Ind disable

Sunday, 2 July 2017

അണക്കെട്ട്



                                     ശകടനിബിഢമായ ആ വീഥിയിലൂടെ വാഹനങ്ങൾ തലങ്ങും വിലങ്ങും പാഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. ഇരുട്ടിൻറെ നീരാളിക്കൈകൾ ആ പ്രദേശത്തെയാകെമാനം പതിയെ, പതിയെ പിടികൂടാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. വാഹനങ്ങളുടെ തീഷ്ണമായ വെളിച്ചം അടുക്കുകയും അകലുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടേയിരുന്നു. എന്നാൽ, അപ്പോഴും ഇരുട്ടിന് പൂർണമായും പിടികൊടുക്കാതെ നിലകൊണ്ടിരുന്ന, മേലേ ആകാശത്ത് കാകൻമാർ, മരച്ചില്ലകളിൽ ചേക്കേറാൻ പാറിപ്പറന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. വ്യത്യസ്തരായ, പലതരം വേഷഭൂഷകളണിഞ്ഞ, പല ലക്ഷ്യങ്ങളിൽ നിന്നും തിരികെ മടങ്ങുന്ന ആളുകൾ അതുവഴി അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടന്നകന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. എല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത് ഒരേയൊരു ഭാവം മാത്രം. എത്രയും വേഗം സ്വഭവനങ്ങളിൽ ചെന്നു ചേരുക.
                              
                           ജിഷ്ണു, യൂണിഫോം പാൻറിൻറെ കീശയിൽ ഞെരുങ്ങിത്തീരാൻ വിധിക്കപ്പെട്ട, ആ സെൽഫോൺ പുറത്തെടുത്ത് അതിൻറെ ഡിസ്പ്ലേയിലേക്കു നോക്കി.  സമയം 6:15 ആയിരിക്കുന്നു. പ്രധാനറോഡിൽ നിന്നും ഇടത്തേക്കു തിരിയുന്ന, ശാഖാറോഡിൻറെ ഓരത്തുള്ള ബസ്റ്റോപ്പിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു അവൻ. ചിറക്കൽപടി എന്നാണ് ആ സ്ഥലത്തിൻറെ നാമോദയം. ആ റോഡ് പാലക്കയം എന്ന മലയോരഗ്രാമത്തിൽ അവസാനിക്കുന്നു. അവിടെയാണ് അവൻറെ ഗൃഹം. അവൻ ജില്ലയിലെ ഗവ:എഞ്ചിനീയറിംഗ് കോളജിൽ പഠിക്കുന്നു. കോളജിൽ നിന്നും തിരിച്ചെത്തുമ്പോൾ നേരം ഇരുട്ടിത്തുടങ്ങിയിരിക്കും. പ്രൈവറ്റു ബസ്സുകാരോട് മല്ലടിച്ച് വിജയിച്ച്, അവസാനം ഏതെങ്കിലും ബസിൽ സ്ഥാനം പിടിച്ച് ചിറക്കൽപടിയിൽ എത്തുമ്പോൾ എന്നും സമയം 6:15 കഴിയും. പിന്നെ ആകെയുള്ള മാർഗം പാലക്കയത്തിന് 6:45 ന് പോകുന്ന ഓർഡിനറി ബസ് ആണ്. അതിൻറെ വരവും പ്രതീക്ഷിച്ച് അവൻ നിന്നു.  വണ്ടി കാഞ്ഞിരം, കാഞ്ഞിരപ്പുഴ എന്നീ സ്ഥലങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോയി ഒടുവിൽ പാലക്കയത്ത് എത്തിച്ചേരുന്നു. കാഞ്ഞിരപ്പുഴയുടെ വിരിമാറിലായി, ആ അണക്കെട്ടങ്ങനെ നീണ്ടുപരന്നു കിടക്കുന്നു.  പ്രകൃതി കനിഞ്ഞരുളിയ സൌന്ദര്യവുമായി. അതിനു സമീപം മാനം മുട്ടെ ഉയർന്നു നിൽക്കുന്ന,  അട്ടപ്പാടിമല.

                                      ബസ് വരാൻ ഇനിയും സമയം കിടക്കുന്നു. അതുവരെ വിരസമായ ആ നിൽപ് തുടരുക തന്നെ ശരണം. അവൻറെ തൊട്ടടുത്ത് തന്നെയായി ബസ് കാത്തു നിൽക്കുന്ന മറ്റുപലയാളുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. പകൽ മുഴുവൻ ഉള്ള അലച്ചിലിനു ശേഷം, പരവശരായി, കലങ്ങിയ കണ്ണുകളുമായി തളർന്നു നിൽക്കുന്നവർ. ജിഷ്ണു മുൻപിൽ വാഹനങ്ങൾ ചീറിപ്പായുന്ന ആ പാതയിലേക്ക് നോക്കി എന്തോ ആലോചിച്ചങ്ങനെ ഇമ വെട്ടാതെ നോക്കിനിന്നു. വണ്ടികളുടെ ഹെഡ് ലൈറ്റിൻറെ പ്രകാശത്താൽ മുഖരിതമായ ആ പാത, ഒരായിരം ദീപങ്ങൾ ഒഴുകിനടക്കുന്ന അരുവി പോലെ മനോഹരമായി അവന് തോന്നി. എവിടെ നിന്നോ വന്ന ഒരു ഇളം കാറ്റ് അവൻറെ മുഖത്ത് കുളിരേകിക്കൊണ്ട് തഴുകിയകന്നുപോയി.

