Ind disable

Saturday, 7 October 2017

പള്ളിപ്പെരുന്നാൾ (ഭാഗം 5)


"പോട്ടെടാ തോമാ പോട്ടെ. നീ എണീറ്റേ. ഇനി മതി!
ടാ, തോമാ നമ്മുടെ മുന്നിലൊള്ള ഈ പൊഴയൊണ്ടല്ലാ, നിനക്കോർമയില്ലേ നമ്മുടെ കുട്ടിക്കാലത്ത് ? മലയ്ക്കു മഴ പെയ്താ പൊഴേൽ വെള്ളം കേറും. നല്ല മലവെള്ളം! അതീ, ഇന്നാട്ടിലൊള്ള സകല സാമാനങ്ങളും ഒഴുകിവരും. തൈചെടികള് മൊതല് വൻമരങ്ങൾ വരെ. പക്ഷേ ഒടുക്കം എന്നതാ? എല്ലാം അങ്ങോട്ട് ഒഴുകി താഴെ ഡാമിലെത്തും. ഇതിനെ തടസ്സപ്പെടുത്താനോ, വഴി തിരിച്ചുവിടാനോ ഇന്നേവരെ ഒന്നിനും കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. ഇതേ പോലെ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ, കടപൊഴകിവന്ന വൻ മരങ്ങളാടാ നമ്മുടെ അനുഭവങ്ങൾ. അതിലൊന്നും തടസപ്പെട്ടുനിക്കാതെ അങ്ങനെ ഒഴുകിക്കോണം. അങ്ങനൊള്ളവനേ ജീവിത്തീ വിജയിക്കത്തൊള്ളൂ. അങ്ങനാ വേണ്ടേ. അതിനു പറ്റാത്തവര് കഴിഞ്ഞുപോയ ദുരനുഭവങ്ങളെ വീണ്ടും ചെകഞ്ഞെടുത്ത് സ്വന്തം മുറിവേൽ തന്നെ കുത്തിനോവിച്ചോണ്ടിരിക്കും. നമ്മൾ അങ്ങനെ ആകരുത് ഒരിക്കലും.! കഴിഞ്ഞതെല്ലാം കഴിഞ്ഞു.
ഉം മതി!. നീ ആ വെള്ളത്തിലൊന്നു മുഖം കഴുകിക്കേ നമുക്ക് പോകാം." ചാക്കോ പറഞ്ഞു നിർത്തി.

ആ വാക്കുകൾ തോമായെ ആഴത്തിൽ സ്പർശിച്ചിരുന്നു. അയാൾ ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടുകൊണ്ട് ഇരിപ്പിടത്തിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് പടവുകൾ ഇറങ്ങി പുഴക്കരയിലെത്തി. ഇരുകൈകൾകൊണ്ട് വെള്ളം കോരിയെടുത്ത് മുഖത്തേക്കു വീശി. ആ തണുത്ത ജലം കണ്ണീരിനൊപ്പം തന്‍റെ ദു:ഖങ്ങളേയും കഴുകിമാറ്റുന്ന പോലെ അയാൾക്കു തോന്നി. മുണ്ടിന്‍റെ തലയിൽ മുഖം തുടച്ചുകൊണ്ട് അയാൾ പടവുകൾ തിരിച്ചുകയറി.

"നമുക്ക് പോകാവെടാ..."

തോമാ, തന്‍റെ സുഹൃത്തിന്‍റെ മുഖത്തുനോക്കി ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
"ആ പുഞ്ചിരി കണ്ടപ്പോൾ ചാക്കോയുടെ മനസുനിറഞ്ഞു. അയാളും പുഞ്ചിരിച്ചു. രണ്ടുപേരും നടന്ന് റോഡിലെത്തി. പള്ളിയിയിലേക്കുള്ള പടികൾ ഒന്നൊന്നായി കയറി. തന്‍റെ വാക്കുകൾ സുഹൃത്തിനെ നോവിക്കാനിടയാകുമോ എന്ന ഭയത്തിൽ, ഒന്നും ഉരിയാടാതെ ചാക്കോ നടന്നു. തോമായും മൗനിയായിരുന്നു.

''സമയം ഒത്തിരിയായെന്നാ തോന്നുന്നേ."

പള്ളിമുറ്റത്തേക്കുള്ള അവസാന പടവുകയറുമ്പോൾ നിശബ്ദതയെ ഭഞ്ജിച്ചുകൊണ്ടു തോമാ തന്നെ പറഞ്ഞു.

"അതേയ് വേഗം നടക്ക്.."

അവർ പള്ളിയുടെ പിന്നിലേക്ക് നടന്നു.

                                   അല്പനേരത്തെ ശാന്തമായ ഇടവേളക്കു ശേഷം കാറ്റ് വീണ്ടും ആക്രമണം അഴിച്ചുവിട്ടിരുന്നു. അതിൽ, പള്ളിക്കു പിറകിലുള്ള തോട്ടത്തിൽ റബർമരച്ചില്ലകൾ പരസ്പരം, ഉരസിശബ്ദമുയർത്തിക്കൊണ്ട് ആടിയുലഞ്ഞു. കോടയിറങ്ങിയ പോലെ വെളുത്തപൊടി അന്തരീക്ഷമാകെ നിറഞ്ഞു. അതിനിടയിലൂടെ ആ സുഹൃത്തുക്കൾ ധൃതിയിൽ നടന്ന് പള്ളിക്കുപിന്നിലുള്ള മൺത്തിട്ടയിലേക്ക് കയറി. ഭീകരമാം വിധം ഉയർന്നുനിൽക്കുന്ന സെമിത്തേരിയുടെ വാതിൽക്കലെത്തി. തേക്കിൻകൂട്ടം കൊടുങ്കാറ്റിൽ നിലത്തു സ്പർശിക്കും വിധം ചാഞ്ഞു. താഴെ മുറ്റത്ത് ആളുകൾ പൊടിക്കാറ്റിൽ മുഖം പൊത്തി ഇരുന്നു.

                                   രണ്ടു സുഹൃത്തുക്കളും തുറന്നു കിടന്നിരുന്ന ശവക്കോട്ടയുടെ വാതിലിലൂടെ അകത്ത് കടന്നു. അവിടെ അടുത്തടുത്തായി സ്ഥാപിച്ചിരുന്ന രണ്ട് കല്ലറകളിലെ മേൽവശം മൂടുന്ന കോൺക്രീറ്റ് സ്ലാബ്, പാതി നീക്കിവച്ച അവസ്ഥയിലായിരുന്നു. രണ്ടുപേരും ഓരോ കല്ലറയ്ക്കുനേരെ നടന്നു ചെന്നു. അവസാനമായി അവർ പരസ്പരം നോക്കി.

"ഇനി അടുത്ത പെരുന്നാളിന് കാണാവെടാ തോമാ. ഈ ഓർമകൾ കൊണ്ട് ഒരു കൊല്ലം ഞാൻ നിസ്സാരമായി തള്ളിനീക്കും."
ചാക്കോ സുഹൃത്തിനെനോക്കി പറഞ്ഞു.

"ഇപ്പഴാണ് എന്‍റെ വാക്കുകൾ അർത്ഥപൂർണമാകുന്നത്. പ്രിയ ചങ്ങാതി നിന്നെ ഞാൻ മറക്കില്ല. മരിച്ചാലും."

താഴെ നാടകം അവസാനിച്ചതിന്‍റെ
മണി മുഴങ്ങി. ആളുകൾ ഇരിപ്പിടങ്ങളിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് വീടുകളിൽ ചെന്നെത്താനുള്ള ധൃതിയിൽ കൂടപ്പിറപ്പുകളെ തിരഞ്ഞുപിടിക്കാൻ തുടങ്ങി.

                                    അവർ രണ്ടുപേരും തിരിഞ്ഞ് കല്ലറയുടെ മുകളിലെ സ്ലാബ് നീക്കി. അതിനുള്ളിലേക്കിറങ്ങി. ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾക്കകം ആ രണ്ടു കല്ലറകളിലേയും തുറന്നുവച്ചിരുന്ന ഫലകങ്ങൾ തനിയെ നീങ്ങി അടഞ്ഞു. അവയുടെ തലയ്ക്കൽ വച്ചിരുന്ന മാർബിൾ ഫലകളിൽ ഇങ്ങനെ രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.
ചാക്കോ                     തോമസ്
ചെരുവിൽവീട്                പ്ലാതോട്ടത്തിൽ
ജനനം - 1951                 ജനനം -1948
  മരണം - 2001                മരണം - 2001

അവസാനിച്ചു..

Saturday, 30 September 2017

പള്ളിപ്പെരുന്നാൾ (ഭാഗം 4)


                                പുഴയുടെ അരികിൽ കെട്ടിയിരിക്കുന്ന കോൺക്രീറ്റ് തിട്ടിൻമേൽ, താഴേക്കു കാലുകൾ ഞാത്തിയിട്ടുകൊണ്ട് രണ്ടുപേരും ഇരുന്നു. കൈയിൽ പിടിച്ചിരുന്ന രണ്ടു പെട്ടികളിൽ ഒരെണ്ണം തോമ സുഹൃത്തിനു നൽകി. അവർ രണ്ടു പേരും ആ കടലാസു പെട്ടികൾ തുറന്ന് വിറങ്ങലിച്ച മധുരക്കട്ടകൾ പുറത്തെടുത്ത് നാവിൽ വച്ച് നുണഞ്ഞു.

                               താഴെ പുഴയുടെ ഓരങ്ങളിൽ തവളക്കുഞ്ഞുങ്ങൾ കരഞ്ഞു. ചട്ടിത്തലയന്മാരായ ഞണ്ടുകൾ മൺപോടുകളിൽ നിന്നും പുറത്തു വന്നു. അവ ഉണ്ടക്കണ്ണുകൾ ചുറ്റും ചലിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഉരുക്കുഗദപോലുള്ള കരങ്ങൾ നീട്ടി പോരാട്ടത്തിന് സന്നദ്ധനായിനിൽക്കുന്ന പടയാളിയെ പോലെ നിലകൊണ്ടു. ഉരുളൻ കല്ലുകളിൽ കർണാനന്ദകരമായ താളം സൃഷ്ടിച്ചുകൊണ്ട് പുഴ ഒഴുകികൊണ്ടേയിരുന്നു. അതിനു മറുകരയിലുള്ള കമുകിൻ തോട്ടത്തിൽ, കോലൻ കമുകുകൾ ആകാശം മുട്ടെ നീണ്ട കഴുത്തും അതിനു മുകളിൽ കേശങ്ങൾ പോലുള്ള ഇലകളുമായി തലയുയർത്തിയങ്ങനെ നിന്നു. അവയുടെ ഇലകൾക്കിടയിലൂടെ വൃത്താകാരനായ ചന്ദ്രൻ പ്രകാശം പരത്തുന്ന പുഞ്ചിരിയോടെ ഒളിഞ്ഞു നോക്കി.

                                     ആ ശീതളച്ഛായയിൽ അല്പനേരം ഇരുന്നപ്പോൾ തോമയുടെ മനസ്സിലെ കോലഹലങ്ങളെല്ലാം കെട്ടടങ്ങി. അത് പ്രശാന്തമായിത്തീർന്നു. ആ നിർവൃതിയിൽ അയാൾ തന്‍റെ ഇരുനയനങ്ങളും അടച്ചുകൊണ്ട് ഇരുന്നു. പക്ഷെ അത് പേമാരിക്ക് മുൻപേയുള്ള ശാന്തമായ അന്തരീക്ഷം മാത്രമായിരുന്നു. ഹൃദയഭേദകമായ ദുരനുഭവങ്ങളുടെ പേമാരി അയാളുടെ മനസിൽ തിമിർത്ത് പെയ്തു. ഇറുക്കിയടച്ചിരുന്ന അയാളുടെ കൺപോളകൾക്കിടയിലൂടെ ചുടുനീർ താഴേക്കു പതിച്ചു. സുഹൃത്തിന്‍റെ കാൽമുട്ടിൽ വച്ചിരുന്ന ചാക്കോയുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ അത് പതിച്ചു. തന്‍റെ സുഹൃത്ത് തോമയുടെ മനം നീറുന്നത് അയാൾ ഞൊടിയിടയിൽ മനസിലാക്കി.

