്പി. കുറെ കുടിക്കുകയും ചെയ്തു. അതിനുശേഷം തിടുക്കത്തിൽ, വേസ്റ്റ്കുഴി തിരഞ്ഞുകൊണ്ട് നടന്നു

                                         ആ കെട്ടിടത്തിൽനിന്നും കുറച്ചുമാറി തെങ്ങിൻ തോപ്പിൽ കുഴിച്ചിരുന്ന അത് അവൾ കണ്ടെത്തി. കുഴി മൂടിയിരുന്നില്ല. അവൾ അതിലേക്കിറങ്ങി. മടങ്ങിയിരുന്ന ഇലകൾ ഓരോന്നായി നിവർത്തിനോക്കി. പലതിലും ഭക്ഷണം പാതിമാത്രം കഴിച്ച്, ബാക്കി അവശേഷിപ്പിച്ചിരുന്നു. അവൾ ആർത്തിയോടെ അവ വാരിത്തിന്നു, മതിയാവോളം. വയറുനിറഞ്ഞപ്പോൾ എഴുന്നേറ്റു. ഓഡിറ്റോറിയത്തിന്‍റെ പുറകിലത്തെ ടാപ്പ് ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. ടാപ്പ് തുറന്ന് കൈകൾ കഴുകി. കുറേ പച്ചവെള്ളം കുടിച്ചു. മുഖം കഴുകി. സംതൃപ്തിയോടെ കണ്ണുകളടച്ച് ഒരുനിമിഷം അവിടെ തന്നെ ഇരുന്നു. അമ്മയുടെ പാതിത്തുറന്ന കണ്ണുകൾ, ആ മുഖം അതാ മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞുവരുന്നു. അവളുടെ അടഞ്ഞ കൺപോളകൾക്കിടയിലൂടെ ചുടുകണ്ണീർ കിനിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പൊടുന്നനെ അവിടെങ്ങും ഒരു മിന്നൽപിണർ പരന്നു. പുറകെ കാതടപ്പിക്കുന്ന ഇടിനാദവും.

"അമ്മേ...."

അവൾ നിലവിളിച്ചു. പേടിച്ചുവിറച്ച് പുറകിലത്തെ വിറകാലയിലേക്ക് ഓടി. വെട്ടിയൊതുക്കി തട്ടുതട്ടായി അടുക്കിവച്ചിരിക്കുന്ന വിറകുകളുടെ പിന്നിൽ ഒളിച്ചിരുന്നുകാലുകൾ കൈകളാൽ മാടിയൊതുക്കിപ്പിടിച്ച് അവയിൽ മുഖം താഴ്ത്തിയിരുന്നു. പുറത്ത്, മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. നേരം കടന്നുപോകുന്തോറും മഴയുടെ ശക്തി കൂടിക്കൂടിവന്നു. ശക്തമായ കാറ്റിൽ മരച്ചില്ലകൾ പരസ്പരം കൂട്ടിയിടിക്കുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കാമായിരുന്നു. അത് അവളുടെ ഭയം ഒന്നുകൂടെ വർധിപ്പിച്ചു. അമ്മയുടെ ഓർമ വഹിക്കുന്ന ആകെയുണ്ടായിരുന്ന അവശേഷിപ്പായിരുന്ന ആ തുണിസഞ്ചി, വഴിയിൽ വച്ച് അപരിചിതനുമായിട്ടുള്ള മൽപിടിത്തതിൽ നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. അവൾ വിതുമ്പിക്കരയുകയായിരുന്നു. ഇന്നിനി ഇവിടെ ഉറങ്ങാം ആരും അറിയാൻ പോണില്ല, കാണാനും. പുറത്ത് ഇരച്ചുപെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന മഴയുടെ താളം അസ്വദിച്ചുകൊണ്ട് അറിയാതെ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതിവീണത് അവൾ അറിഞ്ഞില്ല.

                             രാവിലെ പക്ഷികളുടെ കളകളാരവം കേട്ടാണ് അവൾ ഉണർന്നത്. പതുക്കെ കണ്ണുതുറന്നപ്പോൾ മുഖത്തേക്കടിച്ച പ്രഭാതസൂര്യന്‍റെ തീവ്രമായ രശ്മികളാൽ ആവ അപ്പോൾ തന്നെ ഇറുക്കിയടച്ചു കളഞ്ഞു. കണ്ണുകൾ ഒന്നുകൂടെ തിരുമ്മിക്കൊണ്ട് വീണ്ടും തുറന്നു. ടാപ്പിനരികെ ചെന്ന് മുഖം കഴുകി. വിരലുകൾ കൊണ്ട് പല്ലുകൾ തേച്ചെന്നു വരുത്തി. കുറച്ചു വെള്ളം കുടിക്കുകയും ചെയ്തു. പുതിയൊരു ദിവസവും കൂടെ കാണാൻ ദൈവം ഭാഗ്യം തന്നിരിക്കുന്നു. അവൾ ആ കെട്ടിടത്തെ അകലെയാക്കി പതുക്കെ നടന്നുതുടങ്ങി. അടുത്ത ചവറ്റുകൂന ലക്ഷ്യമാക്കി.

                             റോഡിൽ നിറയെ വാഹനങ്ങൾ തലങ്ങും വിലങ്ങും പായുന്നു. വിവിധ നിറത്തിലും വലിപ്പത്തിലും ഉള്ളവ. എപ്പോഴും അലമുറയിട്ടുകൊണ്ട് എവിടേക്കോ സദാസമയം ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നവ. അതുകൂടാതെ റോഡരികിലൂടെ നടന്നുപോകുന്ന പലതരം മനുഷ്യക്കോലങ്ങളും. ആരും മുഖത്തോടുമുഖം നോക്കുന്നില്ല. കാണുന്നില്ല, മിണ്ടുന്നില്ല. എന്തോ ആലോചിച്ചുകൊണ്ട് മുന്നോട്ടുമാത്രം നോക്കിക്കൊണ്ട് എങ്ങോട്ടോ പായുന്ന ഇരുകാലികൾ. അഭിമുഖമായി വന്ന ശുഭ്രവസ്ത്രധാരിയായ ഒരു മനുഷ്യനോട് കൈകൾ നീട്ടിക്കൊണ്ട് അവൾ ചോദിച്ചു.

"സാറേ വല്ലതും തരണേ?"

അയാൾ അറപ്പോടെ നോക്കിയിട്ട് വേഗത്തിൽ നടന്നുപോയി. വേറൊരു സ്ത്രീ "നാശം" എന്നു ശപിച്ചിട്ടുപോയി. ആരുടെയും കണ്ണുകളിൽ കരുണയോടെയുള്ള ഒരു നോട്ടം പോലും കാണാനില്ലായിരുന്നു. അങ്ങനെ നടക്കുന്നതിനിടക്ക്, വഴിയിൽ കൂട്ടമായി നിന്നിരുന്ന, കുറച്ച് യുവാക്കളിൽ ഒരുവൻ അവളുടെ ഉടുപ്പിന്‍റെ ഇടത്തുകയ്യിൽ അല്പം കീറിയ ഭാഗത്ത് കാമവെറിയോടെ നോക്കുന്നതവൾ കണ്ടു. അവൾ അവിടെ നിന്നും വേഗം മാറി. തൊട്ടടുത്തുള്ള ബസ്റ്റോപ്പിനരികെ ചെന്നു.

                                   അടുത്ത വണ്ടി വരുന്നതും കാത്ത് അക്ഷമരായി കണ്ണും നട്ടിരിക്കുന്ന ഒരു ഒരുപറ്റം മനുഷ്യർ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. കെട്ടുപണിക്കാർ, ജോലിക്കാർ, കോളേജ് വിദ്യാർഥികൾ എല്ലാവരും ഉണ്ട്. പെൺകുട്ടികൾ പരസ്പരം എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞ് പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്നു. ആൺകുട്ടികൾ ഒരുഭാഗത്ത് കൂട്ടംകൂടിനിന്ന് തമ്മിൽതമ്മിൽ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഇടക്കിടെ ആധുനിക രീതിയിൽ വെട്ടിയൊതുക്കിയ കേശങ്ങൾ മാടിയൊതുക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. പാന്‍റ് ഇടക്കിടെ ഞെരിഞ്ഞുകയറ്റുന്നു. കുറച്ചുപേർ കൈയിൽ പിടിച്ചിരിക്കുന്ന സെൽഫോണിന്‍റെ ചില്ലുകളിൽ തോണ്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അവരുടെ ചുണ്ടുകളിൽ ഇടക്കിടെ ഒരു പുഞ്ചിരി വന്നുപോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പതുക്കെ അടുത്തു ചെന്ന്, സെൽഫോണിൽ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരുവനോട് അവൾ ചോദിച്ചു.

"ചേട്ടാ.. എന്തെങ്കിലും.. തരണേ...?"

അവന്‍റെ ദൃഷ്ടി ഒരുനിമിഷം ആ ഉപകരണത്തിൽനിന്നും ഉയർന്ന് അവളുടെ നേരേ പാഞ്ഞു. വീണ്ടും പഴയപടിപോലെ തന്നെ തുടർന്നു. അവൾ തൊട്ടടുത്ത് നിൽക്കുന്ന മറ്റൊരുവനോട് ചോദിച്ചു. അപ്പുറത്ത് നിൽക്കുന്ന കുലീനയായ ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ മുഖത്തേക്ക് ശ്രദ്ധിച്ചുനിന്ന അവൻ അവളുടെ ശബ്ദം കേട്ട് ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

"ന്താ.. ന്തു.. വേണം..?" എന്ന് ചോദിച്ചു.

അവൾ തന്‍റെ ചോദ്യം ആവർത്തിച്ചു. ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന കാര്യത്തിൽനിന്നും വ്യതിചലിപ്പിച്ച അവളോട് അവന് ദ്വേഷ്യമാണ് തോന്നിയത്.