                                    പെട്ടെന്ന് കീശയിൽ കിടന്ന് സെൽഫോൺ വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്തു. അവൻ പെട്ടെന്ന് ചിന്തയിൽ നിന്നും ഞെട്ടിയുണർന്നു.

ആരാണാവോ..?” അവൻ പിറുപിറുത്തു.

ഫോൺ പുറത്തെടുത്ത് അതിൻറെ ഡിസ്പ്ലേയിൽ തെളിഞ്ഞ പേരു വായിച്ചു.
അതിൽ ഇംഗ്ലീഷിൽ ഫാദർ..കോളിംഗ് എന്ന് എഴുതിക്കാണിച്ചിരിക്കുന്നു. അവൻറെ ഉള്ളൊന്നു കിടുങ്ങി. തൊണ്ട വരണ്ടു. അവൻ ഫോൺ അറ്റൻഡ് ചെയ്ത് ചെവിയോട് ചേർത്തു. വിറയാർന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.

ഹലോ...

നായിൻറെ..മോനേ..എവടെ.. പോയി കിടക്കുവാടാ നീ..? അവൻ വലിയൊരു ഇഞ്ചിനീര്..നീ..അപ്പനേക്കാൾ..മൊകളിലൊന്നും വലുതാവാൻ പോണില്ലെടാ..ഞാൻ പൈസ.. തന്നില്ലെങ്കി നീ എങ്ങനാ പഠിക്കാൻ പോയി ഒണ്ടാക്കുന്നതെന്നെനിക്കൊന്നു കാണണം…നാളെ.. വണ്ടിക്കൂലിക്ക് പത്തുപൈസാ ഞാൻ തരത്തില്ല...!”
അപ്പുറത്തുനിന്നും. മദ്യത്തിൻറെ ലഹരിയിൽ കുഴയുന്ന സ്വരത്തിൽ അവൻറെ പിതാവിൻറെ സ്വരം.

ജിഷ്ണു ഫോൺ കട്ടു ചെയ്തു. അവൻറെ കണ്ണുകൾ ഈറനണിഞ്ഞു. അശ്രുവിൻറെ ആ ആവരണത്തിൽ അവൻറെ മുൻകാഴ്ചകൾ മങ്ങി. ദൂരെ ഒരു കടയുടെ മുന്നിൽ പ്രകാശിക്കുന്ന, പല വർണങ്ങളിൽ തിളങ്ങുന്ന മാല ബൾബുകളുടെ പ്രകാശം, അവൻറെ കണ്ണീരിൽ തട്ടി പ്രതിഫലിച്ച് പലവർണങ്ങളിലുള്ള മുത്തുകളെ പോലെ തിളങ്ങി. ഹൃദയം ആഞ്ഞു മിടിച്ചു. വിങ്ങുന്ന മനസുമായി നിൽക്കുന്ന അവൻറെ, മുഖത്തിൻറെ വലതുവശത്ത് ഒരു ബസിൻറെ ഹെഡ് ലൈറ്റ് വെളിച്ചം തട്ടി. അവൻ  തിരിഞ്ഞുനോക്കി. ആ വാഹനത്തിൻറെ മുൻവശത്തെ ചില്ലിൻമുകളിലായി അറഫ എന്ന് നാമകരണം ചെയ്തിരുന്നു. അതിൻറെ ചില്ലിനു താഴെയുള്ള ബോർഡിൽ കാഞ്ഞിരപ്പുഴ എന്ന് എഴുതിയിരിക്കുന്നു. അപ്പുറത്ത് ഇരിക്കുകയായിരുന്ന ആളുകളിൽ ഭൂരിഭാഗം പേരും തിടുക്കത്തിൽ ചാടിയെണീറ്റ് ബസിനുനേരെ ചെന്നു. മത്സരിച്ച് അതിനകത്ത് കയറിപ്പറ്റി. ഈ വാഹനത്തിനു പുറകിലാണ് പാലക്കയത്തേക്കുള്ള വണ്ടി വരുന്നത്. അതിനാണ് അവൻ പോകാറുള്ളത്. പക്ഷേ എന്തോ തീരുമാനിച്ചുറച്ച മട്ടിൽ അവൻ കൈയിൽ പിടിച്ചിരിക്കുന്ന ഫോൺ  പോക്കറ്റിൽ തിരുകി, ബസിൻറെ പിൻവാതിലിനുനേരെ നടന്നുചെന്നു. ആളുകളെ കയറ്റിയതിനുശേഷം പോകാൻ തുടങ്ങുന്ന ആ വാഹനത്തിൽ അവൻ ചാടിക്കയറി. അത്രനേരം അവിടെ ആലോചിച്ചുനിന്നിട്ട് അവസാനം വാതിലടയ്കാൻ മുതിർന്നപ്പോൾ ചാടിക്കയറിയ ചെറുപ്പക്കാരനെ ബസിൻറെ ചെക്കർ രൂക്ഷമായി നോക്കി.

എങ്ങോട്ടാ..?”
ആയാൾ അമർഷത്തോടെ, പരുക്കനായ സ്വരത്തിൽ, ചോദിച്ചു.

കാഞ്ഞിരപ്പുഴ... ജിഷ്ണു മറുപടി പറഞ്ഞു.

അയാൾ കൈയിലിരുന്ന പേപ്പർചീന്തിൽ കോഡുഭാഷയിൽ എന്തോ കുറിച്ചു.