"എന്നാടാ തോമാ, എന്നാ പറ്റി നിനക്ക് ? എന്നതാണേലും പറയെടാ. നമുക്ക് വഴിയൊണ്ടാക്കാം നീ കരയല്ലേ !"

അയാൾ സുഹൃത്തിനോടുള്ള ആഴമേറിയ സ്നേഹം വാക്കുകളിലൂടെ പ്രതിഫലിപ്പിച്ചു. കണ്ണുതുടച്ചുകൊണ്ട് തോമ പറഞ്ഞുതുടങ്ങി.

"എടാ ഞാൻ നിന്നോട് ഐസ്ഫ്രൂട്ട് തിന്നാൻ വരാൻ പറഞ്ഞത് എന്‍റെ കൊതിക്കൊണ്ടൊന്നുമല്ലടാ. ആ ബഹളത്തീന്നു എങ്ങനെയെങ്കിലും രക്ഷപ്പെടാൻ എനിക്ക് തോന്നിയ ഒരു ഉപായമാ അത്. ഇവിടെ ഈ പുഴക്കരയിൽ അല്പനേരമെങ്കിലും ഒന്ന് സമാധാനമായി ഇരിക്കാവല്ലോ !
നീ എന്‍റെ ത്രേസ്യായെ കണ്ടാര്ന്നോ?" പാതി കരച്ചിൽ വിഴുങ്ങിയ വാക്കുകളാൽ തോമ ചോദിച്ചു.

"ഉം ഞാൻ കണ്ടിരുന്നു പറഞ്ഞാൽ നെനക്ക് പിന്നെ വെഷമം ആകും എന്ന് കരുതി ഞാൻ മന:പൂർവ്വം പറയാതിരുന്നതാ, അപ്പോ" ചാക്കോസുഹൃത്തിന്‍റെ മുഖത്തുനോക്കാതെ മറുപടി പറഞ്ഞു.

"അവൾ മാത്രമല്ല. അവളുടെ മടിയിൽ ഒരു പെൺകൊച്ചും ഒണ്ടാര്ന്നു എന്‍റെ ചാർളിയുടെ അതേ മുഖച്ഛായ. അത് എന്‍റെ കൊച്ചുമകളാണെടാ. എന്നാ തെളിച്ചവാ അവളുടെ കണ്ണില്, എന്നാ ഓമനത്തമാ അവളുടെ മൊകത്ത്. അവളെ വാരിപ്പുണരാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ലെടാ. അവളൊണ്ടായപ്പോ നെറ്റിയിലൊരു മുത്തം കൊടുക്കാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ !." തോമ കുഞ്ഞുങ്ങളെ പോലെ വിതുമ്പിക്കരഞ്ഞു.

"എന്നാടാ തോമാ ഇത് ? കരയല്ലേ. പോയവരൊക്കെ പോട്ടെ ടാ. നിനക്ക് എന്നും കൂട്ടായി എന്നും ഈ ഞാനില്ലേ? അവർക്ക് നിന്‍റെ കൂടെയുള്ള ജീവിതം വിധിച്ചിട്ടില്ല. അങ്ങനെ കരുതി നീയൊന്ന് അടങ്ങെടാ. അതൊക്കെ. കഴിഞ്ഞുപോയില്ലേ. മറക്കാനുള്ള കാര്യങ്ങൾ മറക്കണം. അല്ലേ അത് നമ്മളെ ജീവിതം മുഴുവൻ വേട്ടയാടും. അതൊണ്ടാകാതിരിക്കാനാ ദൈവം നമ്മൾ മനുഷ്യർക്ക് മറവി തന്നിരിക്കുന്നേ. നീ അതൊന്നും ഇനീം ഓർക്കല്ലേ. കണ്ണു തൊടച്ചേ നീ കൊച്ചു പിള്ളേരെ പോലെ എടാ,  എടാ തോമാ."

തന്‍റെ ആത്മസുഹൃത്തിന്‍റെ സങ്കടം കണ്ട് ഭാരിച്ച ഹൃദയത്തോടെ ചാക്കോ അയാളുടെ പുറത്തുതട്ടി ആശ്വസിപ്പിച്ചു.

"ഇതെല്ലാം ഞാൻ വരുത്തി വച്ചതാ, എന്‍റെ മാത്രം തെറ്റ് ! അല്ലേ, അന്ന് അവരെയെല്ലാം ഇട്ടേച്ച് പോകാൻ എനിക്ക് തോന്നുവാര്ന്നോ ? പണത്തിന്, പണം തന്നെ വേണ്ടേടാ ? എല്ലാ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളിലേക്കും എന്‍റെ ചാർളിയേയും അവളെയും തള്ളി വിട്ടേച്ച് ഞാൻ രക്ഷപ്പെട്ടു. ഒരു ഭീരുവിനെ പോലെ, എങ്ങോട്ടോ ഓടിപ്പോയി. എന്നെ സ്വീകരിക്കാൻ ഇനി അവർക്ക് ഒരിക്കലും കഴിയത്തില്ല ! അത്രക്ക് നീചനാ ഞാൻ. അല്ലേ അന്ന് ആ രാത്രി ആ നീചകൃത്യം ഞാൻ ചെയ്യുവാര്ന്നോ? എല്ലാത്തിനും കാരണം അതാ. ആ നശിച്ച ഉരുൾ പൊട്ടല്. എന്‍റെ എത്ര ഏക്കർ വാഴയാ പോയേ. ബാങ്കീന്ന് എടുത്ത ലോൺ, പലിശയായി പെരുകി. ഞാനെന്നാ ചെയ്യാനാ. പിന്നെ എനിക്ക് വേറൊന്നും തോന്നീല്ല. എങ്ങനേയും മനസ്സമാധാനം കിട്ടണം സുഖമായി ഒരുനാൾ എങ്കിലും ഒറങ്ങണം. അത്രയേ ഞാൻ കരുതിയൊള്ളൂ. കടം മേടിക്കാനും കൃഷിയെറക്കാനും എല്ലാത്തിനും കൂടെ എന്‍റെ ഉറ്റ ചങ്ങാതിയായി നിന്ന നീയും അവസാനം എന്‍റെ കൂടെ വന്നില്ലേ ? അന്ന് നിനക്കെങ്കിലും എന്നെ പറഞ്ഞുമനസിലാക്കാര്ന്നില്ലേ? നീ എന്നെക്കാൾ വലിയ ഭീരു !. ജപ്തിനോട്ടീസ് കണ്ടപ്പോൾ ആദ്യം പതറിയത് നീയല്ലേ?”
തോമയുടെ ഉള്ളിൽ എരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന വികാരങ്ങൾ വാക്കുകളുടെ രൂപത്തിൽ പുറത്തുവന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു. അയാൾ വാവിട്ടു നിലവിളിച്ചു. സുഹൃത്തിനെ തന്‍റെ ചുമലിൽ ചേർത്തിക്കിടത്തിക്കൊണ്ട് ചാക്കോ അയാളെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

തുടരും...

Sunday, 24 September 2017

പള്ളിപ്പെരുന്നാൾ (ഭാഗം 3)


"കഥ... അത്ര.. പോര... അല്ലേടാ.. ചാക്കോ.... ?" നിശബ്ദനായി നിൽക്കുന്ന  സുഹൃത്തിനെ നോക്കി തോമ പറഞ്ഞു.

"... ഭാവം... അങ്ങോട്ട് ശരിയാകുന്നില്ല!. നമുക്ക് തിരിച്ചു പോയാലോ? എനിക്കും  ഒറക്കം... വന്നിട്ട്... മേല." ചാക്കോ കോട്ടുവായിട്ടുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
"ഉം.. വാ.. പോകാം."


                              രണ്ടുപേരും ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിലൂടെ പുറത്തിറങ്ങി. വന്നവഴിയെ നടന്നു. പള്ളിമുറ്റത്ത് വളർന്നുനിന്നിരുന്ന. കുറ്റിപ്പുല്ലുകൾക്ക് മുകളിലൂടെ പാദങ്ങൾ ഉരുമ്മിക്കൊണ്ട് അവർ നീങ്ങി. പെട്ടെന്ന് വീശിയടിച്ച ശക്തനായ ഒരു കാറ്റ് മുറ്റത്തു വിരിച്ചിരുന്ന മണൽ തരികളെ അടിച്ചു പറത്തി.
പൊടി മൂക്കിൽ കയറിയപ്പോൾ തോമ ആഞ്ഞു തുമ്മി.

"ഹൊ..! കോപ്പിലെ... ഒരു... കാറ്റ്..." അയാൾ അതിനെ ശപിച്ചു.

"എടാ.... ചാക്കോ..., എനിക്കൊരു.... മോഹം. നമുക്കൊരു.. ഐസ്... ഫ്രൂട്ട്...  കഴിച്ചാലോ?" തോമ ചോദിച്ചു. ആ ചോദ്യം കേട്ട് ചാക്കോ ആശ്ചര്യത്തോടെ അയാളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.

"ഇതെന്നാ.... പറ്റി...! ഇപ്പൊ... കൊച്ചു... പിള്ളേരെ.... പോലെ...? ... വയസാം... കാലത്ത്... അതൊക്കെ... വേണോ?" അയാൾ ചോദിച്ചു.

"ഇല്ലെടാ... എനിക്കൊരു...!, ...ഒരു... ഐസ്... ഫ്രൂട്ട്.... തിന്നാ.... ഇനി...  ചാകത്തൊന്നും.... ഇല്ലെല്ലോ...?" തോമ പറഞ്ഞു.

"ഉം.... ശരി... നിന്‍റെ.... ആഗ്രഹം.... അല്ലേ നടക്കട്ടെ." ചാക്കോ പുഞ്ചിരിയോടെ സുഹൃത്തിന്‍റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അതു കണ്ടപ്പോൾ തോമായുടെ മുഖം വിടർന്നു.
അവർ രണ്ടുപേരും പള്ളിയുടെ പടികൾ ഇറങ്ങി താഴേക്ക് നടന്നു.


                                  താഴെ റോഡിലെത്തിയപ്പോൾ തോമ ചുറ്റും നോക്കി. റോഡരുകിൽ പലയിടങ്ങളിലായി സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്ന വെച്ചു വാണിഭകേന്ദ്രങ്ങളിൽ കച്ചവടക്കാർ  ആളുകളെ കാത്തിരുന്ന് മുഷിഞ്ഞ്, ഉറക്കം പിടിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. റോഡിൽ വിരലിലെണ്ണാവുന്നത്ര മാത്രം ആളുകൾ ആങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടക്കുന്നു. നാട്ടിലെ ഭൂരിഭാഗം ജനങ്ങളും മുകളിൽ ദേവാലയങ്കണത്തിൽ നാടകം കാണുകയാണ്. റോഡരികിലെ കുരിശുപള്ളിയുടെ മുൻവശത്തെ മെഴുകുതിരിക്കൂട്ടിൽ, അവസാന തിരിയും അതിൻറെ അന്ത്യ ശ്വാസമായ വെളുത്ത പുക ഉച്ഛ്വസിച്ചുകൊണ്ട് കത്തിയമർന്നു.