"ഒന്നു.. പോകുന്നുണ്ടോ... നാശം..! കുറെയെണ്ണം.. ഇറങ്ങും... തട്ടിപ്പുമായി.." അവൻ ശബ്ദമുയർത്തി.

പിന്നെയും എന്തൊക്കെയോ പിറുപിറുത്തുകൊണ്ടിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ കിനിഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു.

തുടരും...

Sunday, 12 November 2017

ഭിക്ഷുകി (ഭാഗം1)


  
                         ചീറിപ്പാഞ്ഞുപോകുന്ന ഏതോ കാറിന്‍റെ ഹോൺ ശബ്ദം കേട്ട് അവൾ ഞെട്ടിയുണർന്നു. മഴ ഇനിയും മാറിയിട്ടില്ല. സന്ധ്യമയങ്ങും മുൻപേ പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയ ഈ നശിച്ച മഴ എന്തിനുള്ള പുറപ്പാടാണാവോ. അവൾ പിറുപിറുത്തു. കാലവർഷം മണ്ണിലുള്ള അതിന്‍റെ സർവാധികാരവും എടുത്തുകൊണ്ട് ആർത്ത് പെയ്യുകയാണ്. ഇരുമ്പുതകിടിനാൽ തീർത്ത മേൽക്കൂരയിൽ പതിക്കുന്ന മഴവെള്ളം അതിന്മേൽ താളം പിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വികടമായ ആ നാദം കേട്ട് ഏറെ നേരം കഴിഞ്ഞാണ് ഒന്നു മയങ്ങിയത്. അവൾ, അരികത്ത് ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന അമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. 
ഒന്നും അറിയാതെ സുഖമായി കിടന്നുറങ്ങുകയാണ് പാവം!. മഴയുടെ സീൽക്കാരവും, കാതടപ്പിക്കുന്ന ഇടിനാദവും, ഒന്നും അമ്മ അറിയുന്നില്ല. കടത്തിണ്ണയാണെങ്കിലും പട്ടുമെത്തയിൽ കിടക്കുന്ന സംതൃപ്തിയാണ് അമ്മയുടെ മുഖത്ത്. ഉറങ്ങിക്കോട്ടെ, പാവം! അവളുടെ മനം മാതൃസ്നേഹത്താൽ നിറഞ്ഞു. അവൾ, നിലത്ത് നിന്നും പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് കടയുടെ വരാന്തയിലൂടെ നടന്നു. വരാന്ത അവസാനിക്കുന്നിടത്ത്, മുകളിലത്തെ നിലയിലേക്ക് കയറാനുള്ള കോണിപ്പടി ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൾ അതിന്‍റെ ഇരുമ്പുകാലുകളൊന്നിൽ പിടിച്ചങ്ങനെ നിന്നു. ഇടക്കിടെ വന്നുപോകുന്ന മിന്നലിന്‍റെ വെൺ പ്രകാശം അല്പനേരത്തേക്കാണെങ്കിലും അവിടെയെല്ലാം ഒരു പകലിന്‍റെ പ്രതീതി ജനിപ്പിച്ചിരുന്നു. ആഞ്ഞു വീശുന്ന കാറ്റിൽ ദൂരെയുള്ള തോപ്പിൽ തെങ്ങിൻ പറ്റം ആടിയുലയുന്നത് കാണാം. അവ, ഇരുകൈകളും ഉയർത്തി ദ്വന്ദയുദ്ധത്തിനു വരുന്ന ഒരു ഭീകരസത്വം പോലെ കാണപ്പെട്ടു. പൊട്ടിയ മേൽകൂരയുടെ വിടവിലൂടെ ഊർന്നിറങ്ങിയ മഴത്തുള്ളി നെറ്റിയിൽ പതിച്ചപ്പോൾ അവൾ ഞെട്ടിത്തരിച്ച് മുകളിലേക്ക് നോക്കി. പെട്ടന്നു വന്നുമാഞ്ഞ ഒരു മിന്നലിന്‍റെ പ്രകാശത്തിൽ അവളുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞുകണ്ടു.

                           എണ്ണമയമില്ലാതെ പാറിപ്പറക്കുന്ന കേശങ്ങൾ, പ്രകാശം മങ്ങിയ നയനങ്ങൾ, വരണ്ടുണങ്ങിയ അധരങ്ങൾ. വിളറിവെളുത്ത മുഖത്ത്, അങ്ങിങ്ങായി അഴുക്ക് പുരണ്ടിരുന്നു. അവൾ ധരിച്ചിരുന്ന നീല നിറത്തിലുള്ള ഉടുപ്പില്‍ പല സ്ഥലങ്ങളിലായി കീറലുകൾ കാണാമായിരുന്നു. ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ ഒരു പതിനാല് വയസ്സ് പ്രായം തോന്നിക്കും അവൾക്ക്. സർവ്വശക്തനായ ദൈവത്തിന്‍റെ വ്യത്യസ്തവും വൈവിധ്യമാർന്നതും ആയ സൃഷ്ടികളിൽ ഒന്നാണ് അവളും. ഈ ജന്മത്തിൽ അവൾക്ക് ലഭിച്ച വേഷം ഒരു ഭിക്ഷക്കാരിയുടേതാണ്. വേഷങ്ങളിൽ, അടിത്തീർക്കുവാൻ ഏറ്റം ക്ലേശകരമായ വേഷം. ഭിക്ഷക്കാരിയാണെങ്കിലും അവൾ കുലീനയായിരുന്നു. സംരക്ഷിക്കപ്പെടാതെ നിറം മങ്ങിപ്പോയ ഒരു സൗന്ദര്യം അവളുടെ മുഖത്ത് ഒളിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

                              കാറ്റത്ത് പാറിപ്പറന്ന് മുഖത്തേക്ക് വീണ മുടിനാരിഴകൾ മാടിയൊതുക്കി, മുഖം തിരിച്ച് അവൾ അപ്പുറത്ത് വരാന്തയിൽ കിടക്കുന്ന അമ്മയെ നോക്കി. ആൾ നല്ല ഉറക്കമാണെന്ന് തോന്നുന്നു. അമ്മ ഒരു മികച്ച കൂർക്കം വലിക്കാരിയാണ്. അവൾ അതോർത്ത് മനസ്സിൽ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. അതിന്‍റെ പ്രകാശം അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു ചെറുമന്ദഹാസമായി വിരിഞ്ഞു. ഇന്നലെയൊന്നും അമ്മയുടെ കൂർക്കം വലികേട്ട് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഇന്ന് എന്ത് പറ്റിയതാണാവോ? അമ്മ ശാന്തമായി ഉറങ്ങുകയാണ്. പുറത്ത് മുഴങ്ങുന്ന ഇടിനാദത്തിന് അമ്മയുടെ കൂർക്കം വലിയേക്കാൾ ശബ്ദമുണ്ടെന്ന് മനസിലായപ്പോൾ അമ്മ തോൽവി സമ്മതിച്ചതാവണം. ഇന്ന് ശരിക്കും ഒന്ന് ഉറങ്ങിയതായിരുന്നു. നശിച്ച മഴ അതിനും സമ്മതിക്കില്ല. അവൾ തോരാതെ പെയ്യുന്ന മഴയെ ശപിച്ചു. വിശന്നിട്ട് അവളുടെ ഉദരത്തിന്‍റെ അന്തർഭാഗത്തുനിന്നും കോലാഹലങ്ങൾ ഉയരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഖാദറ്കാക്കാന്‍റെ ചായപ്പീടികയുടെ താഴെയുള്ള ചവറ്റുകൂനയിൽനിന്നും കിട്ടിയ ആരോ കഴിച്ചതിന്‍റെ ബാക്കി, ആകെ ഒരു ഏത്തപ്പഴം മാത്രമാണ് ഇന്ന് ഉച്ചക്ക് കഴിച്ചത്. വൈകുന്നേരം സഹകരണബാങ്കിന്‍റെ മുന്നിലെ പൈപ്പിൽ നിന്നും വയറുനിറയെ വെള്ളം കുടിച്ചു. തന്‍റെ പൊന്നമ്മച്ചി ഇന്നു മുഴുവൻ ആ വെള്ളമാണ് കുടിച്ചതെന്ന് വേദനയോടെ അവൾ ഓർത്തു. പഴത്തിന്‍റെ പാതി നൽകിയപ്പോൾ നിറകണ്ണുകളോടെ

"അമ്മച്ചിക്ക് വേണ്ട എന്‍റെ പൊന്നുമോൾ കഴിച്ചോ" എന്ന് അവർ പറഞ്ഞത് അവൾക്ക് ഓർമ വന്നു.

എന്തിനാ ദൈവമേ ഞങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചത്? ഇങ്ങനെ എല്ലാവരുടെയും അവഗണനയേറ്റ് നരകിച്ചുജീവിക്കാനോ? 

കുന്നിൻ ചെരുവിലെ കുരിശുപളളിയുടെ മുന്നിൽകൂടി പോകുമ്പോൾ അവിടെ കണ്ട പുഞ്ചിരിക്കുന്ന ദൈവരൂപത്തോട് ഈ ചോദ്യം അവൾ പലവട്ടം ചോദിച്ചിട്ടുണ്ട്. അപ്പോഴും ആ മുഖത്ത് പുഞ്ചിരിയായിരുന്നു. അപ്പോൾ അവളും ചിരിക്കും. അകലെയെത്തി തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോളും ആ രൂപം അവളെനോക്കി ചിരിക്കുന്നുണ്ടാകും തനിക്കെന്തോ വലിയ സൗഭാഗ്യം വരാനിരിക്കുന്നു അതായിരിക്കാം ആ ചിരിയുടെ ആശയം. അവൾ അങ്ങനെ ആശ്വാസം കണ്ടെത്തുംഅങ്ങനെയൊരു ജീവിതം എന്നും അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നുഎല്ലാം ശരിയാകും.