                                          അവൻ മുകളിലെ കമ്പികളിൽ ബലമായി പിടിച്ച് മുന്നോട്ടു നടന്നു. ബസിൽ നിറയെ ആളുകളുണ്ടായിരുന്നു. ഇരിപ്പിടങ്ങളൊന്നും ഒഴിവുണ്ടായിരുന്നില്ല.  അവനു പിറകിൽ രണ്ടുമൂന്നാളുകൾ ഇതേ ഗതിയിൽ നിൽക്കുന്നുമുണ്ട്. അവൻ വലതുവശത്തുള്ള ഇരുമ്പ് കമ്പിയിൽ ചാരി മുന്നിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. പൊട്ടിപ്പൊളിഞ്ഞ റോഡിലൂടെ വാഹനം ആടിയാടി നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അതിനു താളം പിടിക്കുമാറ് യാത്രക്കാരും അതിനൊപ്പം പല ദിശയിൽ ചലിച്ചു. ബസിൻറെ മേൽക്കൂരയിൽ ഘടിപ്പിച്ചിട്ടുള്ള ബൾബുകളുടെ തൂവെള്ള പ്രകാശം യാത്രക്കാരുടെ മേൽ നിലാവുപോലെ പരന്നിരുന്നു. പകലന്തിയോളം കഠിനമായ പണി ചെയ്ത ക്ഷീണത്തിൽ ഉറക്കം തൂങ്ങുന്നവർ, വാതോരാതെ പരദൂഷണം പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന സ്ത്രീകൾ, പുറം കാഴ്ചകളിൽ കണ്ണും നട്ടിരിക്കുന്നവർ. അങ്ങനെ പലതരം ആളുകൾ. പക്ഷേ അതിൽ അക്ഷരമുറ്റത്തുനിന്നും, മടങ്ങുന്നവനായി അവൻ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

                                    ഉന്തിയ പല്ലുകൾ കഷ്ടപ്പെട്ട് ചുണ്ടുകൾക്കുള്ളിൽ ഒളിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട്, കാക്കിവസ്ത്രധാരിയായ, ആ ബസിൻറെ കണ്ടക്ടറാകുന്ന, കുറിയ മനുഷ്യൻ മെയ് വഴക്കഠ ചെന്ന ഒരു അഭ്യാസിയെപ്പോലെ ആടിയുലഞ്ഞുപോകുന്ന ആ ബസിൻറെ ഓരോ സീറ്റുകളിലും ചാരിക്കൊണ്ട്, പൈസ കളക്റ്റ് ചെയ്യുക എന്ന തൻറെ ജോലി സാഹസികമായി ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു.

എങ്ങോട്ടാ...?”

പുറം കാഴ്ചകളിൽ മയങ്ങിനിൽക്കുകയായിരുന്ന അവൻ കണ്ടക്ടറുടെ ശബ്ദം കേട്ട് തല തിരിച്ചു.

കാഞ്ഞിരപ്പുഴ...അവൻ മറുപടി പറഞ്ഞു.

ഒരാളേ ഒള്ളോ...?” കണ്ടക്ടർ വർഗത്തിൽപെട്ട എല്ലാവരെയും പോലെ ആ ഉപചോദ്യം അയാളും ആവർത്തിച്ചു.

ഉം..

അവൻ മൂളിക്കൊണ്ട്, പോക്കറ്റിൽനിന്നും പഴ്സെടുത്ത് നിവർത്തി. ആയുസടുക്കാറായ അതിൻറെ ഉള്ളിൽ ആകെ അവശേഷിച്ചിരുന്ന ഇരുപതിൻറെ നോട്ടെടുത്ത് അയാൾക്കുനേരെ നീട്ടി. എന്നിട്ട് പഴ്സ് തിരികെ നിക്ഷേപിച്ചു. അയാൾ അതു വാങ്ങി. തൻറെ മന്തൻ പഴ്സ് എല്ലാവരെയും ഒന്ന് കിലുക്കിക്കേൾപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ബാക്കി പണം എടുത്ത് അവനു കൊടുത്തു. വീണ്ടും തൻറെ ജോലിയിൽ വ്യാപൃതനായി.
ജിഷ്ണു ആ പണം വാങ്ങി പോക്കറ്റിലിട്ട്, വീണ്ടുഠ പുറം കാഴ്ചകളിൽ ലയിച്ചു.

                                            സന്ധ്യാ നേരം, പകലിൻറെ അവസാനകണികയെന്നോണം അവശേഷിച്ച, ആകാശത്തിൻറെ വെളിച്ചം പറ്റെ വരണ്ട, ആ പശ്ചാത്തലത്തിൽ കറുത്തിരുണ്ട നിഴൽരൂപങ്ങൾ പോലെ വൃക്ഷങ്ങൾ നിലകൊള്ളുന്നത് അവൻ കണ്ടു. അകലെ നിൽക്കുന്ന ഇരുമ്പകച്ചോല മല ആ പ്രദേശത്തെ ആകെമാനം മൂടാൻ തുനിഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ഒരു ഭീമാകാരനായ സത്വത്തെപ്പോലെ തോന്നിച്ചു. അതിൻറെ ഏറ്റവും മുകളിലായി വരിവരിയായി നിലകൊണ്ടിരുന്ന വൃക്ഷങ്ങൾ ആ സത്വത്തിൻറെ മുടിയിഴകൾ പോലെ തോന്നിച്ചു. അത് ഏറെ നേരം നോക്കി നിൽക്കെ അവൻറെ മനസ് പരിസരബോധം മറന്ന് ഏതോ ഒരു ദുസ്വപ്നത്തിനു പിന്നാലെ പാഞ്ഞു. അത് മറ്റൊന്നും ആയിരുന്നില്ല. തൻറെ കുടുംബത്തിലെ ഭീകരമായ അന്തരീക്ഷത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമകൾ തന്നെ ആയിരുന്നു. ഗൃഹം അവൻറെ ഉള്ളിൽ എന്നും ഒരു പേടിസ്വപ്നം പോലെ അവശേഷിച്ചു. ഏകനാണെന്ന് മനസാക്ഷി സ്വയം ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്ന നിമിഷങ്ങൾ!. ആ ഓർമകൾ അവനെ എപ്പോഴും വേട്ടയാടാറുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ പതിയെ അതിലേക്ക് വഴുതിവീണു.