                                ആ രണ്ടു സുഹ്യത്തുക്കളും ആളൊഴിഞ്ഞ ആ പാതയിൽ അപരിചിതരെ പോലെ ചുറ്റുപാടും ആകാംഷയൂറുന്ന മിഴികളിലൂടെ വീക്ഷിച്ചു. തോമയുടെ കണ്ണുകൾ ഐസ്ഫ്രൂട്ട്കാരനെ തേടി തലങ്ങും വിലങ്ങും ചലിച്ചു. അവസാനം ഒരു മൂലയിൽ ഒരു പെട്ടി ഓട്ടോറിക്ഷ നിൽക്കുന്നത് അവർ കണ്ടെത്തി അതിന്‍റെ പിറകിൽ വെച്ചിരിക്കുന്ന ശീതീകരണിപെട്ടിയുടെ മുകളിൽ തല ചായ്ച്ച്കൊണ്ട് തടികസേരമേൽ ഇരുന്ന് ചെമ്പിച്ച മുടിയുള്ള ഒരുവൻ ഉറങ്ങുന്നത് തോമ കണ്ടു.

"ദേണ്ടെടാ... ചാക്കോ... അതു... തന്നെ... ബാ... നമുക്ക്... അങ്ങോട്ടു... പോവാം." തോമ സുഹൃത്തിന്‍റെ കൈപിടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

"ദേ.... വരുവാടാ... പിടിച്ചു... വലിക്കല്ലേ...!" ചാക്കോ പറഞ്ഞു.
അവർ രണ്ടുപേരും നടന്ന് ആ വാഹനത്തിനു സമീപം എത്തി. തോമ അല്പം സ്വരം ഉയർത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

"ടാ... മോനേ... എഴുന്നേൽക്കെടാ... ശ്ശൊ...! ഇവൻ... ബംഗാളിയാണെന്നാ... തോന്നുന്നേ... ടാ... എണീക്കെടാ... കൊച്ചനെ..."

സുന്ദര സ്വപ്നത്തിൽ മുഴുകിയിരിക്കുകയായിരുന്ന യുവ കോമളനായ ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ പിടഞ്ഞെഴുന്നേറ്റു. കണ്ണു തിരുമ്മിക്കൊണ്ട് "ഏതവനാടാ... അത്..... ?" എന്ന് ചോദിക്കുന്ന പോലുള്ള മുഖഭാവത്തിൽ തന്‍റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന വൃദ്ധൻമാരെ നോക്കി.

"മോനേ... ഐസ്ഫ്രൂട്ട്.... ഉണ്ടോ... ടാ ?. രണ്ടെണ്ണം... ഇങ്ങെടുത്തേ..." തോമ ചോദിച്ചു.

"സേട്ടാ.... ഐസ്.... ഫ്രൂട്ട്... നഹീം... അത്... ഇപ്പ... ആർക്കും.... ബേണ്ടാ... ചോക്കോബാർ... ഹെ.... അത്.... എടുക്കട്ടെ?." മലയാളവും ഹിന്ദിയും കൂട്ടിക്കലർത്തിയുള്ള എന്തോ ഒരുഭാഷയിൽ ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ അവരോട് പറഞ്ഞു.

"ചോക്കോബാറോ....? അതെന്നാ... ബാറാ ?.. ഇനി... പൂസാകുവോ?" ചാക്കോ തലചൊറിഞ്ഞുകൊണ്ടുനിന്നു.

"... എടാ... മണ്ടാ... അത്... ഐസിന്റെ പുതിയ... വല്ല... സാധനവും... ആവും.
എടാ... കൊച്ചനെ... എന്നാ... അത്... രണ്ടെണ്ണം... തന്നേര്...." തോമ പറഞ്ഞു. പയ്യൻ രണ്ടു പെട്ടിയെടുത്ത് അവർക്ക് നേരെ നീട്ടി.

"ഇതിനെന്നാ... വെലയാടാ...?"

"ഇരുപത്... രൂപ"

പോക്കറ്റിൽ നിന്നും പണമെടുത്തുനൽകിയിട്ട് സുഹൃത്തിനേയും വിളിച്ച് തോമ നടന്നു.

"എടാ... ഇതിപ്പോ... എവിടിരുന്നാ... സമാധാനമായി... ഒന്ന്... കഴിക്കുന്നേ ? .. ആരേലും... കണ്ടാ... നാണക്കേടാ..!.. നമുക്കൊരു... കാര്യം... ചെയ്താലോ ? അപ്പറേ... പൊഴക്കരേ... പോയാലോ... ?" തോമ പറഞ്ഞു.

"ഇതിന്‍റെയൊന്നും... ഒരു... കാര്യവും... ഇല്ലാര്ന്നല്ലോ.. ? വയ്യാത്ത... പട്ടിക്ക്... കയ്യാല... മൊകളിക്കേറേണ്ട.... ഒരു... കാര്യവും.... ഇല്ലല്ലോ..?." ചാക്കോ സുഹൃത്തിനെ കളിയാക്കി.

"ഡോ.. താൻ... ഒരു.... മാതിരി... ആളെ... വാരല്ലേ...? ങ്ഹാ... നടന്നേ... അങ്ങോട്ട് !.." തോമ കെറുവിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. എന്നിട്ട് മുന്നിൽ നടന്നു.


തുടരും

Sunday, 17 September 2017

പള്ളിപ്പെരുന്നാൾ (ഭാഗം 2)



അമ്മച്ചി പറയുന്നത് എന്താണെന്ന്. നിസമോൾക്ക് മനസിലായില്ല. അവൾ  ഈർഷ്യയോടെ പറഞ്ഞു.
..! അമ്മച്ചി,.. തൊടങ്ങി!!... എൻറെ... പൊന്നമ്മച്ചീ... ഞാനിതൊന്നു...  കണ്ടോട്ടെ.”
ഉം...      
അവർ രണ്ടുപേരും വേദിയിൽ അരങ്ങേറുന്ന പ്രകടനത്തിൽ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു.  അതുവരെ പലകാര്യങ്ങളേയും പറ്റി, പരസ്പരം സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ജനങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധ, കുറച്ചുനിമിഷങ്ങൾകൊണ്ടുതന്നെ നാടകത്തിൽ കേന്ദ്രീകരിച്ചു.  

                                   പക്ഷേ അവരിൽ ഒരു വിഭാഗം ആളുകൾ, വികലമായ രീതിയിൽ വേഷഭൂഷകൾ അണിഞ്ഞ പരിഷ്കാരികളെന്നു നടിക്കുന്ന ചെറുപ്പക്കാർ, പരുന്ത് ഇരയ്ക്കുചുറ്റും വട്ടമിട്ട് പറക്കുന്ന പോലെ തീവ്രമായ കണ്ണുകളോടെ ഇളം പ്രായത്തിലുള്ള തരുണീമണികളെതേടി തലങ്ങും വിലങ്ങും സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഇരയുടെ അബദ്ധവശാലുള്ള ഒരു നോട്ടമെങ്കിലും കിട്ടും എന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ.

                                 പള്ളിയുടെ ഒരു ഭാഗം  വലിയൊരു മൺതിട്ടയായിരുന്നു. അതിനുമുകളിൽ പളളിവക സെമിത്തേരിയാണ്. ആത്മാക്കളുടെ സ്വൈര്യവിഹാരകേന്ദ്രമായ സാക്ഷാൽശവപ്പറമ്പ്!. ചുറ്റുമതിലിനാൽ മറയ്ക്കപ്പെട്ട അതിൻറെ വൻ കവാടം കാഴ്ചക്കാരുടെ മനസിൽ ഭീതിയുയർത്തിക്കൊണ്ട് നിവർന്നുനിൽക്കുന്നു. ഇഹലോകവാസം വെടിഞ്ഞ ആത്മാവു നഷ്ടപ്പെട്ട മർത്യശരീരങ്ങളെ മരണമെന്ന തടങ്കലിൽ അവിടെ ഫലകങ്ങൾക്കുള്ളിൽ തളച്ചിരിക്കുന്നു. പരലോകം പൂകിയ ആത്മാക്കൾ സ്വന്തം ശരീരത്തെ തിരഞ്ഞ് ഇടയ്ക്കിടെ അവിടെ വന്നു പോകാറുണ്ട്. മണ്ണിനു വളമായി, തിരിച്ചറിയാൻ പോലും കഴിയാത്ത വിധം വികൃതമായിപ്പോയ ആ ദേഹങ്ങളെ കണ്ടെത്താൻ അവയ്ക്ക് ഒരിക്കലും കഴിയാറില്ല. എങ്കിലും പ്രതീക്ഷയോടെ അവർ വീണ്ടും വരുന്നു, അവിടങ്ങളിലെല്ലാം അവയെ തേടുന്നു. ഒടുക്കം സകല പരിശ്രമങ്ങളും വിഫലമായി അവർ ഉറക്കെ കരയുന്നു. ആർത്തലക്കുന്നു. അതായിരിക്കാം ജനുവരികാറ്റിന്‍റെ രൂപത്തിൽ അവിടെയെങ്ങും അലറിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട് വീശിയടിക്കുന്നത്.

                              ആ ശവപ്പറമ്പിന് സമീപം നിലകൊള്ളുന്ന തേക്കിൻതോട്ടം ഒന്നാകെ കൊടുംകാറ്റിൽ ആടിയുലഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. പക്ഷെ താഴെ പള്ളിമുറ്റത്ത് ആളുകൾ രംഗത്ത് അരങ്ങേറുന്ന കലാപ്രകടനം ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. മുകളിൽ നടക്കുന്ന കൊലാഹലങ്ങളൊന്നും അവർ അറിയുന്നില്ല.

എടോ.. തോമാതാനെന്നാടോ.. കൊച്ചു പയ്യന്മാരെ പോലെ.. ഇങ്ങനെ ഒരുങ്ങുന്നേ..? പ്രായം.. അമ്പത്.. കഴിഞ്ഞില്ലെടോ..? മതിയെടോ.. ബാ.. നമുക്ക് പോകാംഇനിയും വൈകിയാ.. നാടകം.. കഴിയും!. താനാ.. മുണ്ടൊന്ന് നേരെ ഉടുത്തേ..”

"ദേ.. വരുന്നെടാ.. ചാക്കോ..." പോകാൻ തിടുക്കം കാണിക്കുന്ന സുഹൃത്ത് ചാക്കോയോട് തോമാച്ചൻ പറഞ്ഞു.

ആ സുഹൃത്തുക്കൾ രണ്ടു പേരും പെരുന്നാളിൻറെ കോലാഹലങ്ങൾ സ്വപ്നം കണ്ടുകൊണ്ട് പള്ളിമുറ്റം ലക്ഷ്യമാക്കിനടന്നു.  

                                       മേലേ മാനത്ത്, കാർമേഘ കവചങ്ങൾക്കുള്ളിൽ നിന്നും ചന്ദ്രൻ എങ്ങനെയോ പുറത്തുവന്നിരിക്കുന്നു. അതിന്‍റെ ഫലമായി നിലാവെളിച്ചം ആ പ്രദേശത്താകെ വെൺപ്രഭ പരത്തി. തുടരെത്തുടരെ വന്നുപോകുന്ന, ജനുവരിമാസത്തിലെ വികൃതിക്കാറ്റിൽ, പള്ളിപ്പറമ്പിൽ നിൽക്കുന്ന കമുകുകൾ ആടിയുലയുന്നത്  ചന്ദ്രദ്യുതിയിൽ വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു.

                                       ആ രണ്ടുസുഹൃത്തുക്കളും നടന്ന് പള്ളിമുറ്റത്തേക്കു കയറി. അവരുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ കാറ്റിൻറെ ശക്തിയിൽ പാറിപ്പറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

".. ഒടുക്കത്തെ.... ഒരു കാറ്റ്...!" പാറിപ്പറക്കുന്ന ഉടുമുണ്ട്. ചേർത്തു പിടിച്ചുകൊണ്ട്  ചാക്കോച്ചൻ പറഞ്ഞു.

"നിറയെ... ആളൊണ്ടല്ലോ... തോമാ.., കഴിഞ്ഞ.... തവണത്തേക്കാൾ... ഒണ്ട്. എവിടെയാ... ഒന്ന്.... ഇരിക്കുന്നേ? പിന്നിൽ നിന്നാൽ... ഒന്നും.... കാണാൻ... പറ്റും....  എന്ന് തോന്നുന്നില്ല..!" വേദിക്ക് അഭിമുഖമായി നിൽക്കുന്ന അസംഖ്യം ജനങ്ങളെകണ്ട്  വാപൊളിച്ചുകൊണ്ട് ചാക്കോ പറഞ്ഞു.