                                 ഒരിക്കൽ പാരിഷ്ഹാളിന് അടുത്തുള്ള എച്ചിൽക്കൂനയിൽ ആഹാരത്തിനായി തെരുവുനായ്ക്കളുമായി മല്ലിടുമ്പോൾ അകത്തു നടക്കുന്ന വേദപാഠ ക്ലാസിൽ അച്ചൻ പറയുന്നത് കേട്ടു,

ക്രിസ്തുനാഥൻ ഒരിക്കൽ വിതക്കാരന്‍റെ ഉപമ അരുളിച്ചെയ്തു: " വിതയ്ക്കാരന്‍ വിതക്കാന്‍ പുറപ്പെട്ടപ്പോൾ, ചിലത് വഴിയരികില് വീണു. അത് ആകാശപ്പറവകൾ കൊത്തിക്കൊണ്ടുപോയി. മറ്റ് ചിലത് പാറപ്പുറത്ത് വീണു. മണ്ണിന് ആഴമില്ലാതിരുന്നതു കൊണ്ട് അതു കരിഞ്ഞുപോയി. വേറെ ചിലതു മുള്ളുകളുടെ ഇടയില് വീണു. മുള്ളുകൾ അതിനെ ഞെരുക്കിക്കളഞ്ഞു. എന്നാല് ചിലത് നല്ല നിലത്തു വീണു. അവ നൂറും അറുപതും മുപ്പതും മേനി വിളവ് നല്കി."

ഞങ്ങളെയും ദൈവം വിതച്ചത് മുൾച്ചെടികൾക്കിടയിലായിരിക്കും.” അവളപ്പോൾ ചിന്തിച്ചിരുന്നു.

                             പെട്ടെന്നു മുഴങ്ങിയ ഒരു ഇടിയൊച്ചകേട്ട്. ചിന്തയിൽ മുഴുകിയിരുന്ന അവൾ പേടിച്ചരണ്ട് "അമ്മേ" എന്ന് വിളിച്ചുകൊണ്ട് അപ്പുറത്ത് കിടന്നിരുന്ന അമ്മയെ ചെന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ച് കിടന്നു. കുറേ നേരം അങ്ങനെ കിടന്നു. അമ്മയുടെ കരങ്ങൾ അവളുടെ മുഖത്തോട് ചേർത്ത്, അവൾ അവയ്ക്കിടയിൽ തലവച്ചങ്ങനെ കിടന്നു.

"എന്തൊരു ഉറക്കമാ! അമ്മ. ഇടിവെട്ടിയതുപോലും അറിഞ്ഞിട്ടില്ല."

                             ഇടിയുടെ ഗാംഭീര്യം ഒന്ന് കുറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. അമ്മയുടെ കൈകൾ നല്ലവണ്ണം തണുത്തിരുന്നു. ഇടക്കിടെ വന്നുപോകുന്ന മിന്നലിന്‍റെ പ്രകാശത്തിൽ അവൾ അമ്മയുടെ മുഖം കണ്ടു. ആ മിഴികൾ പാതി തുറന്നിരുന്നു. അവൾക്ക്, എന്തോ ആപത്ത് ഉള്ളതുപോലെ തോന്നി. അവളുടെ നെഞ്ചിനകത്ത് ഭീതിയുടെ ജ്വാലകൾ ആളിപ്പടർന്നുതുടങ്ങിയിരുന്നു. അവൾ "അമ്മേ.." എന്ന് വിളിച്ചു. അമ്മ എഴുന്നേറ്റില്ല. അവൾ എഴുന്നേറ്റ് ഒരിക്കൽകൂടി അമ്മയെ കുലുക്കി വിളിച്ചു.

"അമ്മേ, കണ്ണുതുറക്ക്." അമ്മയ്ക്ക് അനക്കമുണ്ടായിരുന്നില്ല. 

                           ശിരസിൽ ഇടിമിന്നൽ പതിച്ച കണക്കെ അവൾ തളർന്നിരുന്നു. അവളുടെ മിഴികളിൽനിന്ന് ചുടുജലകണങ്ങൾ പൊഴിയാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. നെഞ്ചിൽ എരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന ഭീതിയുടെ തീ ആളിക്കത്തി. അതൊരു കരച്ചിലായി ഭവിച്ചു. അവൾ കണ്ഠം പൊട്ടുമാറ് ഉറക്കെ കരഞ്ഞു. മഴയുടെ സീൽക്കാരത്തിൽ അവളുടെ ശബ്ദം അലിഞ്ഞലിഞ്ഞ് ഇല്ലാതായി. അവൾ എന്തോ തീർച്ചപ്പെടുത്തിയ മട്ടിൽ പെട്ടെന്ന് കരച്ചിൽ നിറുത്തി. അമ്മയുടെ കൈ അവളുടെ ദേഹത്ത് ഇട്ട് മാറോടു ചേർന്നുകിടന്നു. മിടിക്കാത്ത ആ ഹൃദയത്തിൽ എവിടെയെങ്കിലും ചെറുചലനങ്ങൾ ഉയരുന്നുണ്ടോ എന്ന് കണ്ടെത്താൻ.

"ഇല്ല.. എന്‍റെ അമ്മ എങ്ങും പോയിട്ടില്ല!." അവൾ അമ്മയെ ഇറുക്കിപ്പിടിച്ചു കണ്ണുകൾ അടച്ചുകിടന്നു.

                              രാവിലെ ആൾക്കൂട്ടത്തിന്‍റെ ശബ്ദം കേട്ട് അവൾ എഴുന്നേറ്റുകണ്ണുതുറക്കുമ്പോൾ കാണുന്നത് തങ്ങൾക്ക്ചുറ്റും വട്ടം കൂടിനിൽക്കുന്ന ഒരുപറ്റം ആളുകളെയാണ്അവർ പരസ്പരം എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നുഅതിൽ അവൾക്ക് കണ്ടുപരിചയമുള്ള ഒരുപാടുപേർ ഉണ്ടായിരുന്നുതൊണ്ട വരണ്ടപ്പോൾ കുടിക്കാൻ ഒരൽപം ചൂടുവെള്ളം ചോദിച്ചപ്പോൾ ചൂടുവെള്ളം ദേഹത്തേക്കൊഴിച്ച തട്ടുകടക്കാരൻ കണാരേട്ടൻപഴങ്കഞ്ഞി ചോദിച്ചപ്പോൾ നായയെ അഴിച്ചുവിട്ട പത്രോസ്ചേട്ടൻ, ചാമ്പങ്ങ പറിക്കാൻ മരത്തിൽ കയറിയപ്പോൾ പറമ്പിൽനിന്നും പുറത്തുകടക്കുന്നവരെ തല്ലുകയും ചീത്ത വിളിക്കുകയും ചെയ്തസുധാകരേട്ടൻ, എല്ലാവരും ഉണ്ടായിരുന്നുഎല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത് അതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരു സഹതാപം പ്രകടമായിരുന്നു

                           പെട്ടെന്ന് അവിടേക്ക് എവിടെനിന്നോ ഒരു ആംബുലൻസ് വാൻ വന്നുചേർന്നുകൂട്ടംകൂടി നിന്നിരുന്ന ആളുകളെ ഇരുചേരികളിലുമാക്കി, പിൻഭാഗം തിരിഞ്ഞുനീങ്ങി വന്ന അതിന്‍റ പുറകിലെ വാതിലുകൾ തുറക്കപെട്ടുഅതിൽനിന്നും ശുഭ്രവസ്ത്രധാരികളായ രണ്ടുപേർ ഇറങ്ങിവന്നുഅവരുടെ കയ്യിൽ ഒരു തൂക്കുകട്ടിൽ ഞാന്നുകിടന്നിരുന്നുമാതാവിനുചാരെ എത്തിയശേഷം അത് നിവർത്തപ്പെട്ടുനിലത്ത് വച്ചതിനുശേഷം രണ്ടുപേർ ചേർന്ന് അമ്മയെ അതിനുമുകളിൽ കയറ്റിക്കിടത്തി. അപ്പഴും നിസ്സഹായത തുളുമ്പിനിന്നിരുന്ന പാതി തുറന്ന മാതാവിന്‍റെ മിഴികളിലേക്ക് നോക്കിനിൽക്കെ, ഉള്ളിൽ തികട്ടിവന്ന സങ്കടം സഹിക്കവയ്യാതെ അവൾ അലറിക്കരഞ്ഞു. ആ കരച്ചിലിന്‍റെ ശബ്ദംകേട്ട് തൊട്ടപ്പുറത്തെ ചവറ്റുകൂനയിൽ, ഭോജനം കൊത്തി വലിക്കുകയായിരുന്ന കാകന്മാർ ഭയന്ന് ചിറകടിച്ചുപറന്നുപൊങ്ങി. അവർ അമ്മയെ വണ്ടിയിൽ കയറ്റി. വാതിലുകൾ അടക്കപ്പെട്ടു. അതിനുപുറത്ത് ആംഗ്ലേയലിപിയിൽ എഴുതിയ അക്ഷരങ്ങൾ വായിക്കാൻ അവൾക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു. അവയിൽ നോക്കി നിസ്സഹായയായിരുന്ന് ഏങ്ങലടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന അവളെ സാന്ത്വനിപ്പിക്കാൻ അവിടെ ആരും ഉണ്ടായില്ല. അമ്മ അപ്പോഴും നിശ്ശബ്ദയായിരുന്നു. വാഹനം സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ടു. ആളുകളെ ഇരുഭാഗത്തേക്കും വകഞ്ഞുനീക്കിക്കൊണ്ട് അത് മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. നിശ്ചലയായി തന്നെ ഉറ്റുനോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആ പെൺകുട്ടിയിൽനിന്നും ആ വാഹനം ദൂരേക്ക് അകന്നുനീങ്ങി.
                                                                                                                                                 തുടരും...