                                             ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം, കോളജിൽനിന്നും വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിവരുമ്പോൾ, അന്ന് വീടിന് ഏകദേശം അരക്കിലോമീറ്റർ താഴെയായി എന്നും ഇറങ്ങാറുള്ള തൻറെ സ്റ്റോപ്പിൽ ജിഷ്ണു ഇറങ്ങി. സമയം ഏഴര ആയിക്കാണും. കാരണം ആ വണ്ടി പാലക്കയത്ത് എത്തിച്ചേരുന്നത് ആ സമയത്താണ്. ബാഗിൽ കരുതിയ ടോർച്ച് തെളിച്ച് ,കല്ലുപാകിയ ദുർഘടമായ ആ പാതയിലൂടെ അവൻ മുകളിലേക്ക് നടന്നു. മുപ്പതുമിനിട്ട് ചെങ്കുത്തായ കയറ്റം കയറി വേണം വീട്ടിലെത്താൻ. പഞ്ചായത്തുറോഡ് എന്നു പറയുന്ന, ആ വഴി മുഴുവൻ മഴവെള്ളത്തിൻറെ കുത്തിയൊഴുക്കിൽപ്പെട്ട്, പല്ലുകൾ നഷ്ടപ്പെട്ട കിഴവൻറെ ചിരിപോലെ വികൃതമായിരുന്നു. അത് വിജനമായ റബ്ബർതോട്ടത്തിൻറെ നടുവിലൂടെ മുകളിലേക്ക് പോകുന്നു, പരിസരത്ത് ഒരു ഭവനം പോലുഠ ഇല്ലാത്ത പ്രദേശം. തനിച്ചുപോകാൻ ഭയം ഇല്ലാഞ്ഞിട്ടല്ല. അതിലേറെ വലിയ ക്രൂരമായ അനുഭവങ്ങളാൽ അവൻറെ ഹൃദയം ശിലപോലെ ഉറച്ചിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് പെരുമ്പറ പോലെ മുഴങ്ങുന്ന ഹൃദയതാളം പുറത്തുകേട്ടില്ല. കുറെ സമയം നടന്നതിനുശേഷം. അവൻ തൻറെ വീടിൻറെ അടുത്തെത്തി. ആ കൊച്ചുവീടിൻറെ മുന്നിൽ തൂക്കിയിട്ടിരുന്ന ബൾബിൻറെ പ്രകാശം ദൂരെ നിന്നും കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ അവൻറെ മനസ് പതറി. വർധിച്ചുവരുന്ന ഭീതിയോടെ അവൻ വാതിൽക്കലേക്ക് കയറി. അവിടെ കണ്ട കാഴ്ച ഭയാനകമായിരുന്നു. ഉളളിൽ, മദ്യം അകത്തുചെന്നാൽ ഭ്രാന്തനായി മാറുന്ന തൻറെ പിതാവിൻറെ സംഹാരതാണ്ഡവം അരങ്ങേറുന്നു. ക്രൂരനായ ആ മനുഷ്യൻ തൻറെ ഭാര്യയെ പൊതിരെ തല്ലുന്നു.  നിരാലംബയായ ആ സ്ത്രീ ഉറക്കെയുറക്കെ കരഞ്ഞു. അതു കണ്ട മാത്രയിൽ തന്നെ ജിഷ്ണു ധൈര്യം സംഭരിച്ച് പിതാവിൻറെ കയ്യിൽ കയറി പിടിച്ചു. ക്രുദ്ധനായ ആയാൾ ഒറ്റക്കുതിപ്പിന് അടുക്കളയിൽ കയറി അലമാരയുടെ പിന്നിൽ വച്ചിരുന്ന റബർക്കത്തിയെടുത്ത് അവൻറെ നേരെ വീശി. മൂർച്ചയേറിയ അതിൻറെ അഗ്രം അവൻറെ കൈകളിൽ ഉരസി. കൈമുറിഞ്ഞ് രക്തം ചീറ്റി. അപ്പോഴെങ്കിലും അതിൽ ഇടപെടാൻ മനസുകാണിച്ച, കാണികളായ അവൻറെ അയൽക്കാർ ആ മനുഷ്യനെ പിടിച്ചുമാറ്റി. അവൻറെ കൈ ഒരു തുണികൊണ്ട് വരിഞ്ഞുകെട്ടി. അടുത്തുള്ള ആശുപത്രിയിൽ എത്തിച്ചു. അന്ന് എട്ട് തുന്നൽ ഉണ്ടായിരുന്നു ആ മുറിവിന്. അതിനുശേഷം അമ്മ ഇടക്കിടെ പറയുന്നത് കേൾക്കാം.

എനിക്ക് ജീവിച്ചുമടുത്തു. ഞാൻ എങ്ങോട്ടേങ്കിലും പോവാ..

ആകെ തണലാണെന്നു കരുതിയിരുന്ന ആ മാതാവിൻറെ വാക്കുകൾ അവൻറെ നെഞ്ചിൽ തീ കോരിയിടുന്നതുപോലെ പതിച്ചു.