"ദാണ്ടെടാ... അവിടെ...... അരികിൽപോയി... നമുക്ക്.... നിക്കാം.  അല്ലാതെന്നാ... ചെയ്യാനാ? നിൽക്ക... തന്നെ.... ശരണം.
നീ..വാ..!"
മനസിൽ തോന്നിയ ഉപായം സുഹൃത്തിനോട് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് തോമ മുന്നിൽ നടന്നു. അയാളെ അനുഗമിച്ചുകൊണ്ട് ചാക്കോയും പിന്നാലെ തന്നെ ചെന്നു.

                            അവർ രണ്ടുപേരും തോമ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച ഭാഗത്തേക്കുനടന്നു.  കാറ്റിനുപോലും കടക്കാൻ കഴിയാത്ത വിധം തിങ്ങി നിൽക്കുന്ന ജനങ്ങളെ പണിപ്പെട്ട് വകഞ്ഞു മാറ്റിക്കൊണ്ട് തോമ അകത്തേക്കു നുഴഞ്ഞു കടന്നു. ആകാംഷയോടെ വേദിയിലേക്കുമാത്രം ശ്രദ്ധ പതിപ്പിച്ചുനിന്നിരുന്ന ജനങ്ങൾ പിന്നിൽ നിന്നും, തടസപ്പെടുത്താൻ വന്നവനെ, അരിശത്തോടെ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. തന്‍റെ നേരെ മുഖം തിരിച്ചുനോക്കുന്ന ആളുകളെ നോക്കി അബദ്ധം പറ്റിയവനെ പോലെ തോമ ചിരിച്ചു പക്ഷെ അവർ ചിരിച്ചില്ല. ഈർഷ്യയോടെ പിൻതിരിഞ്ഞ് വീണ്ടും കലാ പ്രകടനത്തിലേക്ക് ശ്രദ്ധിച്ചു. തോമയും ചാക്കോയും ഒരുവിധം അകത്ത് കയറി. ഒരു അരികിലായ് ചേർന്നുനിന്നു.  അരങ്ങിലേക്ക് നോക്കി അവിടെ സന്നിഹിതരായിരുന്ന സകല ജനങ്ങളേയും പോലെ നാടകം ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട് നിൽപ്പായി. സമയം ആർക്കുവേണ്ടിയും നിൽക്കാതെ തന്‍റെ പ്രയാണം തുടർന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

                                                                                                                                                 തുടരും...

Tuesday, 12 September 2017

പള്ളിപ്പെരുന്നാൾ (ഭാഗം 1)


    
                                റോഡിന് ഇരുവശത്തും താല്ക്കാലികമായി കെട്ടിയുണ്ടാക്കിയ, പലതരം കച്ചവടകേന്ദ്രങ്ങൾകൾക്കു മുന്നിൽ വൈദ്യുത വിളക്കുകൾ പ്രകാശിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. പ്രദക്ഷിണത്തിനു ശേഷം ആളുകൾ, കുടുംബത്തോടൊപ്പം ഇഷ്ട സാധനങ്ങൾ വാങ്ങുവാനായി ഒരോ കേന്ദ്രങ്ങളിൽ ചേക്കേറിത്തുടങ്ങി. കോഴിക്കോടൻ ഹൽവ, പത്താംനമ്പർ, പൊരി, മുറുക്ക്, അങ്ങനെയങ്ങനെ കച്ചവടക്കാർ മത്സരിച്ച് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരുന്നു. പാലക്കയം തെരുവ് ജനനിബിഢമായിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു.

                                    നാട്ടിലെ സെൻറ് മേരീസ് ദേവാലയത്തിലെ തിരുനാളിൻറെ ഒന്നാം ദിവസമാണ് ഇന്ന്. സമയം ഏഴു മണി, ആയിരിക്കുന്നു. പ്രദേശമാകെ പലതരം വർണവെളിച്ചം വിതറുന്ന വൈദ്യുത വിളക്കുകൾകൊണ്ടും, വർണക്കടലാസുകൾകൊണ്ടും, അലങ്കരിച്ചിരുന്നു. അതിനു മുകളിൽ ഇരുട്ട് അവിടം മുഴുവൻ വിഴുങ്ങാനെന്ന മട്ടിൽ വായ പൊളിച്ചങ്ങനെ നിന്നു. സമയം കടന്നു പോകുതോറും അതിന്റെ തീവ്രത വർധിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.

മാതാവേ…..എൻറെ...കുഞ്ഞുങ്ങളെ.. എല്ലാ.. ആപത്തുകളിൽ നിന്നും രക്ഷിക്കണേ...!”

കുരിശുപള്ളിയുടെ  മുന്നിലെ മെഴുകുതിരിക്കൂട്ടിൽ കത്തിച്ച ഒരു മെഴുകുതിരി സമർപ്പിച്ച ശേഷം ത്ര്യേസ്യാമ്മച്ചി, പറഞ്ഞു പഴകിയ പ്രാർത്ഥനാ വാക്കുകൾ അറുപതിൻറെ നിറവിലും വിറയാർന്ന സ്വരത്തിൽ ഉരുവിട്ടു.
എരിഞ്ഞു തീരാറായ ഒരു മെഴുകുതിരി പുതിയതായി വന്നവനെ ദയനീയമായി, ഉറ്റുനോക്കി. അത് ആയുസു തീർന്നവനെ പുച്ഛത്തിൽ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു കത്തി. അൽപസമയത്തിനകം തൻറെയും അവസ്ഥ ഇതാണെന്ന് അതു ചിന്തിച്ചുകാണില്ല.

അമ്മച്ചീ.. ഒന്നു.. വേഗം.. വന്നേ.. നേരം.. കൊറേ.. ആയി..!. നാടകം.. ഇപ്പോ.. തൊടങ്ങും.. വാ.. നമുക്ക്.. മൊകളീ.. പോയി.. ഇരിക്കാം.” കണ്ണടച്ചു കൈകൂപ്പി നിന്നിരുന്ന. ത്യേസാമ്മച്ചിയുടെ സാരിത്തുമ്പിൽ കൊച്ചുമകൾ പിടിച്ചു വലിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

വൃദ്ധ, കുട്ടിയുടെ കൈപിടിച്ചു കൊണ്ട് മുകളിൽ പള്ളിയിലേക്കുള്ള പടികൾ തുടങ്ങുന്നിടത്തേക്കു നടന്നു. പടവുകളുടെ വശങ്ങളിൽ ഭിക്ഷക്കാർ കനിവിനായി കേഴുന്ന കണ്ണുകളോടെ ആളുകളെ ഉറ്റുനോക്കി. ദൃഷ്ടി ശരങ്ങളാൽ ഒരല്പം എങ്കിലും മുറിവേറ്റവർ പല തരം മൂല്യങ്ങളുള്ള നാണയത്തുട്ടുകളും നോട്ടുകളും ഇട്ടു കൊടുത്തുകൊണ്ടേയിരുന്നു. മറ്റു ചിലരാവട്ടെ, തട്ടിപ്പുകാരെന്നുള്ള ന്യായവും പറഞ്ഞ് പൈസ കൊടുക്കാനുള്ള മടിയെ, ആളുകൾക്കു മുന്നിൽ സത്കർമ്മമായി വിശദീകരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ത്യേസ്യാമ്മച്ചിയും കൊച്ചു മോളും കൈയിൽ കരുതിയിരുന്ന നാണയത്തുട്ടുകൾ അവർക്കു നേരെ നീണ്ടു വന്ന മലർത്തിയ കൈപ്പത്തിയിൽ വച്ചു കൊടുത്തു. അതിനുശേഷഠ പടവുകൾ കയറി മുകളിൽ പള്ളിമുറ്റത്തെത്തി. വിശാലമായ പളളി മുറ്റം ജനസാഗരമായിരുന്നു. ആ ഇടവകയിലെ ഏതാണ്ട് തൊണ്ണൂറ് ശതമാനം പേരും അവിടെ സന്നിഹിതരായിട്ടുണ്ടെന്ന് ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ തന്നെ വ്യക്തമാണ്. കുന്നിൻറെ മുകളിൽ തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്ന, ദേവാലയത്തിൻറെ മുന്നിലെ വിശാലമായ മുറ്റത്തിന് ഏറ്റവും അറ്റത്തായി ഒരു തട്ട് നിർമിച്ചിട്ടുണ്ട്. അവിടെയാണ് നാടകം അരങ്ങേറുന്നത്. കടും നീല നിറത്തിലുള്ള തുണിയാൽ നിർമിതമായ അതിൻറെ തിരശ്ശീല ഉളളിൽ നടക്കുന്ന ഒരുക്കങ്ങളെ കാണികളിൽ നിന്നും മറച്ചിരുന്നു. അതിനുമുന്നിലായി നിരനിരയായി ക്രമീകരിച്ചിരിക്കുന്ന എല്ലാ ഇരിപ്പിടങ്ങളും ആളുകളാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അവയിൽ സ്ഥാനം നേടാൻ കഴിയാതിരുന്ന മറ്റൊരു കൂട്ടം ജനങ്ങൾ ഏറ്റവും പിറകിലും അരികുകളിലുമായി നിലയുറപ്പിച്ചിരുന്നു.

                                    എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകൾ ആകാംഷയോടു കൂടി അരങ്ങിലേക്കു തന്നെ ഉറ്റുനോക്കി. അങ്ങനെയിരിക്കെ എല്ലാവരുടെയും ആകാംഷയെ ഭഞ്ജിച്ചു കൊണ്ട്, നാടക മണി മുഴങ്ങി.

''കലാ കമ്മ്യൂണിക്കേഷൻസ്" അഭിമാന പുരസ്കരം അവതരിപ്പിക്കുന്ന ബൈബിൾ നാടകം

''ദാവീദിൻറെ നൊമ്പരം" .

                                    ത്യേസാമ്മച്ചിയും കൊച്ചുമകൾ നിസമോളും സ്ത്രീകൾ ഇരിക്കുന്ന ഭാഗത്ത് ഏതോ ഒരു കുഞ്ഞു പെൺകുട്ടി കനിഞ്ഞു നൽകിയ കസേരമേൽ ഇരുന്നു. ഇരിപ്പിടം നൽകാൻ മനസുകാണിച്ച കുട്ടി തൊട്ടരികെ ഇരിക്കുന്ന അതിൻറെ അമ്മയുടെ മടിയിൽ കയറിയിരുന്നു. അവളെ സ്നേഹത്തോടെ പുഞ്ചിരിച്ചു കാണിച്ചു കൊണ്ട്  നിസമോളും അതുപോലെ അമ്മച്ചിയുടെ മടിയിൽ കയറിയിരുന്നു.

നിന്നോട്ഞാൻപറഞ്ഞതല്ലേ…? നേരത്തെ.. അമ്മയോടൊപ്പം പോകാൻ…. അപ്പംകേട്ടില്ലല്ലോ?. എൻറെ.. കൂടെ.. വരണോന്ന് വാശി.. പിടിച്ചില്ലേ? ഇപ്പോ.. എന്തായി? അമ്മച്ചീടെ... മടിയിൽ.. തന്നെ.. ഇരിക്കേണ്ടി.. വന്നില്ലേ..?” ത്യേസ്യാമ്മച്ചി ശാസനയുടെ സ്വരത്തിൽ കൊച്ചുമകളോടു പറഞ്ഞു.

എനിക്ക്.. അമ്മച്ചി.. മതി...! അമ്മയാകുമ്പോ.. ചുമ്മാ.. എന്നാ.. പറഞ്ഞാലും.. വഴക്കു.. പറഞ്ഞോണ്ടിരിക്കും

ഉം.,. പിന്നെവേറൊരു.. കാര്യംകൂടെയൊണ്ട്.” അവൾ കൊഞ്ചിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

എന്നതാഅത്..?”