Saturday, 7 October 2017

പള്ളിപ്പെരുന്നാൾ (ഭാഗം 5)


"പോട്ടെടാ തോമാ പോട്ടെ. നീ എണീറ്റേ. ഇനി മതി!
ടാ, തോമാ നമ്മുടെ മുന്നിലൊള്ള ഈ പൊഴയൊണ്ടല്ലാ, നിനക്കോർമയില്ലേ നമ്മുടെ കുട്ടിക്കാലത്ത് ? മലയ്ക്കു മഴ പെയ്താ പൊഴേൽ വെള്ളം കേറും. നല്ല മലവെള്ളം! അതീ, ഇന്നാട്ടിലൊള്ള സകല സാമാനങ്ങളും ഒഴുകിവരും. തൈചെടികള് മൊതല് വൻമരങ്ങൾ വരെ. പക്ഷേ ഒടുക്കം എന്നതാ? എല്ലാം അങ്ങോട്ട് ഒഴുകി താഴെ ഡാമിലെത്തും. ഇതിനെ തടസ്സപ്പെടുത്താനോ, വഴി തിരിച്ചുവിടാനോ ഇന്നേവരെ ഒന്നിനും കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. ഇതേ പോലെ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ, കടപൊഴകിവന്ന വൻ മരങ്ങളാടാ നമ്മുടെ അനുഭവങ്ങൾ. അതിലൊന്നും തടസപ്പെട്ടുനിക്കാതെ അങ്ങനെ ഒഴുകിക്കോണം. അങ്ങനൊള്ളവനേ ജീവിത്തീ വിജയിക്കത്തൊള്ളൂ. അങ്ങനാ വേണ്ടേ. അതിനു പറ്റാത്തവര് കഴിഞ്ഞുപോയ ദുരനുഭവങ്ങളെ വീണ്ടും ചെകഞ്ഞെടുത്ത് സ്വന്തം മുറിവേൽ തന്നെ കുത്തിനോവിച്ചോണ്ടിരിക്കും. നമ്മൾ അങ്ങനെ ആകരുത് ഒരിക്കലും.! കഴിഞ്ഞതെല്ലാം കഴിഞ്ഞു.
ഉം മതി!. നീ ആ വെള്ളത്തിലൊന്നു മുഖം കഴുകിക്കേ നമുക്ക് പോകാം." ചാക്കോ പറഞ്ഞു നിർത്തി.

ആ വാക്കുകൾ തോമായെ ആഴത്തിൽ സ്പർശിച്ചിരുന്നു. അയാൾ ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടുകൊണ്ട് ഇരിപ്പിടത്തിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് പടവുകൾ ഇറങ്ങി പുഴക്കരയിലെത്തി. ഇരുകൈകൾകൊണ്ട് വെള്ളം കോരിയെടുത്ത് മുഖത്തേക്കു വീശി. ആ തണുത്ത ജലം കണ്ണീരിനൊപ്പം തന്‍റെ ദു:ഖങ്ങളേയും കഴുകിമാറ്റുന്ന പോലെ അയാൾക്കു തോന്നി. മുണ്ടിന്‍റെ തലയിൽ മുഖം തുടച്ചുകൊണ്ട് അയാൾ പടവുകൾ തിരിച്ചുകയറി.

"നമുക്ക് പോകാവെടാ..."

തോമാ, തന്‍റെ സുഹൃത്തിന്‍റെ മുഖത്തുനോക്കി ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
"ആ പുഞ്ചിരി കണ്ടപ്പോൾ ചാക്കോയുടെ മനസുനിറഞ്ഞു. അയാളും പുഞ്ചിരിച്ചു. രണ്ടുപേരും നടന്ന് റോഡിലെത്തി. പള്ളിയിയിലേക്കുള്ള പടികൾ ഒന്നൊന്നായി കയറി. തന്‍റെ വാക്കുകൾ സുഹൃത്തിനെ നോവിക്കാനിടയാകുമോ എന്ന ഭയത്തിൽ, ഒന്നും ഉരിയാടാതെ ചാക്കോ നടന്നു. തോമായും മൗനിയായിരുന്നു.

''സമയം ഒത്തിരിയായെന്നാ തോന്നുന്നേ."

പള്ളിമുറ്റത്തേക്കുള്ള അവസാന പടവുകയറുമ്പോൾ നിശബ്ദതയെ ഭഞ്ജിച്ചുകൊണ്ടു തോമാ തന്നെ പറഞ്ഞു.

"അതേയ് വേഗം നടക്ക്.."

അവർ പള്ളിയുടെ പിന്നിലേക്ക് നടന്നു.

                                   അല്പനേരത്തെ ശാന്തമായ ഇടവേളക്കു ശേഷം കാറ്റ് വീണ്ടും ആക്രമണം അഴിച്ചുവിട്ടിരുന്നു. അതിൽ, പള്ളിക്കു പിറകിലുള്ള തോട്ടത്തിൽ റബർമരച്ചില്ലകൾ പരസ്പരം, ഉരസിശബ്ദമുയർത്തിക്കൊണ്ട് ആടിയുലഞ്ഞു. കോടയിറങ്ങിയ പോലെ വെളുത്തപൊടി അന്തരീക്ഷമാകെ നിറഞ്ഞു. അതിനിടയിലൂടെ ആ സുഹൃത്തുക്കൾ ധൃതിയിൽ നടന്ന് പള്ളിക്കുപിന്നിലുള്ള മൺത്തിട്ടയിലേക്ക് കയറി. ഭീകരമാം വിധം ഉയർന്നുനിൽക്കുന്ന സെമിത്തേരിയുടെ വാതിൽക്കലെത്തി. തേക്കിൻകൂട്ടം കൊടുങ്കാറ്റിൽ നിലത്തു സ്പർശിക്കും വിധം ചാഞ്ഞു. താഴെ മുറ്റത്ത് ആളുകൾ പൊടിക്കാറ്റിൽ മുഖം പൊത്തി ഇരുന്നു.

                                   രണ്ടു സുഹൃത്തുക്കളും തുറന്നു കിടന്നിരുന്ന ശവക്കോട്ടയുടെ വാതിലിലൂടെ അകത്ത് കടന്നു. അവിടെ അടുത്തടുത്തായി സ്ഥാപിച്ചിരുന്ന രണ്ട് കല്ലറകളിലെ മേൽവശം മൂടുന്ന കോൺക്രീറ്റ് സ്ലാബ്, പാതി നീക്കിവച്ച അവസ്ഥയിലായിരുന്നു. രണ്ടുപേരും ഓരോ കല്ലറയ്ക്കുനേരെ നടന്നു ചെന്നു. അവസാനമായി അവർ പരസ്പരം നോക്കി.

"ഇനി അടുത്ത പെരുന്നാളിന് കാണാവെടാ തോമാ. ഈ ഓർമകൾ കൊണ്ട് ഒരു കൊല്ലം ഞാൻ നിസ്സാരമായി തള്ളിനീക്കും."
ചാക്കോ സുഹൃത്തിനെനോക്കി പറഞ്ഞു.

"ഇപ്പഴാണ് എന്‍റെ വാക്കുകൾ അർത്ഥപൂർണമാകുന്നത്. പ്രിയ ചങ്ങാതി നിന്നെ ഞാൻ മറക്കില്ല. മരിച്ചാലും."

താഴെ നാടകം അവസാനിച്ചതിന്‍റെ
മണി മുഴങ്ങി. ആളുകൾ ഇരിപ്പിടങ്ങളിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് വീടുകളിൽ ചെന്നെത്താനുള്ള ധൃതിയിൽ കൂടപ്പിറപ്പുകളെ തിരഞ്ഞുപിടിക്കാൻ തുടങ്ങി.

                                    അവർ രണ്ടുപേരും തിരിഞ്ഞ് കല്ലറയുടെ മുകളിലെ സ്ലാബ് നീക്കി. അതിനുള്ളിലേക്കിറങ്ങി. ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾക്കകം ആ രണ്ടു കല്ലറകളിലേയും തുറന്നുവച്ചിരുന്ന ഫലകങ്ങൾ തനിയെ നീങ്ങി അടഞ്ഞു. അവയുടെ തലയ്ക്കൽ വച്ചിരുന്ന മാർബിൾ ഫലകളിൽ ഇങ്ങനെ രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.
ചാക്കോ                     തോമസ്
ചെരുവിൽവീട്                പ്ലാതോട്ടത്തിൽ
ജനനം - 1951                 ജനനം -1948
  മരണം - 2001                മരണം - 2001

അവസാനിച്ചു..

Saturday, 30 September 2017

പള്ളിപ്പെരുന്നാൾ (ഭാഗം 4)


                                പുഴയുടെ അരികിൽ കെട്ടിയിരിക്കുന്ന കോൺക്രീറ്റ് തിട്ടിൻമേൽ, താഴേക്കു കാലുകൾ ഞാത്തിയിട്ടുകൊണ്ട് രണ്ടുപേരും ഇരുന്നു. കൈയിൽ പിടിച്ചിരുന്ന രണ്ടു പെട്ടികളിൽ ഒരെണ്ണം തോമ സുഹൃത്തിനു നൽകി. അവർ രണ്ടു പേരും ആ കടലാസു പെട്ടികൾ തുറന്ന് വിറങ്ങലിച്ച മധുരക്കട്ടകൾ പുറത്തെടുത്ത് നാവിൽ വച്ച് നുണഞ്ഞു.