                                          ബസ് കാഞ്ഞിരപ്പുഴ സ്റ്റാൻഡിൽ എത്തിയിരിക്കുന്നു. അത് റോഡിൻറെ തിട്ടിൽനിന്നും ചാടി ആടിയുലഞ്ഞുകൊണ്ട് വിശാലമായ ആ സ്റ്റാൻഡിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. മുകളിലെ കമ്പിയിൽ പിടിച്ചുനിന്ന ആളുകൾ കമ്പിയിൽ തൂങ്ങി അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും ആടി. ഉറങ്ങുകയായിരുന്ന ആളുകളെല്ലാം ഞെട്ടിയുണർന്നു. എല്ലാവരും ധൃതിയിൽ എഴുന്നേറ്റ് ഒന്നൊന്നായി ബസിൻറെ മുൻവാതിലിലൂടെയും പിൻവാതിലിലൂടെയും ഇറങ്ങിത്തുടങ്ങി.
ജിഷ്ണു ബസിൻറെ പിൻവാതിലിലൂടെ ഇറങ്ങി, എന്തോ ആലോചിച്ചുകൊണ്ട് പടിയുടെ താഴെതന്നെ നിന്നു.

കുട്ട്യേ….ഒന്ന്.. മാറിക്കാ ..യ്ക്ക് ഇവടെ എറങ്ങണം…

അവൻ പെട്ടെന്ന് പിന്തിരിഞ്ഞുനോക്കി. ഗിരിനിരകളിൽനിന്നും പതിക്കുന്ന പതഞ്ഞൊഴുകുന്ന, ജലപാതം പോലെ നീട്ടിവളർത്തിയ താടിരോമവും, ചുളിവുകൾ നിറഞ്ഞ മുഖവും, കൂടെ വെളുത്ത ഒരു തലയിൽകെട്ടുമായി ഒരു മുസലിയാർ. അയാൾ നെറ്റിയിൽ കൈ ചേർത്തുവച്ചുകൊണ്ട് ബസിൻറെ മേൽക്കൂരയിലെ ബൾബിൽ നിന്നും, പുറത്തേക്ക് പരന്നൊഴുകിയ വെളിച്ചത്തിൽ, അവനെ സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി.

അന്നെ.. ഇബടെയൊന്നും.. കണ്ടിട്ടില്ലാല്ലാ....ഇജ്ജ് എബടത്തെയാ..?” അയാൾ ചോദിച്ചു.

കാക്കാ.. എൻറെ വീട് പാലക്കയത്താ.. എൻറെയൊരു ചങ്ങാതി, ബൈക്കുമായി വരാമെന്നു ..പറഞ്ഞിട്ടൊണ്ട് അതോണ്ട് ഇവിടെ എറങ്ങീതാ... അവൻ അങ്ങനെയൊരു നുണ എങ്ങനെയൊക്കെയോ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു.

ങ്ഹാ..