അമ്മച്ചിമടിയിലിരിക്കുമ്പോ.. എൻറെ.. മുടിയിഴകളിലൂടെ... ഇങ്ങനെ... തഴുകും.. അതെനിക്ക്... ഒത്തിരി.. ഇഷ്ടവാ. അമ്മയ്ക്ക് തല്ലാനും.. പിച്ചിപ്പറിക്കാനും.. മാത്രവേ... അറിയാവൂ.”

കുഞ്ഞിന്റെ നിഷ്കളങ്കമായ വാക്കുകൾ കേട്ട് ത്യേസാമ്മച്ചിയുടെ ഉള്ളം കുളിരണിഞ്ഞു. അവർ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട്. അവളുടെ കവിളിൽ ഒരു മുത്തം നൽകി.

.. ഇതൊക്കെ.. എന്നാ.. പെരുന്നാളാ.. എൻറെ.. കൊച്ചേ.. പെരുന്നാളൊക്കെപണ്ട്. നിൻറെ.. അപ്പച്ചന്നുള്ളപ്പം.. എന്നാ.. രസവാര്ന്നു. അതിനെങ്ങനെയാ.. ദൈവം.. അതിയാന്.. സത്ബുദ്ധി നൽകിയില്ല. അല്ലേൽ... നിന്നെ.. കാണാതെ... അങ്ങേര്... എങ്ങോട്ടേലും.. പോകുവാര്ന്നോ?. ചിലരങ്ങനെയാ... നമ്മൾ.. എത്ര സ്നേഹിച്ചാലും.. ഒന്നുംമനസിലാക്കില്ല. പണം..! പണം..! അതില്ലെങ്കിൽ ഏകനാണെന്നുള്ള ചിന്ത.” വൃദ്ധ ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ പറഞ്ഞു നിർത്തി.

                                                                                                                                                 തുടരും...

Sunday, 2 July 2017

അണക്കെട്ട്



                                     ശകടനിബിഢമായ ആ വീഥിയിലൂടെ വാഹനങ്ങൾ തലങ്ങും വിലങ്ങും പാഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. ഇരുട്ടിൻറെ നീരാളിക്കൈകൾ ആ പ്രദേശത്തെയാകെമാനം പതിയെ, പതിയെ പിടികൂടാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. വാഹനങ്ങളുടെ തീഷ്ണമായ വെളിച്ചം അടുക്കുകയും അകലുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടേയിരുന്നു. എന്നാൽ, അപ്പോഴും ഇരുട്ടിന് പൂർണമായും പിടികൊടുക്കാതെ നിലകൊണ്ടിരുന്ന, മേലേ ആകാശത്ത് കാകൻമാർ, മരച്ചില്ലകളിൽ ചേക്കേറാൻ പാറിപ്പറന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. വ്യത്യസ്തരായ, പലതരം വേഷഭൂഷകളണിഞ്ഞ, പല ലക്ഷ്യങ്ങളിൽ നിന്നും തിരികെ മടങ്ങുന്ന ആളുകൾ അതുവഴി അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടന്നകന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. എല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത് ഒരേയൊരു ഭാവം മാത്രം. എത്രയും വേഗം സ്വഭവനങ്ങളിൽ ചെന്നു ചേരുക.
                              
                           ജിഷ്ണു, യൂണിഫോം പാൻറിൻറെ കീശയിൽ ഞെരുങ്ങിത്തീരാൻ വിധിക്കപ്പെട്ട, ആ സെൽഫോൺ പുറത്തെടുത്ത് അതിൻറെ ഡിസ്പ്ലേയിലേക്കു നോക്കി.  സമയം 6:15 ആയിരിക്കുന്നു. പ്രധാനറോഡിൽ നിന്നും ഇടത്തേക്കു തിരിയുന്ന, ശാഖാറോഡിൻറെ ഓരത്തുള്ള ബസ്റ്റോപ്പിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു അവൻ. ചിറക്കൽപടി എന്നാണ് ആ സ്ഥലത്തിൻറെ നാമോദയം. ആ റോഡ് പാലക്കയം എന്ന മലയോരഗ്രാമത്തിൽ അവസാനിക്കുന്നു. അവിടെയാണ് അവൻറെ ഗൃഹം. അവൻ ജില്ലയിലെ ഗവ:എഞ്ചിനീയറിംഗ് കോളജിൽ പഠിക്കുന്നു. കോളജിൽ നിന്നും തിരിച്ചെത്തുമ്പോൾ നേരം ഇരുട്ടിത്തുടങ്ങിയിരിക്കും. പ്രൈവറ്റു ബസ്സുകാരോട് മല്ലടിച്ച് വിജയിച്ച്, അവസാനം ഏതെങ്കിലും ബസിൽ സ്ഥാനം പിടിച്ച് ചിറക്കൽപടിയിൽ എത്തുമ്പോൾ എന്നും സമയം 6:15 കഴിയും. പിന്നെ ആകെയുള്ള മാർഗം പാലക്കയത്തിന് 6:45 ന് പോകുന്ന ഓർഡിനറി ബസ് ആണ്. അതിൻറെ വരവും പ്രതീക്ഷിച്ച് അവൻ നിന്നു.  വണ്ടി കാഞ്ഞിരം, കാഞ്ഞിരപ്പുഴ എന്നീ സ്ഥലങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോയി ഒടുവിൽ പാലക്കയത്ത് എത്തിച്ചേരുന്നു. കാഞ്ഞിരപ്പുഴയുടെ വിരിമാറിലായി, ആ അണക്കെട്ടങ്ങനെ നീണ്ടുപരന്നു കിടക്കുന്നു.  പ്രകൃതി കനിഞ്ഞരുളിയ സൌന്ദര്യവുമായി. അതിനു സമീപം മാനം മുട്ടെ ഉയർന്നു നിൽക്കുന്ന,  അട്ടപ്പാടിമല.

                                      ബസ് വരാൻ ഇനിയും സമയം കിടക്കുന്നു. അതുവരെ വിരസമായ ആ നിൽപ് തുടരുക തന്നെ ശരണം. അവൻറെ തൊട്ടടുത്ത് തന്നെയായി ബസ് കാത്തു നിൽക്കുന്ന മറ്റുപലയാളുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. പകൽ മുഴുവൻ ഉള്ള അലച്ചിലിനു ശേഷം, പരവശരായി, കലങ്ങിയ കണ്ണുകളുമായി തളർന്നു നിൽക്കുന്നവർ. ജിഷ്ണു മുൻപിൽ വാഹനങ്ങൾ ചീറിപ്പായുന്ന ആ പാതയിലേക്ക് നോക്കി എന്തോ ആലോചിച്ചങ്ങനെ ഇമ വെട്ടാതെ നോക്കിനിന്നു. വണ്ടികളുടെ ഹെഡ് ലൈറ്റിൻറെ പ്രകാശത്താൽ മുഖരിതമായ ആ പാത, ഒരായിരം ദീപങ്ങൾ ഒഴുകിനടക്കുന്ന അരുവി പോലെ മനോഹരമായി അവന് തോന്നി. എവിടെ നിന്നോ വന്ന ഒരു ഇളം കാറ്റ് അവൻറെ മുഖത്ത് കുളിരേകിക്കൊണ്ട് തഴുകിയകന്നുപോയി.

                                    പെട്ടെന്ന് കീശയിൽ കിടന്ന് സെൽഫോൺ വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്തു. അവൻ പെട്ടെന്ന് ചിന്തയിൽ നിന്നും ഞെട്ടിയുണർന്നു.

ആരാണാവോ..?” അവൻ പിറുപിറുത്തു.

ഫോൺ പുറത്തെടുത്ത് അതിൻറെ ഡിസ്പ്ലേയിൽ തെളിഞ്ഞ പേരു വായിച്ചു.
അതിൽ ഇംഗ്ലീഷിൽ ഫാദർ..കോളിംഗ് എന്ന് എഴുതിക്കാണിച്ചിരിക്കുന്നു. അവൻറെ ഉള്ളൊന്നു കിടുങ്ങി. തൊണ്ട വരണ്ടു. അവൻ ഫോൺ അറ്റൻഡ് ചെയ്ത് ചെവിയോട് ചേർത്തു. വിറയാർന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.

ഹലോ...

നായിൻറെ..മോനേ..എവടെ.. പോയി കിടക്കുവാടാ നീ..? അവൻ വലിയൊരു ഇഞ്ചിനീര്..നീ..അപ്പനേക്കാൾ..മൊകളിലൊന്നും വലുതാവാൻ പോണില്ലെടാ..ഞാൻ പൈസ.. തന്നില്ലെങ്കി നീ എങ്ങനാ പഠിക്കാൻ പോയി ഒണ്ടാക്കുന്നതെന്നെനിക്കൊന്നു കാണണം…നാളെ.. വണ്ടിക്കൂലിക്ക് പത്തുപൈസാ ഞാൻ തരത്തില്ല...!”
അപ്പുറത്തുനിന്നും. മദ്യത്തിൻറെ ലഹരിയിൽ കുഴയുന്ന സ്വരത്തിൽ അവൻറെ പിതാവിൻറെ സ്വരം.

ജിഷ്ണു ഫോൺ കട്ടു ചെയ്തു. അവൻറെ കണ്ണുകൾ ഈറനണിഞ്ഞു. അശ്രുവിൻറെ ആ ആവരണത്തിൽ അവൻറെ മുൻകാഴ്ചകൾ മങ്ങി. ദൂരെ ഒരു കടയുടെ മുന്നിൽ പ്രകാശിക്കുന്ന, പല വർണങ്ങളിൽ തിളങ്ങുന്ന മാല ബൾബുകളുടെ പ്രകാശം, അവൻറെ കണ്ണീരിൽ തട്ടി പ്രതിഫലിച്ച് പലവർണങ്ങളിലുള്ള മുത്തുകളെ പോലെ തിളങ്ങി. ഹൃദയം ആഞ്ഞു മിടിച്ചു. വിങ്ങുന്ന മനസുമായി നിൽക്കുന്ന അവൻറെ, മുഖത്തിൻറെ വലതുവശത്ത് ഒരു ബസിൻറെ ഹെഡ് ലൈറ്റ് വെളിച്ചം തട്ടി. അവൻ  തിരിഞ്ഞുനോക്കി. ആ വാഹനത്തിൻറെ മുൻവശത്തെ ചില്ലിൻമുകളിലായി അറഫ എന്ന് നാമകരണം ചെയ്തിരുന്നു. അതിൻറെ ചില്ലിനു താഴെയുള്ള ബോർഡിൽ കാഞ്ഞിരപ്പുഴ എന്ന് എഴുതിയിരിക്കുന്നു. അപ്പുറത്ത് ഇരിക്കുകയായിരുന്ന ആളുകളിൽ ഭൂരിഭാഗം പേരും തിടുക്കത്തിൽ ചാടിയെണീറ്റ് ബസിനുനേരെ ചെന്നു. മത്സരിച്ച് അതിനകത്ത് കയറിപ്പറ്റി. ഈ വാഹനത്തിനു പുറകിലാണ് പാലക്കയത്തേക്കുള്ള വണ്ടി വരുന്നത്. അതിനാണ് അവൻ പോകാറുള്ളത്. പക്ഷേ എന്തോ തീരുമാനിച്ചുറച്ച മട്ടിൽ അവൻ കൈയിൽ പിടിച്ചിരിക്കുന്ന ഫോൺ  പോക്കറ്റിൽ തിരുകി, ബസിൻറെ പിൻവാതിലിനുനേരെ നടന്നുചെന്നു. ആളുകളെ കയറ്റിയതിനുശേഷം പോകാൻ തുടങ്ങുന്ന ആ വാഹനത്തിൽ അവൻ ചാടിക്കയറി. അത്രനേരം അവിടെ ആലോചിച്ചുനിന്നിട്ട് അവസാനം വാതിലടയ്കാൻ മുതിർന്നപ്പോൾ ചാടിക്കയറിയ ചെറുപ്പക്കാരനെ ബസിൻറെ ചെക്കർ രൂക്ഷമായി നോക്കി.