                               താഴെ പുഴയുടെ ഓരങ്ങളിൽ തവളക്കുഞ്ഞുങ്ങൾ കരഞ്ഞു. ചട്ടിത്തലയന്മാരായ ഞണ്ടുകൾ മൺപോടുകളിൽ നിന്നും പുറത്തു വന്നു. അവ ഉണ്ടക്കണ്ണുകൾ ചുറ്റും ചലിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഉരുക്കുഗദപോലുള്ള കരങ്ങൾ നീട്ടി പോരാട്ടത്തിന് സന്നദ്ധനായിനിൽക്കുന്ന പടയാളിയെ പോലെ നിലകൊണ്ടു. ഉരുളൻ കല്ലുകളിൽ കർണാനന്ദകരമായ താളം സൃഷ്ടിച്ചുകൊണ്ട് പുഴ ഒഴുകികൊണ്ടേയിരുന്നു. അതിനു മറുകരയിലുള്ള കമുകിൻ തോട്ടത്തിൽ, കോലൻ കമുകുകൾ ആകാശം മുട്ടെ നീണ്ട കഴുത്തും അതിനു മുകളിൽ കേശങ്ങൾ പോലുള്ള ഇലകളുമായി തലയുയർത്തിയങ്ങനെ നിന്നു. അവയുടെ ഇലകൾക്കിടയിലൂടെ വൃത്താകാരനായ ചന്ദ്രൻ പ്രകാശം പരത്തുന്ന പുഞ്ചിരിയോടെ ഒളിഞ്ഞു നോക്കി.

                                     ആ ശീതളച്ഛായയിൽ അല്പനേരം ഇരുന്നപ്പോൾ തോമയുടെ മനസ്സിലെ കോലഹലങ്ങളെല്ലാം കെട്ടടങ്ങി. അത് പ്രശാന്തമായിത്തീർന്നു. ആ നിർവൃതിയിൽ അയാൾ തന്‍റെ ഇരുനയനങ്ങളും അടച്ചുകൊണ്ട് ഇരുന്നു. പക്ഷെ അത് പേമാരിക്ക് മുൻപേയുള്ള ശാന്തമായ അന്തരീക്ഷം മാത്രമായിരുന്നു. ഹൃദയഭേദകമായ ദുരനുഭവങ്ങളുടെ പേമാരി അയാളുടെ മനസിൽ തിമിർത്ത് പെയ്തു. ഇറുക്കിയടച്ചിരുന്ന അയാളുടെ കൺപോളകൾക്കിടയിലൂടെ ചുടുനീർ താഴേക്കു പതിച്ചു. സുഹൃത്തിന്‍റെ കാൽമുട്ടിൽ വച്ചിരുന്ന ചാക്കോയുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ അത് പതിച്ചു. തന്‍റെ സുഹൃത്ത് തോമയുടെ മനം നീറുന്നത് അയാൾ ഞൊടിയിടയിൽ മനസിലാക്കി.

"എന്നാടാ തോമാ, എന്നാ പറ്റി നിനക്ക് ? എന്നതാണേലും പറയെടാ. നമുക്ക് വഴിയൊണ്ടാക്കാം നീ കരയല്ലേ !"

അയാൾ സുഹൃത്തിനോടുള്ള ആഴമേറിയ സ്നേഹം വാക്കുകളിലൂടെ പ്രതിഫലിപ്പിച്ചു. കണ്ണുതുടച്ചുകൊണ്ട് തോമ പറഞ്ഞുതുടങ്ങി.

"എടാ ഞാൻ നിന്നോട് ഐസ്ഫ്രൂട്ട് തിന്നാൻ വരാൻ പറഞ്ഞത് എന്‍റെ കൊതിക്കൊണ്ടൊന്നുമല്ലടാ. ആ ബഹളത്തീന്നു എങ്ങനെയെങ്കിലും രക്ഷപ്പെടാൻ എനിക്ക് തോന്നിയ ഒരു ഉപായമാ അത്. ഇവിടെ ഈ പുഴക്കരയിൽ അല്പനേരമെങ്കിലും ഒന്ന് സമാധാനമായി ഇരിക്കാവല്ലോ !
നീ എന്‍റെ ത്രേസ്യായെ കണ്ടാര്ന്നോ?" പാതി കരച്ചിൽ വിഴുങ്ങിയ വാക്കുകളാൽ തോമ ചോദിച്ചു.

"ഉം ഞാൻ കണ്ടിരുന്നു പറഞ്ഞാൽ നെനക്ക് പിന്നെ വെഷമം ആകും എന്ന് കരുതി ഞാൻ മന:പൂർവ്വം പറയാതിരുന്നതാ, അപ്പോ" ചാക്കോസുഹൃത്തിന്‍റെ മുഖത്തുനോക്കാതെ മറുപടി പറഞ്ഞു.

"അവൾ മാത്രമല്ല. അവളുടെ മടിയിൽ ഒരു പെൺകൊച്ചും ഒണ്ടാര്ന്നു എന്‍റെ ചാർളിയുടെ അതേ മുഖച്ഛായ. അത് എന്‍റെ കൊച്ചുമകളാണെടാ. എന്നാ തെളിച്ചവാ അവളുടെ കണ്ണില്, എന്നാ ഓമനത്തമാ അവളുടെ മൊകത്ത്. അവളെ വാരിപ്പുണരാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ലെടാ. അവളൊണ്ടായപ്പോ നെറ്റിയിലൊരു മുത്തം കൊടുക്കാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ !." തോമ കുഞ്ഞുങ്ങളെ പോലെ വിതുമ്പിക്കരഞ്ഞു.

"എന്നാടാ തോമാ ഇത് ? കരയല്ലേ. പോയവരൊക്കെ പോട്ടെ ടാ. നിനക്ക് എന്നും കൂട്ടായി എന്നും ഈ ഞാനില്ലേ? അവർക്ക് നിന്‍റെ കൂടെയുള്ള ജീവിതം വിധിച്ചിട്ടില്ല. അങ്ങനെ കരുതി നീയൊന്ന് അടങ്ങെടാ. അതൊക്കെ. കഴിഞ്ഞുപോയില്ലേ. മറക്കാനുള്ള കാര്യങ്ങൾ മറക്കണം. അല്ലേ അത് നമ്മളെ ജീവിതം മുഴുവൻ വേട്ടയാടും. അതൊണ്ടാകാതിരിക്കാനാ ദൈവം നമ്മൾ മനുഷ്യർക്ക് മറവി തന്നിരിക്കുന്നേ. നീ അതൊന്നും ഇനീം ഓർക്കല്ലേ. കണ്ണു തൊടച്ചേ നീ കൊച്ചു പിള്ളേരെ പോലെ എടാ,  എടാ തോമാ."

തന്‍റെ ആത്മസുഹൃത്തിന്‍റെ സങ്കടം കണ്ട് ഭാരിച്ച ഹൃദയത്തോടെ ചാക്കോ അയാളുടെ പുറത്തുതട്ടി ആശ്വസിപ്പിച്ചു.

"ഇതെല്ലാം ഞാൻ വരുത്തി വച്ചതാ, എന്‍റെ മാത്രം തെറ്റ് ! അല്ലേ, അന്ന് അവരെയെല്ലാം ഇട്ടേച്ച് പോകാൻ എനിക്ക് തോന്നുവാര്ന്നോ ? പണത്തിന്, പണം തന്നെ വേണ്ടേടാ ? എല്ലാ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളിലേക്കും എന്‍റെ ചാർളിയേയും അവളെയും തള്ളി വിട്ടേച്ച് ഞാൻ രക്ഷപ്പെട്ടു. ഒരു ഭീരുവിനെ പോലെ, എങ്ങോട്ടോ ഓടിപ്പോയി. എന്നെ സ്വീകരിക്കാൻ ഇനി അവർക്ക് ഒരിക്കലും കഴിയത്തില്ല ! അത്രക്ക് നീചനാ ഞാൻ. അല്ലേ അന്ന് ആ രാത്രി ആ നീചകൃത്യം ഞാൻ ചെയ്യുവാര്ന്നോ? എല്ലാത്തിനും കാരണം അതാ. ആ നശിച്ച ഉരുൾ പൊട്ടല്. എന്‍റെ എത്ര ഏക്കർ വാഴയാ പോയേ. ബാങ്കീന്ന് എടുത്ത ലോൺ, പലിശയായി പെരുകി. ഞാനെന്നാ ചെയ്യാനാ. പിന്നെ എനിക്ക് വേറൊന്നും തോന്നീല്ല. എങ്ങനേയും മനസ്സമാധാനം കിട്ടണം സുഖമായി ഒരുനാൾ എങ്കിലും ഒറങ്ങണം. അത്രയേ ഞാൻ കരുതിയൊള്ളൂ. കടം മേടിക്കാനും കൃഷിയെറക്കാനും എല്ലാത്തിനും കൂടെ എന്‍റെ ഉറ്റ ചങ്ങാതിയായി നിന്ന നീയും അവസാനം എന്‍റെ കൂടെ വന്നില്ലേ ? അന്ന് നിനക്കെങ്കിലും എന്നെ പറഞ്ഞുമനസിലാക്കാര്ന്നില്ലേ? നീ എന്നെക്കാൾ വലിയ ഭീരു !. ജപ്തിനോട്ടീസ് കണ്ടപ്പോൾ ആദ്യം പതറിയത് നീയല്ലേ?”
തോമയുടെ ഉള്ളിൽ എരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന വികാരങ്ങൾ വാക്കുകളുടെ രൂപത്തിൽ പുറത്തുവന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു. അയാൾ വാവിട്ടു നിലവിളിച്ചു. സുഹൃത്തിനെ തന്‍റെ ചുമലിൽ ചേർത്തിക്കിടത്തിക്കൊണ്ട് ചാക്കോ അയാളെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

തുടരും...

Sunday, 24 September 2017

പള്ളിപ്പെരുന്നാൾ (ഭാഗം 3)


"കഥ... അത്ര.. പോര... അല്ലേടാ.. ചാക്കോ.... ?" നിശബ്ദനായി നിൽക്കുന്ന  സുഹൃത്തിനെ നോക്കി തോമ പറഞ്ഞു.

"... ഭാവം... അങ്ങോട്ട് ശരിയാകുന്നില്ല!. നമുക്ക് തിരിച്ചു പോയാലോ? എനിക്കും  ഒറക്കം... വന്നിട്ട്... മേല." ചാക്കോ കോട്ടുവായിട്ടുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
"ഉം.. വാ.. പോകാം."