അയാൾ അത് വിശ്വസിച്ചിരിക്കണം, പിന്നീടു ചോദ്യങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടായില്ല.  ഓളങ്ങളിൽ തത്തിക്കളിക്കുന്ന കളിവഞ്ചി പോലെ അയാൾ, പ്രായം തളർത്തിയ ഉടലുമായി, ആടിയാടി നടന്നകന്നു.
ജിഷ്ണു കൈയിൽ തൂക്കിയിട്ടിരുന്ന ബാഗിൻറെ വള്ളികൾ ഇരു തോളിലുമിട്ടുകൊണ്ട്, പ്രധാന റോഡിൽ കയറി ഇരുട്ടിൽ പതുക്കെ നടന്നു. ആ വഴിയിലൂടെ ഒരു ഇരുപതു വാര നടന്നുകഴിഞ്ഞാൽ, കാഞ്ഞിരപ്പുഴ ഡാമിൻറെ ഷട്ടറിനു താഴെ, മനോഹരമായി തീർത്ത ഉദ്യാനത്തിലേക്കുള്ള കവാടത്തിൽ എത്തിച്ചേരും. പക്ഷേ റോഡിലൂടെ നടന്നുവരുന്ന ആൾക്ക് ആ നിർമിതി നേരെ നോക്കിയാൽ ദൃശ്യമാകില്ല. കാരണം പ്രധാന റോഡിൽ നിന്നും, ഒരല്പം വലത്തോട്ട് മാറിയാണ് ആ കവാടം സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. പണ്ടെങ്ങോ അവിടെ നെഞ്ചു വിരിച്ചു നിന്ന ഒരു കുന്നിൻറെ വിരിമാറു തുരന്നാണ്, അത് നിർമിച്ചിരിക്കുന്നത്. പരേതനായ അതിൻറെ സ്മാരകമായി, ഇരു വശത്തും മൺതിട്ടകൾ അവശേഷിച്ചിരുന്നു. അവ ആ കവാടത്തെ, റോഡിൽ നിന്നുമുള്ള വിദൂരദൃശ്യത്തിൽ നിന്നും മറച്ചിരുന്നു. അതിൻറെ കുറേ മുന്നിലായി റോഡരുകിൽ ഒരു ഇലക്ട്രിക് പോസ്റ്റ് നിലകൊണ്ടിരുന്നു. ഇരുവശത്തുനിന്നും ഉള്ള ഇലക്ട്രിക് കമ്പികളുടെ കാലാകാലങ്ങളായുള്ള ബലപരീക്ഷണത്തിൻറെ ഫലമായി അത് തൻറെ സ്ഥാനത്തുനിന്നും, നല്ലവണ്ണം ചരിഞ്ഞിരുന്നു. അതിൻറെ മുകളിൽ, ഒരു വഴിവിളക്ക് പുഞ്ചിരിക്കുന്നു. അകലെ കാണുന്ന ആ വിളക്കിൻറെ പ്രകാശം ലക്ഷ്യമാക്കി ജിഷ്ണു, ഇരുട്ടിലൂടെ നടന്നു. അല്പനേരംകൊണ്ടു അതിനടുത്തെത്തി. അവൻ കവാടത്തിൻറെ വാതിൽക്കലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ ആളനക്കം പോലും ഇല്ല. അവനു പോകേണ്ടിയിരുന്നത്, മനസിനു കുളിർമയേകുന്ന, മനുഷ്യനിർമിതമായ ആ ഉദ്യാനത്തിലേക്കായിരുന്നില്ല. മറ്റെവിടേക്കോ ആയിരുന്നു. അവൻ വീണ്ടും മുന്നോട്ട് നടന്നു. ഡാം ഷട്ടറിൻറെ താഴെയുള്ള ചെറിയ മതിലിൻറെ മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ നിന്നു. അതിൻറെ ഒരു ഭാഗം ഒരാൾക്ക് സുഗമമായി കടന്നുപോകാൻ കഴിയുന്ന രീതിയിൽ പൊളിച്ചുമാറ്റിയിരുന്നു. അത് പെട്ടെന്ന് ആരുടെയും കണ്ണിൽ പെടാത്തവിധം വിദഗ്ധമായി തീർത്തയായിരുന്നു. ഡാമിൻറെ ഉപരിതലത്തിൽ നിന്നും വീശുന്ന തണുത്ത കാറ്റിനോടൊപ്പം, മദ്യത്തിൻറെ ലഹരി നുണയാൻ, ദിനംപ്രതി എത്താറുള്ള കുടിസംഘത്തിൻറെ കുടിത്താരയായിരുന്നു ആ വഴി. ജിഷ്ണു അതിനകത്തുകൂടി അകത്തേക്ക് കയറി. ഭാഗ്യം!. സംഘങ്ങളെല്ലാം നേരത്തെ പോയിരുന്നു. അവിടെങ്ങും ഒരു ജീവി പോലും ഇല്ല!. അവൻ നടന്ന് ഡാമിൻറെ കെട്ടിനു മുകളിൽ കയറി. അവൻ കെട്ടിൻറെ ഒരു അരുകിൽ ചെന്ന് സിമൻറുതിണ്ടിൽ കയറി അപ്പുറത്തേക്ക് നോക്കി. അവിടെ അനന്തമായ ആകാശത്തെ നോക്കി നിശബ്ദയായി, വിശാലമായി പരന്നുകിടക്കുന്ന കാഞ്ഞിരപ്പുഴ ഡാം. ദൂരൂഹമായ ആ നിശബ്ദതയെ ഭഞ്ജിച്ചുകൊണ്ട് ഇടക്കിടെ ഒരു കാറ്റ് സീൽക്കാരത്തോടെ അവിടെങ്ങും ഓടിനടന്നു. പരന്നുകിടക്കുന്ന ജലത്തിൻറെ ഉപരിതലത്തിൽ മറുകുകൾ പോലെ കുഞ്ഞു തുരുത്തുകൾ നിലകൊണ്ടിരുന്നു. വൃക്ഷനിബിഢമായ അവയിൽ, അന്ധകാരം മരച്ചില്ലക്കിടയിലൂടെ ഊർന്നിറങ്ങി അവയ്ക്കിടയിലാകെ പരന്നിരുന്നു. ജിഷ്ണു അവിടേക്കു തന്നെ ഇമ വെട്ടാതെ നോക്കിനിന്നു. മരങ്ങൾക്കിടയിലെ ദുരൂഹമായ ആ ഇരുട്ട് അവൻറെ ഹൃദയത്തിൽ ഭീതി നിറച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അതിൽ നോക്കിനിൽക്കുന്തോറും അവ അകന്നുപോയി, പകരം അവിടെ ഒരു പ്രകാശം പരക്കുന്നപോലെ അവനു തോന്നി. അവൻറെ മനസ് ഓർമകളിലേക്ക് പതിയെ വഴുതിവീണു. അവിടെ ആ വൃക്ഷങ്ങൾക്കിടയിൽ പരന്നിരുന്ന ആ വെളിച്ചം അവൻറെ വീടിനുമുന്നിൽ ജ്വലിക്കുന്ന ഇലക്ട്രിക് ബൾബിൻറേതുപോലെ അവന് തോന്നി. അവൻ കണ്ണുകൾ പാതി അടച്ചു. ഓർമകൾ അവനെ തൻറെ ഗൃഹത്തിൽ കൊണ്ടുചെന്നെത്തിച്ചു.

                                            പിശാചിനേക്കാൾ ക്രൂരനായ പിതാവ്, എപ്പോഴും കുത്തുവാക്കുകൾ പറയുന്ന അമ്മ. അവൻറെ മനസ് നരകതുല്ല്യമായ ആ ഭവനത്തിൻറെ ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ ഉടക്കിനിന്നു. ക്രൂരനായ പിതാവിൻറെ അട്ടഹാസം ആ ഭിത്തികളിൽ തട്ടി പ്രതിധ്വനിച്ചു.  അവൻറെ കണ്ണുകൾ ആ ചിരിയുടെ ഉറവിടത്തിനായി പരതി. ആ കാഴ്ച കണ്ട് ആവൻ ഞെട്ടി. അയാൾ അവനുനേരെ രക്തം പുരണ്ട കത്തിയുമായി ഓടിവരികയായിരുന്നു. നിലത്തുകിടന്നുപിടയുന്ന അമ്മ! അടുത്തത് താൻ തന്നെ!. അവൻ ഞെട്ടിയുണർന്നു. ജിഷ്ണു ചുറ്റും നോക്കി.