എങ്ങോട്ടാ..?”
ആയാൾ അമർഷത്തോടെ, പരുക്കനായ സ്വരത്തിൽ, ചോദിച്ചു.

കാഞ്ഞിരപ്പുഴ... ജിഷ്ണു മറുപടി പറഞ്ഞു.

അയാൾ കൈയിലിരുന്ന പേപ്പർചീന്തിൽ കോഡുഭാഷയിൽ എന്തോ കുറിച്ചു.

                                          അവൻ മുകളിലെ കമ്പികളിൽ ബലമായി പിടിച്ച് മുന്നോട്ടു നടന്നു. ബസിൽ നിറയെ ആളുകളുണ്ടായിരുന്നു. ഇരിപ്പിടങ്ങളൊന്നും ഒഴിവുണ്ടായിരുന്നില്ല.  അവനു പിറകിൽ രണ്ടുമൂന്നാളുകൾ ഇതേ ഗതിയിൽ നിൽക്കുന്നുമുണ്ട്. അവൻ വലതുവശത്തുള്ള ഇരുമ്പ് കമ്പിയിൽ ചാരി മുന്നിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. പൊട്ടിപ്പൊളിഞ്ഞ റോഡിലൂടെ വാഹനം ആടിയാടി നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അതിനു താളം പിടിക്കുമാറ് യാത്രക്കാരും അതിനൊപ്പം പല ദിശയിൽ ചലിച്ചു. ബസിൻറെ മേൽക്കൂരയിൽ ഘടിപ്പിച്ചിട്ടുള്ള ബൾബുകളുടെ തൂവെള്ള പ്രകാശം യാത്രക്കാരുടെ മേൽ നിലാവുപോലെ പരന്നിരുന്നു. പകലന്തിയോളം കഠിനമായ പണി ചെയ്ത ക്ഷീണത്തിൽ ഉറക്കം തൂങ്ങുന്നവർ, വാതോരാതെ പരദൂഷണം പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന സ്ത്രീകൾ, പുറം കാഴ്ചകളിൽ കണ്ണും നട്ടിരിക്കുന്നവർ. അങ്ങനെ പലതരം ആളുകൾ. പക്ഷേ അതിൽ അക്ഷരമുറ്റത്തുനിന്നും, മടങ്ങുന്നവനായി അവൻ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

                                    ഉന്തിയ പല്ലുകൾ കഷ്ടപ്പെട്ട് ചുണ്ടുകൾക്കുള്ളിൽ ഒളിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട്, കാക്കിവസ്ത്രധാരിയായ, ആ ബസിൻറെ കണ്ടക്ടറാകുന്ന, കുറിയ മനുഷ്യൻ മെയ് വഴക്കഠ ചെന്ന ഒരു അഭ്യാസിയെപ്പോലെ ആടിയുലഞ്ഞുപോകുന്ന ആ ബസിൻറെ ഓരോ സീറ്റുകളിലും ചാരിക്കൊണ്ട്, പൈസ കളക്റ്റ് ചെയ്യുക എന്ന തൻറെ ജോലി സാഹസികമായി ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു.

എങ്ങോട്ടാ...?”

പുറം കാഴ്ചകളിൽ മയങ്ങിനിൽക്കുകയായിരുന്ന അവൻ കണ്ടക്ടറുടെ ശബ്ദം കേട്ട് തല തിരിച്ചു.

കാഞ്ഞിരപ്പുഴ...അവൻ മറുപടി പറഞ്ഞു.

ഒരാളേ ഒള്ളോ...?” കണ്ടക്ടർ വർഗത്തിൽപെട്ട എല്ലാവരെയും പോലെ ആ ഉപചോദ്യം അയാളും ആവർത്തിച്ചു.

ഉം..

അവൻ മൂളിക്കൊണ്ട്, പോക്കറ്റിൽനിന്നും പഴ്സെടുത്ത് നിവർത്തി. ആയുസടുക്കാറായ അതിൻറെ ഉള്ളിൽ ആകെ അവശേഷിച്ചിരുന്ന ഇരുപതിൻറെ നോട്ടെടുത്ത് അയാൾക്കുനേരെ നീട്ടി. എന്നിട്ട് പഴ്സ് തിരികെ നിക്ഷേപിച്ചു. അയാൾ അതു വാങ്ങി. തൻറെ മന്തൻ പഴ്സ് എല്ലാവരെയും ഒന്ന് കിലുക്കിക്കേൾപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ബാക്കി പണം എടുത്ത് അവനു കൊടുത്തു. വീണ്ടും തൻറെ ജോലിയിൽ വ്യാപൃതനായി.
ജിഷ്ണു ആ പണം വാങ്ങി പോക്കറ്റിലിട്ട്, വീണ്ടുഠ പുറം കാഴ്ചകളിൽ ലയിച്ചു.

                                            സന്ധ്യാ നേരം, പകലിൻറെ അവസാനകണികയെന്നോണം അവശേഷിച്ച, ആകാശത്തിൻറെ വെളിച്ചം പറ്റെ വരണ്ട, ആ പശ്ചാത്തലത്തിൽ കറുത്തിരുണ്ട നിഴൽരൂപങ്ങൾ പോലെ വൃക്ഷങ്ങൾ നിലകൊള്ളുന്നത് അവൻ കണ്ടു. അകലെ നിൽക്കുന്ന ഇരുമ്പകച്ചോല മല ആ പ്രദേശത്തെ ആകെമാനം മൂടാൻ തുനിഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ഒരു ഭീമാകാരനായ സത്വത്തെപ്പോലെ തോന്നിച്ചു. അതിൻറെ ഏറ്റവും മുകളിലായി വരിവരിയായി നിലകൊണ്ടിരുന്ന വൃക്ഷങ്ങൾ ആ സത്വത്തിൻറെ മുടിയിഴകൾ പോലെ തോന്നിച്ചു. അത് ഏറെ നേരം നോക്കി നിൽക്കെ അവൻറെ മനസ് പരിസരബോധം മറന്ന് ഏതോ ഒരു ദുസ്വപ്നത്തിനു പിന്നാലെ പാഞ്ഞു. അത് മറ്റൊന്നും ആയിരുന്നില്ല. തൻറെ കുടുംബത്തിലെ ഭീകരമായ അന്തരീക്ഷത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമകൾ തന്നെ ആയിരുന്നു. ഗൃഹം അവൻറെ ഉള്ളിൽ എന്നും ഒരു പേടിസ്വപ്നം പോലെ അവശേഷിച്ചു. ഏകനാണെന്ന് മനസാക്ഷി സ്വയം ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്ന നിമിഷങ്ങൾ!. ആ ഓർമകൾ അവനെ എപ്പോഴും വേട്ടയാടാറുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ പതിയെ അതിലേക്ക് വഴുതിവീണു.

                                             ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം, കോളജിൽനിന്നും വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിവരുമ്പോൾ, അന്ന് വീടിന് ഏകദേശം അരക്കിലോമീറ്റർ താഴെയായി എന്നും ഇറങ്ങാറുള്ള തൻറെ സ്റ്റോപ്പിൽ ജിഷ്ണു ഇറങ്ങി. സമയം ഏഴര ആയിക്കാണും. കാരണം ആ വണ്ടി പാലക്കയത്ത് എത്തിച്ചേരുന്നത് ആ സമയത്താണ്. ബാഗിൽ കരുതിയ ടോർച്ച് തെളിച്ച് ,കല്ലുപാകിയ ദുർഘടമായ ആ പാതയിലൂടെ അവൻ മുകളിലേക്ക് നടന്നു. മുപ്പതുമിനിട്ട് ചെങ്കുത്തായ കയറ്റം കയറി വേണം വീട്ടിലെത്താൻ. പഞ്ചായത്തുറോഡ് എന്നു പറയുന്ന, ആ വഴി മുഴുവൻ മഴവെള്ളത്തിൻറെ കുത്തിയൊഴുക്കിൽപ്പെട്ട്, പല്ലുകൾ നഷ്ടപ്പെട്ട കിഴവൻറെ ചിരിപോലെ വികൃതമായിരുന്നു. അത് വിജനമായ റബ്ബർതോട്ടത്തിൻറെ നടുവിലൂടെ മുകളിലേക്ക് പോകുന്നു, പരിസരത്ത് ഒരു ഭവനം പോലുഠ ഇല്ലാത്ത പ്രദേശം. തനിച്ചുപോകാൻ ഭയം ഇല്ലാഞ്ഞിട്ടല്ല. അതിലേറെ വലിയ ക്രൂരമായ അനുഭവങ്ങളാൽ അവൻറെ ഹൃദയം ശിലപോലെ ഉറച്ചിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് പെരുമ്പറ പോലെ മുഴങ്ങുന്ന ഹൃദയതാളം പുറത്തുകേട്ടില്ല. കുറെ സമയം നടന്നതിനുശേഷം. അവൻ തൻറെ വീടിൻറെ അടുത്തെത്തി. ആ കൊച്ചുവീടിൻറെ മുന്നിൽ തൂക്കിയിട്ടിരുന്ന ബൾബിൻറെ പ്രകാശം ദൂരെ നിന്നും കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ അവൻറെ മനസ് പതറി. വർധിച്ചുവരുന്ന ഭീതിയോടെ അവൻ വാതിൽക്കലേക്ക് കയറി. അവിടെ കണ്ട കാഴ്ച ഭയാനകമായിരുന്നു. ഉളളിൽ, മദ്യം അകത്തുചെന്നാൽ ഭ്രാന്തനായി മാറുന്ന തൻറെ പിതാവിൻറെ സംഹാരതാണ്ഡവം അരങ്ങേറുന്നു. ക്രൂരനായ ആ മനുഷ്യൻ തൻറെ ഭാര്യയെ പൊതിരെ തല്ലുന്നു.  നിരാലംബയായ ആ സ്ത്രീ ഉറക്കെയുറക്കെ കരഞ്ഞു. അതു കണ്ട മാത്രയിൽ തന്നെ ജിഷ്ണു ധൈര്യം സംഭരിച്ച് പിതാവിൻറെ കയ്യിൽ കയറി പിടിച്ചു. ക്രുദ്ധനായ ആയാൾ ഒറ്റക്കുതിപ്പിന് അടുക്കളയിൽ കയറി അലമാരയുടെ പിന്നിൽ വച്ചിരുന്ന റബർക്കത്തിയെടുത്ത് അവൻറെ നേരെ വീശി. മൂർച്ചയേറിയ അതിൻറെ അഗ്രം അവൻറെ കൈകളിൽ ഉരസി. കൈമുറിഞ്ഞ് രക്തം ചീറ്റി. അപ്പോഴെങ്കിലും അതിൽ ഇടപെടാൻ മനസുകാണിച്ച, കാണികളായ അവൻറെ അയൽക്കാർ ആ മനുഷ്യനെ പിടിച്ചുമാറ്റി. അവൻറെ കൈ ഒരു തുണികൊണ്ട് വരിഞ്ഞുകെട്ടി. അടുത്തുള്ള ആശുപത്രിയിൽ എത്തിച്ചു. അന്ന് എട്ട് തുന്നൽ ഉണ്ടായിരുന്നു ആ മുറിവിന്. അതിനുശേഷം അമ്മ ഇടക്കിടെ പറയുന്നത് കേൾക്കാം.

എനിക്ക് ജീവിച്ചുമടുത്തു. ഞാൻ എങ്ങോട്ടേങ്കിലും പോവാ..

ആകെ തണലാണെന്നു കരുതിയിരുന്ന ആ മാതാവിൻറെ വാക്കുകൾ അവൻറെ നെഞ്ചിൽ തീ കോരിയിടുന്നതുപോലെ പതിച്ചു.