                              രണ്ടുപേരും ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിലൂടെ പുറത്തിറങ്ങി. വന്നവഴിയെ നടന്നു. പള്ളിമുറ്റത്ത് വളർന്നുനിന്നിരുന്ന. കുറ്റിപ്പുല്ലുകൾക്ക് മുകളിലൂടെ പാദങ്ങൾ ഉരുമ്മിക്കൊണ്ട് അവർ നീങ്ങി. പെട്ടെന്ന് വീശിയടിച്ച ശക്തനായ ഒരു കാറ്റ് മുറ്റത്തു വിരിച്ചിരുന്ന മണൽ തരികളെ അടിച്ചു പറത്തി.
പൊടി മൂക്കിൽ കയറിയപ്പോൾ തോമ ആഞ്ഞു തുമ്മി.

"ഹൊ..! കോപ്പിലെ... ഒരു... കാറ്റ്..." അയാൾ അതിനെ ശപിച്ചു.

"എടാ.... ചാക്കോ..., എനിക്കൊരു.... മോഹം. നമുക്കൊരു.. ഐസ്... ഫ്രൂട്ട്...  കഴിച്ചാലോ?" തോമ ചോദിച്ചു. ആ ചോദ്യം കേട്ട് ചാക്കോ ആശ്ചര്യത്തോടെ അയാളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.

"ഇതെന്നാ.... പറ്റി...! ഇപ്പൊ... കൊച്ചു... പിള്ളേരെ.... പോലെ...? ... വയസാം... കാലത്ത്... അതൊക്കെ... വേണോ?" അയാൾ ചോദിച്ചു.

"ഇല്ലെടാ... എനിക്കൊരു...!, ...ഒരു... ഐസ്... ഫ്രൂട്ട്.... തിന്നാ.... ഇനി...  ചാകത്തൊന്നും.... ഇല്ലെല്ലോ...?" തോമ പറഞ്ഞു.

"ഉം.... ശരി... നിന്‍റെ.... ആഗ്രഹം.... അല്ലേ നടക്കട്ടെ." ചാക്കോ പുഞ്ചിരിയോടെ സുഹൃത്തിന്‍റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അതു കണ്ടപ്പോൾ തോമായുടെ മുഖം വിടർന്നു.
അവർ രണ്ടുപേരും പള്ളിയുടെ പടികൾ ഇറങ്ങി താഴേക്ക് നടന്നു.


                                  താഴെ റോഡിലെത്തിയപ്പോൾ തോമ ചുറ്റും നോക്കി. റോഡരുകിൽ പലയിടങ്ങളിലായി സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്ന വെച്ചു വാണിഭകേന്ദ്രങ്ങളിൽ കച്ചവടക്കാർ  ആളുകളെ കാത്തിരുന്ന് മുഷിഞ്ഞ്, ഉറക്കം പിടിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. റോഡിൽ വിരലിലെണ്ണാവുന്നത്ര മാത്രം ആളുകൾ ആങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടക്കുന്നു. നാട്ടിലെ ഭൂരിഭാഗം ജനങ്ങളും മുകളിൽ ദേവാലയങ്കണത്തിൽ നാടകം കാണുകയാണ്. റോഡരികിലെ കുരിശുപള്ളിയുടെ മുൻവശത്തെ മെഴുകുതിരിക്കൂട്ടിൽ, അവസാന തിരിയും അതിൻറെ അന്ത്യ ശ്വാസമായ വെളുത്ത പുക ഉച്ഛ്വസിച്ചുകൊണ്ട് കത്തിയമർന്നു.


                                ആ രണ്ടു സുഹ്യത്തുക്കളും ആളൊഴിഞ്ഞ ആ പാതയിൽ അപരിചിതരെ പോലെ ചുറ്റുപാടും ആകാംഷയൂറുന്ന മിഴികളിലൂടെ വീക്ഷിച്ചു. തോമയുടെ കണ്ണുകൾ ഐസ്ഫ്രൂട്ട്കാരനെ തേടി തലങ്ങും വിലങ്ങും ചലിച്ചു. അവസാനം ഒരു മൂലയിൽ ഒരു പെട്ടി ഓട്ടോറിക്ഷ നിൽക്കുന്നത് അവർ കണ്ടെത്തി അതിന്‍റെ പിറകിൽ വെച്ചിരിക്കുന്ന ശീതീകരണിപെട്ടിയുടെ മുകളിൽ തല ചായ്ച്ച്കൊണ്ട് തടികസേരമേൽ ഇരുന്ന് ചെമ്പിച്ച മുടിയുള്ള ഒരുവൻ ഉറങ്ങുന്നത് തോമ കണ്ടു.

"ദേണ്ടെടാ... ചാക്കോ... അതു... തന്നെ... ബാ... നമുക്ക്... അങ്ങോട്ടു... പോവാം." തോമ സുഹൃത്തിന്‍റെ കൈപിടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

"ദേ.... വരുവാടാ... പിടിച്ചു... വലിക്കല്ലേ...!" ചാക്കോ പറഞ്ഞു.
അവർ രണ്ടുപേരും നടന്ന് ആ വാഹനത്തിനു സമീപം എത്തി. തോമ അല്പം സ്വരം ഉയർത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

"ടാ... മോനേ... എഴുന്നേൽക്കെടാ... ശ്ശൊ...! ഇവൻ... ബംഗാളിയാണെന്നാ... തോന്നുന്നേ... ടാ... എണീക്കെടാ... കൊച്ചനെ..."

സുന്ദര സ്വപ്നത്തിൽ മുഴുകിയിരിക്കുകയായിരുന്ന യുവ കോമളനായ ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ പിടഞ്ഞെഴുന്നേറ്റു. കണ്ണു തിരുമ്മിക്കൊണ്ട് "ഏതവനാടാ... അത്..... ?" എന്ന് ചോദിക്കുന്ന പോലുള്ള മുഖഭാവത്തിൽ തന്‍റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന വൃദ്ധൻമാരെ നോക്കി.

"മോനേ... ഐസ്ഫ്രൂട്ട്.... ഉണ്ടോ... ടാ ?. രണ്ടെണ്ണം... ഇങ്ങെടുത്തേ..." തോമ ചോദിച്ചു.

"സേട്ടാ.... ഐസ്.... ഫ്രൂട്ട്... നഹീം... അത്... ഇപ്പ... ആർക്കും.... ബേണ്ടാ... ചോക്കോബാർ... ഹെ.... അത്.... എടുക്കട്ടെ?." മലയാളവും ഹിന്ദിയും കൂട്ടിക്കലർത്തിയുള്ള എന്തോ ഒരുഭാഷയിൽ ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ അവരോട് പറഞ്ഞു.

"ചോക്കോബാറോ....? അതെന്നാ... ബാറാ ?.. ഇനി... പൂസാകുവോ?" ചാക്കോ തലചൊറിഞ്ഞുകൊണ്ടുനിന്നു.

"... എടാ... മണ്ടാ... അത്... ഐസിന്റെ പുതിയ... വല്ല... സാധനവും... ആവും.
എടാ... കൊച്ചനെ... എന്നാ... അത്... രണ്ടെണ്ണം... തന്നേര്...." തോമ പറഞ്ഞു. പയ്യൻ രണ്ടു പെട്ടിയെടുത്ത് അവർക്ക് നേരെ നീട്ടി.

"ഇതിനെന്നാ... വെലയാടാ...?"

"ഇരുപത്... രൂപ"

പോക്കറ്റിൽ നിന്നും പണമെടുത്തുനൽകിയിട്ട് സുഹൃത്തിനേയും വിളിച്ച് തോമ നടന്നു.

"എടാ... ഇതിപ്പോ... എവിടിരുന്നാ... സമാധാനമായി... ഒന്ന്... കഴിക്കുന്നേ ? .. ആരേലും... കണ്ടാ... നാണക്കേടാ..!.. നമുക്കൊരു... കാര്യം... ചെയ്താലോ ? അപ്പറേ... പൊഴക്കരേ... പോയാലോ... ?" തോമ പറഞ്ഞു.

"ഇതിന്‍റെയൊന്നും... ഒരു... കാര്യവും... ഇല്ലാര്ന്നല്ലോ.. ? വയ്യാത്ത... പട്ടിക്ക്... കയ്യാല... മൊകളിക്കേറേണ്ട.... ഒരു... കാര്യവും.... ഇല്ലല്ലോ..?." ചാക്കോ സുഹൃത്തിനെ കളിയാക്കി.

"ഡോ.. താൻ... ഒരു.... മാതിരി... ആളെ... വാരല്ലേ...? ങ്ഹാ... നടന്നേ... അങ്ങോട്ട് !.." തോമ കെറുവിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. എന്നിട്ട് മുന്നിൽ നടന്നു.


തുടരും

Sunday, 17 September 2017

പള്ളിപ്പെരുന്നാൾ (ഭാഗം 2)



അമ്മച്ചി പറയുന്നത് എന്താണെന്ന്. നിസമോൾക്ക് മനസിലായില്ല. അവൾ  ഈർഷ്യയോടെ പറഞ്ഞു.
..! അമ്മച്ചി,.. തൊടങ്ങി!!... എൻറെ... പൊന്നമ്മച്ചീ... ഞാനിതൊന്നു...  കണ്ടോട്ടെ.”
ഉം...      
അവർ രണ്ടുപേരും വേദിയിൽ അരങ്ങേറുന്ന പ്രകടനത്തിൽ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു.  അതുവരെ പലകാര്യങ്ങളേയും പറ്റി, പരസ്പരം സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ജനങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധ, കുറച്ചുനിമിഷങ്ങൾകൊണ്ടുതന്നെ നാടകത്തിൽ കേന്ദ്രീകരിച്ചു.  