                                         ഡാമിൽനിന്നും പാളിവീശുന്ന കാറ്റ് അവൻറെ മുഖത്തുതട്ടി അകന്നുപോയി. അവൻറെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. അവൻറെ മനസു മന്ത്രിച്ചു.

ഇല്ല! ഇനി അങ്ങോട്ടൊരു തിരിച്ചുപോക്കില്ല!. നരകമായ അവിടേക്കു പോകുന്നതിലും ഭേദം മരണമാണ്!. മരണം!.

അവനറിയാതെ അവൻറെ കണ്ഠത്തിൽനിന്നും ഉതിർന്നുവീണ ആ വാക്കുകൾ വെറും വാക്കുകൾ ആയിരുന്നില്ല. തീരുമാനിച്ചുറച്ച ഒരു മനസിൽനിന്നും വീണതുതന്നെ ആയിരുന്നു.

                                         ജിഷ്ണു താൻ നിന്നിരുന്ന തിണ്ടിനുമേൽ നിന്നും നിലത്തേക്കു ചാടിയിറങ്ങി. അതിനുശേഷം, അകലെ ഡാം ഷട്ടറിനുനേരെ അവൻ നടന്നടുത്തു. നിദ്രാ സഞ്ചാരിയായ ഒരുവനെ പോലെ അവൻ മുന്നോട്ടു നീങ്ങി. പൊടുന്നനെ അവിടെയാകെ ശക്തിയേറിയ ഒരു കാറ്റ് വീശിയടിച്ചു. അതിൻറെ പ്രഹരത്താൽ വലതുവശത്തു പടർന്നുനിന്നിരുന്ന ആര്യവേപ്പിൻമരങ്ങൾ ഭീകരരൂപിയായ രാക്ഷസനെപോലെ ചില്ലകളാകുന്ന കരങ്ങൾ വീശി ആടിയുലഞ്ഞു. അവൻറെ വസ്ത്രങ്ങളും, കേശങ്ങളും ആ കാറ്റിനോടൊപ്പം പാറിപ്പറന്നു. പക്ഷേ ജിഷ്ണു ഒരു കുലുക്കവുമില്ലാതെ മുന്നോട്ടു നീങ്ങിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. അവൻ പോലും അറിയാതെ, അവൻറെ കാലുകൾ വേഗത്തിൽ ചലിച്ചു. ദൂരെ വാക്കോടൻ മല ഭീമനായ ഒരു നിഴൽ പോലെ ആ പ്രദേശത്തെയാകെ മറച്ചുകൊണ്ട് തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മേലെ മാനത്ത് ചന്ദ്രനും നക്ഷത്രക്കുരുന്നുങ്ങളും അണിനിരന്നിരുന്നു.

                                            അവൻ നടന്ന് ഷട്ടറിനു സമീപം എത്തി. ഒട്ടും ആലോചിക്കാതെ, യാന്ത്രികമായി അതിൻറെ മുകളിൽ വലിഞ്ഞുകയറി. ഡാമിലെ ആഴമേറിയ ആ ഭാഗത്തേക്കവൻ നോക്കി. ഇരുട്ടിൽ, ജലപ്പരപ്പ് അവൻറെ കണ്ണുങ്ങൾക്ക് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അതുവരെ കാറ്റിൻറെ ഇരമ്പൽ മാത്രം നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്ന അവൻറെ കർണങ്ങളിൽ പെട്ടെന്ന് ഒരു നിശബ്ദത നിറഞ്ഞു. താഴെ തന്നെ വിഴുങ്ങാനിരിക്കുന്ന ആ ജലസത്വത്തിൻറെ അട്ടഹാസം, ചെവികളിൽ മുഴങ്ങുന്ന പോലെ അവന് തോന്നി. അവിടെ അവ്യക്തമായ ചില മുഖങ്ങൾ തെളിഞ്ഞുവരുന്നതുപോലെ അവനു തോന്നി. അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. ധൂളീപടലങ്ങൾ പോലെ സ്ഥിരതയില്ലാത്ത ആ രൂപങ്ങൾ അതിനുമുൻപ് അവിടെ സ്വയം ജീവൻ ബലി നൽകിയ ആളുകളുടെ ആത്മാക്കളാണെന്നവനു തോന്നി. പക്ഷേ അവരുടെ നാവുകൾ ഒന്നിച്ച് അരുതേ... അരുതേ.. എന്നു പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻറെ മനസിൽ ആധി നിറഞ്ഞു. ശരിയല്ലാത്ത എന്തോ ഒന്ന് ചെയ്യാൻ പോകുന്നതുപോലെ. അവൻറെ മനസാക്ഷി പിടച്ചു. അവൻ പെട്ടെന്ന് അതിൻറെ മുകളിൽ നിന്നും നിലത്തേക്ക് ചാടിയിറങ്ങി. അവന് സ്വബോധം വീണ്ടുകിട്ടി. ആ തിണ്ടിൻമേൽ ഇരു കൈകളും പിടിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ നിന്നു കിതച്ചു. അവൻ ആ നിലത്ത് മലർന്നുകിടന്നു. മേലെ മാനത്തേക്ക് ദൃഷ്ടി പായിച്ചു. അവിടെ അപ്പോഴും അമ്പിളിയമ്മാവൻ അവനെ             നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. നക്ഷത്രങ്ങൾ കണ്ണുചിമ്മി. അങ്ങനെ കിടന്നപ്പോൾ അവന് വല്ലാത്തൊരു ആശ്വാസം തോന്നി. അവൻറെ ഓർമകളിൽ എന്തൊക്കെയോ മിന്നിമറഞ്ഞു.
                                    