                                          ബസ് കാഞ്ഞിരപ്പുഴ സ്റ്റാൻഡിൽ എത്തിയിരിക്കുന്നു. അത് റോഡിൻറെ തിട്ടിൽനിന്നും ചാടി ആടിയുലഞ്ഞുകൊണ്ട് വിശാലമായ ആ സ്റ്റാൻഡിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. മുകളിലെ കമ്പിയിൽ പിടിച്ചുനിന്ന ആളുകൾ കമ്പിയിൽ തൂങ്ങി അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും ആടി. ഉറങ്ങുകയായിരുന്ന ആളുകളെല്ലാം ഞെട്ടിയുണർന്നു. എല്ലാവരും ധൃതിയിൽ എഴുന്നേറ്റ് ഒന്നൊന്നായി ബസിൻറെ മുൻവാതിലിലൂടെയും പിൻവാതിലിലൂടെയും ഇറങ്ങിത്തുടങ്ങി.
ജിഷ്ണു ബസിൻറെ പിൻവാതിലിലൂടെ ഇറങ്ങി, എന്തോ ആലോചിച്ചുകൊണ്ട് പടിയുടെ താഴെതന്നെ നിന്നു.

കുട്ട്യേ….ഒന്ന്.. മാറിക്കാ ..യ്ക്ക് ഇവടെ എറങ്ങണം…

അവൻ പെട്ടെന്ന് പിന്തിരിഞ്ഞുനോക്കി. ഗിരിനിരകളിൽനിന്നും പതിക്കുന്ന പതഞ്ഞൊഴുകുന്ന, ജലപാതം പോലെ നീട്ടിവളർത്തിയ താടിരോമവും, ചുളിവുകൾ നിറഞ്ഞ മുഖവും, കൂടെ വെളുത്ത ഒരു തലയിൽകെട്ടുമായി ഒരു മുസലിയാർ. അയാൾ നെറ്റിയിൽ കൈ ചേർത്തുവച്ചുകൊണ്ട് ബസിൻറെ മേൽക്കൂരയിലെ ബൾബിൽ നിന്നും, പുറത്തേക്ക് പരന്നൊഴുകിയ വെളിച്ചത്തിൽ, അവനെ സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി.

അന്നെ.. ഇബടെയൊന്നും.. കണ്ടിട്ടില്ലാല്ലാ....ഇജ്ജ് എബടത്തെയാ..?” അയാൾ ചോദിച്ചു.

കാക്കാ.. എൻറെ വീട് പാലക്കയത്താ.. എൻറെയൊരു ചങ്ങാതി, ബൈക്കുമായി വരാമെന്നു ..പറഞ്ഞിട്ടൊണ്ട് അതോണ്ട് ഇവിടെ എറങ്ങീതാ... അവൻ അങ്ങനെയൊരു നുണ എങ്ങനെയൊക്കെയോ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു.

ങ്ഹാ..

അയാൾ അത് വിശ്വസിച്ചിരിക്കണം, പിന്നീടു ചോദ്യങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടായില്ല.  ഓളങ്ങളിൽ തത്തിക്കളിക്കുന്ന കളിവഞ്ചി പോലെ അയാൾ, പ്രായം തളർത്തിയ ഉടലുമായി, ആടിയാടി നടന്നകന്നു.
ജിഷ്ണു കൈയിൽ തൂക്കിയിട്ടിരുന്ന ബാഗിൻറെ വള്ളികൾ ഇരു തോളിലുമിട്ടുകൊണ്ട്, പ്രധാന റോഡിൽ കയറി ഇരുട്ടിൽ പതുക്കെ നടന്നു. ആ വഴിയിലൂടെ ഒരു ഇരുപതു വാര നടന്നുകഴിഞ്ഞാൽ, കാഞ്ഞിരപ്പുഴ ഡാമിൻറെ ഷട്ടറിനു താഴെ, മനോഹരമായി തീർത്ത ഉദ്യാനത്തിലേക്കുള്ള കവാടത്തിൽ എത്തിച്ചേരും. പക്ഷേ റോഡിലൂടെ നടന്നുവരുന്ന ആൾക്ക് ആ നിർമിതി നേരെ നോക്കിയാൽ ദൃശ്യമാകില്ല. കാരണം പ്രധാന റോഡിൽ നിന്നും, ഒരല്പം വലത്തോട്ട് മാറിയാണ് ആ കവാടം സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. പണ്ടെങ്ങോ അവിടെ നെഞ്ചു വിരിച്ചു നിന്ന ഒരു കുന്നിൻറെ വിരിമാറു തുരന്നാണ്, അത് നിർമിച്ചിരിക്കുന്നത്. പരേതനായ അതിൻറെ സ്മാരകമായി, ഇരു വശത്തും മൺതിട്ടകൾ അവശേഷിച്ചിരുന്നു. അവ ആ കവാടത്തെ, റോഡിൽ നിന്നുമുള്ള വിദൂരദൃശ്യത്തിൽ നിന്നും മറച്ചിരുന്നു. അതിൻറെ കുറേ മുന്നിലായി റോഡരുകിൽ ഒരു ഇലക്ട്രിക് പോസ്റ്റ് നിലകൊണ്ടിരുന്നു. ഇരുവശത്തുനിന്നും ഉള്ള ഇലക്ട്രിക് കമ്പികളുടെ കാലാകാലങ്ങളായുള്ള ബലപരീക്ഷണത്തിൻറെ ഫലമായി അത് തൻറെ സ്ഥാനത്തുനിന്നും, നല്ലവണ്ണം ചരിഞ്ഞിരുന്നു. അതിൻറെ മുകളിൽ, ഒരു വഴിവിളക്ക് പുഞ്ചിരിക്കുന്നു. അകലെ കാണുന്ന ആ വിളക്കിൻറെ പ്രകാശം ലക്ഷ്യമാക്കി ജിഷ്ണു, ഇരുട്ടിലൂടെ നടന്നു. അല്പനേരംകൊണ്ടു അതിനടുത്തെത്തി. അവൻ കവാടത്തിൻറെ വാതിൽക്കലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ ആളനക്കം പോലും ഇല്ല. അവനു പോകേണ്ടിയിരുന്നത്, മനസിനു കുളിർമയേകുന്ന, മനുഷ്യനിർമിതമായ ആ ഉദ്യാനത്തിലേക്കായിരുന്നില്ല. മറ്റെവിടേക്കോ ആയിരുന്നു. അവൻ വീണ്ടും മുന്നോട്ട് നടന്നു. ഡാം ഷട്ടറിൻറെ താഴെയുള്ള ചെറിയ മതിലിൻറെ മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ നിന്നു. അതിൻറെ ഒരു ഭാഗം ഒരാൾക്ക് സുഗമമായി കടന്നുപോകാൻ കഴിയുന്ന രീതിയിൽ പൊളിച്ചുമാറ്റിയിരുന്നു. അത് പെട്ടെന്ന് ആരുടെയും കണ്ണിൽ പെടാത്തവിധം വിദഗ്ധമായി തീർത്തയായിരുന്നു. ഡാമിൻറെ ഉപരിതലത്തിൽ നിന്നും വീശുന്ന തണുത്ത കാറ്റിനോടൊപ്പം, മദ്യത്തിൻറെ ലഹരി നുണയാൻ, ദിനംപ്രതി എത്താറുള്ള കുടിസംഘത്തിൻറെ കുടിത്താരയായിരുന്നു ആ വഴി. ജിഷ്ണു അതിനകത്തുകൂടി അകത്തേക്ക് കയറി. ഭാഗ്യം!. സംഘങ്ങളെല്ലാം നേരത്തെ പോയിരുന്നു. അവിടെങ്ങും ഒരു ജീവി പോലും ഇല്ല!. അവൻ നടന്ന് ഡാമിൻറെ കെട്ടിനു മുകളിൽ കയറി. അവൻ കെട്ടിൻറെ ഒരു അരുകിൽ ചെന്ന് സിമൻറുതിണ്ടിൽ കയറി അപ്പുറത്തേക്ക് നോക്കി. അവിടെ അനന്തമായ ആകാശത്തെ നോക്കി നിശബ്ദയായി, വിശാലമായി പരന്നുകിടക്കുന്ന കാഞ്ഞിരപ്പുഴ ഡാം. ദൂരൂഹമായ ആ നിശബ്ദതയെ ഭഞ്ജിച്ചുകൊണ്ട് ഇടക്കിടെ ഒരു കാറ്റ് സീൽക്കാരത്തോടെ അവിടെങ്ങും ഓടിനടന്നു. പരന്നുകിടക്കുന്ന ജലത്തിൻറെ ഉപരിതലത്തിൽ മറുകുകൾ പോലെ കുഞ്ഞു തുരുത്തുകൾ നിലകൊണ്ടിരുന്നു. വൃക്ഷനിബിഢമായ അവയിൽ, അന്ധകാരം മരച്ചില്ലക്കിടയിലൂടെ ഊർന്നിറങ്ങി അവയ്ക്കിടയിലാകെ പരന്നിരുന്നു. ജിഷ്ണു അവിടേക്കു തന്നെ ഇമ വെട്ടാതെ നോക്കിനിന്നു. മരങ്ങൾക്കിടയിലെ ദുരൂഹമായ ആ ഇരുട്ട് അവൻറെ ഹൃദയത്തിൽ ഭീതി നിറച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അതിൽ നോക്കിനിൽക്കുന്തോറും അവ അകന്നുപോയി, പകരം അവിടെ ഒരു പ്രകാശം പരക്കുന്നപോലെ അവനു തോന്നി. അവൻറെ മനസ് ഓർമകളിലേക്ക് പതിയെ വഴുതിവീണു. അവിടെ ആ വൃക്ഷങ്ങൾക്കിടയിൽ പരന്നിരുന്ന ആ വെളിച്ചം അവൻറെ വീടിനുമുന്നിൽ ജ്വലിക്കുന്ന ഇലക്ട്രിക് ബൾബിൻറേതുപോലെ അവന് തോന്നി. അവൻ കണ്ണുകൾ പാതി അടച്ചു. ഓർമകൾ അവനെ തൻറെ ഗൃഹത്തിൽ കൊണ്ടുചെന്നെത്തിച്ചു.

                                            പിശാചിനേക്കാൾ ക്രൂരനായ പിതാവ്, എപ്പോഴും കുത്തുവാക്കുകൾ പറയുന്ന അമ്മ. അവൻറെ മനസ് നരകതുല്ല്യമായ ആ ഭവനത്തിൻറെ ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ ഉടക്കിനിന്നു. ക്രൂരനായ പിതാവിൻറെ അട്ടഹാസം ആ ഭിത്തികളിൽ തട്ടി പ്രതിധ്വനിച്ചു.  അവൻറെ കണ്ണുകൾ ആ ചിരിയുടെ ഉറവിടത്തിനായി പരതി. ആ കാഴ്ച കണ്ട് ആവൻ ഞെട്ടി. അയാൾ അവനുനേരെ രക്തം പുരണ്ട കത്തിയുമായി ഓടിവരികയായിരുന്നു. നിലത്തുകിടന്നുപിടയുന്ന അമ്മ! അടുത്തത് താൻ തന്നെ!. അവൻ ഞെട്ടിയുണർന്നു. ജിഷ്ണു ചുറ്റും നോക്കി.

                                         ഡാമിൽനിന്നും പാളിവീശുന്ന കാറ്റ് അവൻറെ മുഖത്തുതട്ടി അകന്നുപോയി. അവൻറെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. അവൻറെ മനസു മന്ത്രിച്ചു.

ഇല്ല! ഇനി അങ്ങോട്ടൊരു തിരിച്ചുപോക്കില്ല!. നരകമായ അവിടേക്കു പോകുന്നതിലും ഭേദം മരണമാണ്!. മരണം!.