                                   പക്ഷേ അവരിൽ ഒരു വിഭാഗം ആളുകൾ, വികലമായ രീതിയിൽ വേഷഭൂഷകൾ അണിഞ്ഞ പരിഷ്കാരികളെന്നു നടിക്കുന്ന ചെറുപ്പക്കാർ, പരുന്ത് ഇരയ്ക്കുചുറ്റും വട്ടമിട്ട് പറക്കുന്ന പോലെ തീവ്രമായ കണ്ണുകളോടെ ഇളം പ്രായത്തിലുള്ള തരുണീമണികളെതേടി തലങ്ങും വിലങ്ങും സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഇരയുടെ അബദ്ധവശാലുള്ള ഒരു നോട്ടമെങ്കിലും കിട്ടും എന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ.

                                 പള്ളിയുടെ ഒരു ഭാഗം  വലിയൊരു മൺതിട്ടയായിരുന്നു. അതിനുമുകളിൽ പളളിവക സെമിത്തേരിയാണ്. ആത്മാക്കളുടെ സ്വൈര്യവിഹാരകേന്ദ്രമായ സാക്ഷാൽശവപ്പറമ്പ്!. ചുറ്റുമതിലിനാൽ മറയ്ക്കപ്പെട്ട അതിൻറെ വൻ കവാടം കാഴ്ചക്കാരുടെ മനസിൽ ഭീതിയുയർത്തിക്കൊണ്ട് നിവർന്നുനിൽക്കുന്നു. ഇഹലോകവാസം വെടിഞ്ഞ ആത്മാവു നഷ്ടപ്പെട്ട മർത്യശരീരങ്ങളെ മരണമെന്ന തടങ്കലിൽ അവിടെ ഫലകങ്ങൾക്കുള്ളിൽ തളച്ചിരിക്കുന്നു. പരലോകം പൂകിയ ആത്മാക്കൾ സ്വന്തം ശരീരത്തെ തിരഞ്ഞ് ഇടയ്ക്കിടെ അവിടെ വന്നു പോകാറുണ്ട്. മണ്ണിനു വളമായി, തിരിച്ചറിയാൻ പോലും കഴിയാത്ത വിധം വികൃതമായിപ്പോയ ആ ദേഹങ്ങളെ കണ്ടെത്താൻ അവയ്ക്ക് ഒരിക്കലും കഴിയാറില്ല. എങ്കിലും പ്രതീക്ഷയോടെ അവർ വീണ്ടും വരുന്നു, അവിടങ്ങളിലെല്ലാം അവയെ തേടുന്നു. ഒടുക്കം സകല പരിശ്രമങ്ങളും വിഫലമായി അവർ ഉറക്കെ കരയുന്നു. ആർത്തലക്കുന്നു. അതായിരിക്കാം ജനുവരികാറ്റിന്‍റെ രൂപത്തിൽ അവിടെയെങ്ങും അലറിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട് വീശിയടിക്കുന്നത്.

                              ആ ശവപ്പറമ്പിന് സമീപം നിലകൊള്ളുന്ന തേക്കിൻതോട്ടം ഒന്നാകെ കൊടുംകാറ്റിൽ ആടിയുലഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. പക്ഷെ താഴെ പള്ളിമുറ്റത്ത് ആളുകൾ രംഗത്ത് അരങ്ങേറുന്ന കലാപ്രകടനം ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. മുകളിൽ നടക്കുന്ന കൊലാഹലങ്ങളൊന്നും അവർ അറിയുന്നില്ല.

എടോ.. തോമാതാനെന്നാടോ.. കൊച്ചു പയ്യന്മാരെ പോലെ.. ഇങ്ങനെ ഒരുങ്ങുന്നേ..? പ്രായം.. അമ്പത്.. കഴിഞ്ഞില്ലെടോ..? മതിയെടോ.. ബാ.. നമുക്ക് പോകാംഇനിയും വൈകിയാ.. നാടകം.. കഴിയും!. താനാ.. മുണ്ടൊന്ന് നേരെ ഉടുത്തേ..”

"ദേ.. വരുന്നെടാ.. ചാക്കോ..." പോകാൻ തിടുക്കം കാണിക്കുന്ന സുഹൃത്ത് ചാക്കോയോട് തോമാച്ചൻ പറഞ്ഞു.

ആ സുഹൃത്തുക്കൾ രണ്ടു പേരും പെരുന്നാളിൻറെ കോലാഹലങ്ങൾ സ്വപ്നം കണ്ടുകൊണ്ട് പള്ളിമുറ്റം ലക്ഷ്യമാക്കിനടന്നു.  

                                       മേലേ മാനത്ത്, കാർമേഘ കവചങ്ങൾക്കുള്ളിൽ നിന്നും ചന്ദ്രൻ എങ്ങനെയോ പുറത്തുവന്നിരിക്കുന്നു. അതിന്‍റെ ഫലമായി നിലാവെളിച്ചം ആ പ്രദേശത്താകെ വെൺപ്രഭ പരത്തി. തുടരെത്തുടരെ വന്നുപോകുന്ന, ജനുവരിമാസത്തിലെ വികൃതിക്കാറ്റിൽ, പള്ളിപ്പറമ്പിൽ നിൽക്കുന്ന കമുകുകൾ ആടിയുലയുന്നത്  ചന്ദ്രദ്യുതിയിൽ വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു.

                                       ആ രണ്ടുസുഹൃത്തുക്കളും നടന്ന് പള്ളിമുറ്റത്തേക്കു കയറി. അവരുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ കാറ്റിൻറെ ശക്തിയിൽ പാറിപ്പറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

".. ഒടുക്കത്തെ.... ഒരു കാറ്റ്...!" പാറിപ്പറക്കുന്ന ഉടുമുണ്ട്. ചേർത്തു പിടിച്ചുകൊണ്ട്  ചാക്കോച്ചൻ പറഞ്ഞു.

"നിറയെ... ആളൊണ്ടല്ലോ... തോമാ.., കഴിഞ്ഞ.... തവണത്തേക്കാൾ... ഒണ്ട്. എവിടെയാ... ഒന്ന്.... ഇരിക്കുന്നേ? പിന്നിൽ നിന്നാൽ... ഒന്നും.... കാണാൻ... പറ്റും....  എന്ന് തോന്നുന്നില്ല..!" വേദിക്ക് അഭിമുഖമായി നിൽക്കുന്ന അസംഖ്യം ജനങ്ങളെകണ്ട്  വാപൊളിച്ചുകൊണ്ട് ചാക്കോ പറഞ്ഞു.

"ദാണ്ടെടാ... അവിടെ...... അരികിൽപോയി... നമുക്ക്.... നിക്കാം.  അല്ലാതെന്നാ... ചെയ്യാനാ? നിൽക്ക... തന്നെ.... ശരണം.
നീ..വാ..!"
മനസിൽ തോന്നിയ ഉപായം സുഹൃത്തിനോട് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് തോമ മുന്നിൽ നടന്നു. അയാളെ അനുഗമിച്ചുകൊണ്ട് ചാക്കോയും പിന്നാലെ തന്നെ ചെന്നു.

                            അവർ രണ്ടുപേരും തോമ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച ഭാഗത്തേക്കുനടന്നു.  കാറ്റിനുപോലും കടക്കാൻ കഴിയാത്ത വിധം തിങ്ങി നിൽക്കുന്ന ജനങ്ങളെ പണിപ്പെട്ട് വകഞ്ഞു മാറ്റിക്കൊണ്ട് തോമ അകത്തേക്കു നുഴഞ്ഞു കടന്നു. ആകാംഷയോടെ വേദിയിലേക്കുമാത്രം ശ്രദ്ധ പതിപ്പിച്ചുനിന്നിരുന്ന ജനങ്ങൾ പിന്നിൽ നിന്നും, തടസപ്പെടുത്താൻ വന്നവനെ, അരിശത്തോടെ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. തന്‍റെ നേരെ മുഖം തിരിച്ചുനോക്കുന്ന ആളുകളെ നോക്കി അബദ്ധം പറ്റിയവനെ പോലെ തോമ ചിരിച്ചു പക്ഷെ അവർ ചിരിച്ചില്ല. ഈർഷ്യയോടെ പിൻതിരിഞ്ഞ് വീണ്ടും കലാ പ്രകടനത്തിലേക്ക് ശ്രദ്ധിച്ചു. തോമയും ചാക്കോയും ഒരുവിധം അകത്ത് കയറി. ഒരു അരികിലായ് ചേർന്നുനിന്നു.  അരങ്ങിലേക്ക് നോക്കി അവിടെ സന്നിഹിതരായിരുന്ന സകല ജനങ്ങളേയും പോലെ നാടകം ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട് നിൽപ്പായി. സമയം ആർക്കുവേണ്ടിയും നിൽക്കാതെ തന്‍റെ പ്രയാണം തുടർന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

                                                                                                                                                 തുടരും...

Tuesday, 12 September 2017

പള്ളിപ്പെരുന്നാൾ (ഭാഗം 1)


    
                                റോഡിന് ഇരുവശത്തും താല്ക്കാലികമായി കെട്ടിയുണ്ടാക്കിയ, പലതരം കച്ചവടകേന്ദ്രങ്ങൾകൾക്കു മുന്നിൽ വൈദ്യുത വിളക്കുകൾ പ്രകാശിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. പ്രദക്ഷിണത്തിനു ശേഷം ആളുകൾ, കുടുംബത്തോടൊപ്പം ഇഷ്ട സാധനങ്ങൾ വാങ്ങുവാനായി ഒരോ കേന്ദ്രങ്ങളിൽ ചേക്കേറിത്തുടങ്ങി. കോഴിക്കോടൻ ഹൽവ, പത്താംനമ്പർ, പൊരി, മുറുക്ക്, അങ്ങനെയങ്ങനെ കച്ചവടക്കാർ മത്സരിച്ച് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരുന്നു. പാലക്കയം തെരുവ് ജനനിബിഢമായിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു.

                                    നാട്ടിലെ സെൻറ് മേരീസ് ദേവാലയത്തിലെ തിരുനാളിൻറെ ഒന്നാം ദിവസമാണ് ഇന്ന്. സമയം ഏഴു മണി, ആയിരിക്കുന്നു. പ്രദേശമാകെ പലതരം വർണവെളിച്ചം വിതറുന്ന വൈദ്യുത വിളക്കുകൾകൊണ്ടും, വർണക്കടലാസുകൾകൊണ്ടും, അലങ്കരിച്ചിരുന്നു. അതിനു മുകളിൽ ഇരുട്ട് അവിടം മുഴുവൻ വിഴുങ്ങാനെന്ന മട്ടിൽ വായ പൊളിച്ചങ്ങനെ നിന്നു. സമയം കടന്നു പോകുതോറും അതിന്റെ തീവ്രത വർധിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.

മാതാവേ…..എൻറെ...കുഞ്ഞുങ്ങളെ.. എല്ലാ.. ആപത്തുകളിൽ നിന്നും രക്ഷിക്കണേ...!”

കുരിശുപള്ളിയുടെ  മുന്നിലെ മെഴുകുതിരിക്കൂട്ടിൽ കത്തിച്ച ഒരു മെഴുകുതിരി സമർപ്പിച്ച ശേഷം ത്ര്യേസ്യാമ്മച്ചി, പറഞ്ഞു പഴകിയ പ്രാർത്ഥനാ വാക്കുകൾ അറുപതിൻറെ നിറവിലും വിറയാർന്ന സ്വരത്തിൽ ഉരുവിട്ടു.
എരിഞ്ഞു തീരാറായ ഒരു മെഴുകുതിരി പുതിയതായി വന്നവനെ ദയനീയമായി, ഉറ്റുനോക്കി. അത് ആയുസു തീർന്നവനെ പുച്ഛത്തിൽ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു കത്തി. അൽപസമയത്തിനകം തൻറെയും അവസ്ഥ ഇതാണെന്ന് അതു ചിന്തിച്ചുകാണില്ല.

അമ്മച്ചീ.. ഒന്നു.. വേഗം.. വന്നേ.. നേരം.. കൊറേ.. ആയി..!. നാടകം.. ഇപ്പോ.. തൊടങ്ങും.. വാ.. നമുക്ക്.. മൊകളീ.. പോയി.. ഇരിക്കാം.” കണ്ണടച്ചു കൈകൂപ്പി നിന്നിരുന്ന. ത്യേസാമ്മച്ചിയുടെ സാരിത്തുമ്പിൽ കൊച്ചുമകൾ പിടിച്ചു വലിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

വൃദ്ധ, കുട്ടിയുടെ കൈപിടിച്ചു കൊണ്ട് മുകളിൽ പള്ളിയിലേക്കുള്ള പടികൾ തുടങ്ങുന്നിടത്തേക്കു നടന്നു. പടവുകളുടെ വശങ്ങളിൽ ഭിക്ഷക്കാർ കനിവിനായി കേഴുന്ന കണ്ണുകളോടെ ആളുകളെ ഉറ്റുനോക്കി. ദൃഷ്ടി ശരങ്ങളാൽ ഒരല്പം എങ്കിലും മുറിവേറ്റവർ പല തരം മൂല്യങ്ങളുള്ള നാണയത്തുട്ടുകളും നോട്ടുകളും ഇട്ടു കൊടുത്തുകൊണ്ടേയിരുന്നു. മറ്റു ചിലരാവട്ടെ, തട്ടിപ്പുകാരെന്നുള്ള ന്യായവും പറഞ്ഞ് പൈസ കൊടുക്കാനുള്ള മടിയെ, ആളുകൾക്കു മുന്നിൽ സത്കർമ്മമായി വിശദീകരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ത്യേസ്യാമ്മച്ചിയും കൊച്ചു മോളും കൈയിൽ കരുതിയിരുന്ന നാണയത്തുട്ടുകൾ അവർക്കു നേരെ നീണ്ടു വന്ന മലർത്തിയ കൈപ്പത്തിയിൽ വച്ചു കൊടുത്തു. അതിനുശേഷഠ പടവുകൾ കയറി മുകളിൽ പള്ളിമുറ്റത്തെത്തി. വിശാലമായ പളളി മുറ്റം ജനസാഗരമായിരുന്നു. ആ ഇടവകയിലെ ഏതാണ്ട് തൊണ്ണൂറ് ശതമാനം പേരും അവിടെ സന്നിഹിതരായിട്ടുണ്ടെന്ന് ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ തന്നെ വ്യക്തമാണ്. കുന്നിൻറെ മുകളിൽ തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്ന, ദേവാലയത്തിൻറെ മുന്നിലെ വിശാലമായ മുറ്റത്തിന് ഏറ്റവും അറ്റത്തായി ഒരു തട്ട് നിർമിച്ചിട്ടുണ്ട്. അവിടെയാണ് നാടകം അരങ്ങേറുന്നത്. കടും നീല നിറത്തിലുള്ള തുണിയാൽ നിർമിതമായ അതിൻറെ തിരശ്ശീല ഉളളിൽ നടക്കുന്ന ഒരുക്കങ്ങളെ കാണികളിൽ നിന്നും മറച്ചിരുന്നു. അതിനുമുന്നിലായി നിരനിരയായി ക്രമീകരിച്ചിരിക്കുന്ന എല്ലാ ഇരിപ്പിടങ്ങളും ആളുകളാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അവയിൽ സ്ഥാനം നേടാൻ കഴിയാതിരുന്ന മറ്റൊരു കൂട്ടം ജനങ്ങൾ ഏറ്റവും പിറകിലും അരികുകളിലുമായി നിലയുറപ്പിച്ചിരുന്നു.

                                    എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകൾ ആകാംഷയോടു കൂടി അരങ്ങിലേക്കു തന്നെ ഉറ്റുനോക്കി. അങ്ങനെയിരിക്കെ എല്ലാവരുടെയും ആകാംഷയെ ഭഞ്ജിച്ചു കൊണ്ട്, നാടക മണി മുഴങ്ങി.

''കലാ കമ്മ്യൂണിക്കേഷൻസ്" അഭിമാന പുരസ്കരം അവതരിപ്പിക്കുന്ന ബൈബിൾ നാടകം

''ദാവീദിൻറെ നൊമ്പരം" .

                                    ത്യേസാമ്മച്ചിയും കൊച്ചുമകൾ നിസമോളും സ്ത്രീകൾ ഇരിക്കുന്ന ഭാഗത്ത് ഏതോ ഒരു കുഞ്ഞു പെൺകുട്ടി കനിഞ്ഞു നൽകിയ കസേരമേൽ ഇരുന്നു. ഇരിപ്പിടം നൽകാൻ മനസുകാണിച്ച കുട്ടി തൊട്ടരികെ ഇരിക്കുന്ന അതിൻറെ അമ്മയുടെ മടിയിൽ കയറിയിരുന്നു. അവളെ സ്നേഹത്തോടെ പുഞ്ചിരിച്ചു കാണിച്ചു കൊണ്ട്  നിസമോളും അതുപോലെ അമ്മച്ചിയുടെ മടിയിൽ കയറിയിരുന്നു.

നിന്നോട്ഞാൻപറഞ്ഞതല്ലേ…? നേരത്തെ.. അമ്മയോടൊപ്പം പോകാൻ…. അപ്പംകേട്ടില്ലല്ലോ?. എൻറെ.. കൂടെ.. വരണോന്ന് വാശി.. പിടിച്ചില്ലേ? ഇപ്പോ.. എന്തായി? അമ്മച്ചീടെ... മടിയിൽ.. തന്നെ.. ഇരിക്കേണ്ടി.. വന്നില്ലേ..?” ത്യേസ്യാമ്മച്ചി ശാസനയുടെ സ്വരത്തിൽ കൊച്ചുമകളോടു പറഞ്ഞു.

എനിക്ക്.. അമ്മച്ചി.. മതി...! അമ്മയാകുമ്പോ.. ചുമ്മാ.. എന്നാ.. പറഞ്ഞാലും.. വഴക്കു.. പറഞ്ഞോണ്ടിരിക്കും

ഉം.,. പിന്നെവേറൊരു.. കാര്യംകൂടെയൊണ്ട്.” അവൾ കൊഞ്ചിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

എന്നതാഅത്..?”

അമ്മച്ചിമടിയിലിരിക്കുമ്പോ.. എൻറെ.. മുടിയിഴകളിലൂടെ... ഇങ്ങനെ... തഴുകും.. അതെനിക്ക്... ഒത്തിരി.. ഇഷ്ടവാ. അമ്മയ്ക്ക് തല്ലാനും.. പിച്ചിപ്പറിക്കാനും.. മാത്രവേ... അറിയാവൂ.”

കുഞ്ഞിന്റെ നിഷ്കളങ്കമായ വാക്കുകൾ കേട്ട് ത്യേസാമ്മച്ചിയുടെ ഉള്ളം കുളിരണിഞ്ഞു. അവർ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട്. അവളുടെ കവിളിൽ ഒരു മുത്തം നൽകി.

.. ഇതൊക്കെ.. എന്നാ.. പെരുന്നാളാ.. എൻറെ.. കൊച്ചേ.. പെരുന്നാളൊക്കെപണ്ട്. നിൻറെ.. അപ്പച്ചന്നുള്ളപ്പം.. എന്നാ.. രസവാര്ന്നു. അതിനെങ്ങനെയാ.. ദൈവം.. അതിയാന്.. സത്ബുദ്ധി നൽകിയില്ല. അല്ലേൽ... നിന്നെ.. കാണാതെ... അങ്ങേര്... എങ്ങോട്ടേലും.. പോകുവാര്ന്നോ?. ചിലരങ്ങനെയാ... നമ്മൾ.. എത്ര സ്നേഹിച്ചാലും.. ഒന്നുംമനസിലാക്കില്ല. പണം..! പണം..! അതില്ലെങ്കിൽ ഏകനാണെന്നുള്ള ചിന്ത.” വൃദ്ധ ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ പറഞ്ഞു നിർത്തി.

                                                                                                                                                 തുടരും...