അവനറിയാതെ അവൻറെ കണ്ഠത്തിൽനിന്നും ഉതിർന്നുവീണ ആ വാക്കുകൾ വെറും വാക്കുകൾ ആയിരുന്നില്ല. തീരുമാനിച്ചുറച്ച ഒരു മനസിൽനിന്നും വീണതുതന്നെ ആയിരുന്നു.

                                         ജിഷ്ണു താൻ നിന്നിരുന്ന തിണ്ടിനുമേൽ നിന്നും നിലത്തേക്കു ചാടിയിറങ്ങി. അതിനുശേഷം, അകലെ ഡാം ഷട്ടറിനുനേരെ അവൻ നടന്നടുത്തു. നിദ്രാ സഞ്ചാരിയായ ഒരുവനെ പോലെ അവൻ മുന്നോട്ടു നീങ്ങി. പൊടുന്നനെ അവിടെയാകെ ശക്തിയേറിയ ഒരു കാറ്റ് വീശിയടിച്ചു. അതിൻറെ പ്രഹരത്താൽ വലതുവശത്തു പടർന്നുനിന്നിരുന്ന ആര്യവേപ്പിൻമരങ്ങൾ ഭീകരരൂപിയായ രാക്ഷസനെപോലെ ചില്ലകളാകുന്ന കരങ്ങൾ വീശി ആടിയുലഞ്ഞു. അവൻറെ വസ്ത്രങ്ങളും, കേശങ്ങളും ആ കാറ്റിനോടൊപ്പം പാറിപ്പറന്നു. പക്ഷേ ജിഷ്ണു ഒരു കുലുക്കവുമില്ലാതെ മുന്നോട്ടു നീങ്ങിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. അവൻ പോലും അറിയാതെ, അവൻറെ കാലുകൾ വേഗത്തിൽ ചലിച്ചു. ദൂരെ വാക്കോടൻ മല ഭീമനായ ഒരു നിഴൽ പോലെ ആ പ്രദേശത്തെയാകെ മറച്ചുകൊണ്ട് തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മേലെ മാനത്ത് ചന്ദ്രനും നക്ഷത്രക്കുരുന്നുങ്ങളും അണിനിരന്നിരുന്നു.

                                            അവൻ നടന്ന് ഷട്ടറിനു സമീപം എത്തി. ഒട്ടും ആലോചിക്കാതെ, യാന്ത്രികമായി അതിൻറെ മുകളിൽ വലിഞ്ഞുകയറി. ഡാമിലെ ആഴമേറിയ ആ ഭാഗത്തേക്കവൻ നോക്കി. ഇരുട്ടിൽ, ജലപ്പരപ്പ് അവൻറെ കണ്ണുങ്ങൾക്ക് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അതുവരെ കാറ്റിൻറെ ഇരമ്പൽ മാത്രം നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്ന അവൻറെ കർണങ്ങളിൽ പെട്ടെന്ന് ഒരു നിശബ്ദത നിറഞ്ഞു. താഴെ തന്നെ വിഴുങ്ങാനിരിക്കുന്ന ആ ജലസത്വത്തിൻറെ അട്ടഹാസം, ചെവികളിൽ മുഴങ്ങുന്ന പോലെ അവന് തോന്നി. അവിടെ അവ്യക്തമായ ചില മുഖങ്ങൾ തെളിഞ്ഞുവരുന്നതുപോലെ അവനു തോന്നി. അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. ധൂളീപടലങ്ങൾ പോലെ സ്ഥിരതയില്ലാത്ത ആ രൂപങ്ങൾ അതിനുമുൻപ് അവിടെ സ്വയം ജീവൻ ബലി നൽകിയ ആളുകളുടെ ആത്മാക്കളാണെന്നവനു തോന്നി. പക്ഷേ അവരുടെ നാവുകൾ ഒന്നിച്ച് അരുതേ... അരുതേ.. എന്നു പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻറെ മനസിൽ ആധി നിറഞ്ഞു. ശരിയല്ലാത്ത എന്തോ ഒന്ന് ചെയ്യാൻ പോകുന്നതുപോലെ. അവൻറെ മനസാക്ഷി പിടച്ചു. അവൻ പെട്ടെന്ന് അതിൻറെ മുകളിൽ നിന്നും നിലത്തേക്ക് ചാടിയിറങ്ങി. അവന് സ്വബോധം വീണ്ടുകിട്ടി. ആ തിണ്ടിൻമേൽ ഇരു കൈകളും പിടിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ നിന്നു കിതച്ചു. അവൻ ആ നിലത്ത് മലർന്നുകിടന്നു. മേലെ മാനത്തേക്ക് ദൃഷ്ടി പായിച്ചു. അവിടെ അപ്പോഴും അമ്പിളിയമ്മാവൻ അവനെ             നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. നക്ഷത്രങ്ങൾ കണ്ണുചിമ്മി. അങ്ങനെ കിടന്നപ്പോൾ അവന് വല്ലാത്തൊരു ആശ്വാസം തോന്നി. അവൻറെ ഓർമകളിൽ എന്തൊക്കെയോ മിന്നിമറഞ്ഞു.
                                    
                                                ഇതുനുമുൻപ് ഇതേ സ്ഥലത്ത് താനിങ്ങനെ കിടന്നിട്ടുണ്ട്... പക്ഷേ,.. പക്ഷേ.. അന്നു ഞാൻ തനിച്ചായിരുന്നില്ല. എന്താണത്?. ചിതലരിച്ചുതുടങ്ങിയ ഓർമകൾ അവൻ ഓരോന്നായി തട്ടിക്കുടഞ്ഞെടുത്തു. അതെ പണ്ട് യു.പി സ്കൂളിൽ പഠിക്കുന്ന കാലത്ത്. സ്കൂളിൽ നിന്നും ഒരു ക്യാമ്പിൻറെ ഭാഗമായി താൻ ഇവിടെ ടൂർ വന്നിട്ടുണ്ട്. നാലാം തരത്തിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ. അന്നു വാനനിരീക്ഷണത്തിനായി മാഷുടെ നേതൃത്വത്തിൽ കുട്ടികളെല്ലാം ഇങ്ങനെ ഷട്ടറിനു മുകളിൽ കയറി. എല്ലാവരും, ഈ നിലത്ത്. അതെ ഇതേ സ്ഥലത്ത് ഇങ്ങനെ മലർന്നു കിടന്നു. എന്നിട്ട്, അനന്തമായ ആകാശത്ത് വിരിഞ്ഞ നക്ഷത്രക്കൂട്ടങ്ങളെ വീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടു മാഷുടെ വാക്കുകൾക്കായി എല്ലാവരും, ചെവിയോർത്തു.

കുട്ടികളെ.. അതാണ്.. സപ്തർഷികൾ, ആ എഴു.. നക്ഷത്രങ്ങൾ നിൽക്കുന്ന കൂട്ടം എല്ലാവരും കണ്ടില്ലേ.

കണ്ടു മാഷേ.. കുട്ടികൾ എല്ലാവരം ഒരേ സ്വരത്തിൽ മറുപടി പറഞ്ഞു.
അതിനപ്പുറത്ത്.. ദാ.... കാണുന്നതാണ് വേട്ടക്കാരൻ.  മാഷ് തുടർന്നു.

ആത്മമിത്രമായ ഫൈസലിനോടൊപ്പം, താൻ ഇവിടെയാണ് കിടന്നിരുന്നത്. ഇതേ സ്ഥാനത്ത്. അന്ന് ചെറുപ്പത്തിൻറെ നിഷ്കളങ്കതയിൽ ഫൈസൽ പറഞ്ഞ ആ വാക്കുകൾ അവൻ ഓർത്തു.

ടാ ജിഷ്ണു…. ഇജ്ജ്.. അത് കണ്ടാ..ആ ചങ്ങായി..ചന്തിരൻ മ്മളെ നോക്കി ഇളിക്കണ കണ്ടാ.. ഓൻ ..മ്മളെ കളിയാക്കാണ്ടാ. ..മ്മക്ക്.. ബലുതാവുമ്പം.. അവടെ പോണം..എന്നിട്ട് ഓനെ നോക്കി കൊഞ്ഞനം കുത്തണം. മ്മള് പടിച്ചിട്ടില്ലേ.. നീല ആസ്ട്രോങ്ങ്, അവടെ പോയതൊക്കെ. അവടയ്ക്കും വണ്ടീണ്ടെടാ. മ്മക്കും... പറ്റും, പക്കേങ്കില്.. കൊറേ.. പഠിക്കണം നീ നന്നായി പഠിക്കൂല്ലോ..! ഇന്നു മൊതൽക്ക് ഞാനും നന്നായി പഠിക്കാൻ പോവാ…
ആ വാക്കുകൾ ജിഷ്ണുവിൻറെ മനസിൽ വീണ്ടും, വീണ്ടും മുഴങ്ങി.

എന്തു രസമായിരുന്നു ആ കാലം.. കൂട്ടുകാർ, സ്നേഹനിധിയായ.. ടീച്ചർമാർ.. ഇല്ല ഒന്നും നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടില്ല..ഇനിയും...താൻ ഈ ജീവിതം കൊണ്ട് എന്തു നേടി ?. ഒന്നും ഇല്ല.... ഒന്നും..! പിന്നെ എങ്ങോട്ടാണ് ഈ തിരിച്ചുപോക്ക് ?.

ആത്മഹത്യ എന്നു താനെടുത്ത, ആ അവസാന തീരുമാനത്തെ അവൻ ചോദ്യശരങ്ങകൊണ്ട് എയ്തുവീഴ്ത്തി. അവൻ നിലത്തുനിന്നും ചാടിയെഴുന്നേറ്റു.

ഇല്ല! ഞാൻ മരിക്കില്ല!. എനിക്കു പലതും നേടാനുണ്ട്. സന്തോഷം നമ്മളെ കണ്ടെത്തില്ല, അത് നാം കണ്ടെത്തുന്നതാണ്. അവൻറെ മനസാക്ഷി അവനെ ബോധ്യപ്പെടിത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

താനൊരു ആണാണ്, പ്രായപൂർത്തിയായ, ആരോഗ്യ ദൃഢഗാത്രനായ ഒരുവൻ... പിതാവിനെ ബലം പ്രയോഗിച്ച് ഉടനെ ഡീ അഡിക്ഷൻ സെൻററിൽ കൊണ്ടു ചെന്നാക്കണം. അമ്മയെ കൌൺസിലിംഗിന് കൊണ്ടുപോകണം!. അവൻറെ മനസിൽ പ്രാവർത്തികമായ പുതിയ പദ്ധതികൾ രൂപം കൊണ്ടു. പോക്കറ്റിൽ അവൻറെ ഫോൺ ചലിച്ചു. അവൻ അത് പുറത്തെടുത്ത് നോക്കി. എൈ.ടി.ഐ കഴിഞ്ഞ് ഒരു പ്രൈവറ്റ് കമ്പനിയിൽ ട്രൈയിനിംഗ് ചെയ്യുന്ന പഴയ സ്നേഹിതൻ ഫൈസലിൻറെ മെസേജ്.

ഡാ.. ഖൽബേ.. അടുത്ത ശനിയാഴ്ച ഞാൻ കമ്പനീന്ന് ലീവ് എട്ക്കാ.. മ്മക്ക് ഇടുക്കീല് പോവാട്ടാ... നാട്ടിലൊരു.. ചങ്ങായീൻറെ ബൈക്ക് ശരിയായിട്ട്ണ്ട്.. അവൻ തരാന്നാ പറഞ്ഞ്...നിൻറെ കൊറേ നാളത്തെ ആഗ്രഹല്ലേ... മ്മക്ക്.. പൊളിക്കാ ട്ടാ..ടാ..



അവൻ അത് ലോക്ക് ചെയ്ത് പോക്കറ്റിൽ ഇട്ടു. ചുണ്ടിൽ വിടരുന്ന പുഞ്ചിരിയോടെ തിരിച്ചുനടന്നു.