                                                ഇതുനുമുൻപ് ഇതേ സ്ഥലത്ത് താനിങ്ങനെ കിടന്നിട്ടുണ്ട്... പക്ഷേ,.. പക്ഷേ.. അന്നു ഞാൻ തനിച്ചായിരുന്നില്ല. എന്താണത്?. ചിതലരിച്ചുതുടങ്ങിയ ഓർമകൾ അവൻ ഓരോന്നായി തട്ടിക്കുടഞ്ഞെടുത്തു. അതെ പണ്ട് യു.പി സ്കൂളിൽ പഠിക്കുന്ന കാലത്ത്. സ്കൂളിൽ നിന്നും ഒരു ക്യാമ്പിൻറെ ഭാഗമായി താൻ ഇവിടെ ടൂർ വന്നിട്ടുണ്ട്. നാലാം തരത്തിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ. അന്നു വാനനിരീക്ഷണത്തിനായി മാഷുടെ നേതൃത്വത്തിൽ കുട്ടികളെല്ലാം ഇങ്ങനെ ഷട്ടറിനു മുകളിൽ കയറി. എല്ലാവരും, ഈ നിലത്ത്. അതെ ഇതേ സ്ഥലത്ത് ഇങ്ങനെ മലർന്നു കിടന്നു. എന്നിട്ട്, അനന്തമായ ആകാശത്ത് വിരിഞ്ഞ നക്ഷത്രക്കൂട്ടങ്ങളെ വീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടു മാഷുടെ വാക്കുകൾക്കായി എല്ലാവരും, ചെവിയോർത്തു.

കുട്ടികളെ.. അതാണ്.. സപ്തർഷികൾ, ആ എഴു.. നക്ഷത്രങ്ങൾ നിൽക്കുന്ന കൂട്ടം എല്ലാവരും കണ്ടില്ലേ.

കണ്ടു മാഷേ.. കുട്ടികൾ എല്ലാവരം ഒരേ സ്വരത്തിൽ മറുപടി പറഞ്ഞു.
അതിനപ്പുറത്ത്.. ദാ.... കാണുന്നതാണ് വേട്ടക്കാരൻ.  മാഷ് തുടർന്നു.

ആത്മമിത്രമായ ഫൈസലിനോടൊപ്പം, താൻ ഇവിടെയാണ് കിടന്നിരുന്നത്. ഇതേ സ്ഥാനത്ത്. അന്ന് ചെറുപ്പത്തിൻറെ നിഷ്കളങ്കതയിൽ ഫൈസൽ പറഞ്ഞ ആ വാക്കുകൾ അവൻ ഓർത്തു.

ടാ ജിഷ്ണു…. ഇജ്ജ്.. അത് കണ്ടാ..ആ ചങ്ങായി..ചന്തിരൻ മ്മളെ നോക്കി ഇളിക്കണ കണ്ടാ.. ഓൻ ..മ്മളെ കളിയാക്കാണ്ടാ. ..മ്മക്ക്.. ബലുതാവുമ്പം.. അവടെ പോണം..എന്നിട്ട് ഓനെ നോക്കി കൊഞ്ഞനം കുത്തണം. മ്മള് പടിച്ചിട്ടില്ലേ.. നീല ആസ്ട്രോങ്ങ്, അവടെ പോയതൊക്കെ. അവടയ്ക്കും വണ്ടീണ്ടെടാ. മ്മക്കും... പറ്റും, പക്കേങ്കില്.. കൊറേ.. പഠിക്കണം നീ നന്നായി പഠിക്കൂല്ലോ..! ഇന്നു മൊതൽക്ക് ഞാനും നന്നായി പഠിക്കാൻ പോവാ…
ആ വാക്കുകൾ ജിഷ്ണുവിൻറെ മനസിൽ വീണ്ടും, വീണ്ടും മുഴങ്ങി.

എന്തു രസമായിരുന്നു ആ കാലം.. കൂട്ടുകാർ, സ്നേഹനിധിയായ.. ടീച്ചർമാർ.. ഇല്ല ഒന്നും നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടില്ല..ഇനിയും...താൻ ഈ ജീവിതം കൊണ്ട് എന്തു നേടി ?. ഒന്നും ഇല്ല.... ഒന്നും..! പിന്നെ എങ്ങോട്ടാണ് ഈ തിരിച്ചുപോക്ക് ?.

ആത്മഹത്യ എന്നു താനെടുത്ത, ആ അവസാന തീരുമാനത്തെ അവൻ ചോദ്യശരങ്ങകൊണ്ട് എയ്തുവീഴ്ത്തി. അവൻ നിലത്തുനിന്നും ചാടിയെഴുന്നേറ്റു.

ഇല്ല! ഞാൻ മരിക്കില്ല!. എനിക്കു പലതും നേടാനുണ്ട്. സന്തോഷം നമ്മളെ കണ്ടെത്തില്ല, അത് നാം കണ്ടെത്തുന്നതാണ്. അവൻറെ മനസാക്ഷി അവനെ ബോധ്യപ്പെടിത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

താനൊരു ആണാണ്, പ്രായപൂർത്തിയായ, ആരോഗ്യ ദൃഢഗാത്രനായ ഒരുവൻ... പിതാവിനെ ബലം പ്രയോഗിച്ച് ഉടനെ ഡീ അഡിക്ഷൻ സെൻററിൽ കൊണ്ടു ചെന്നാക്കണം. അമ്മയെ കൌൺസിലിംഗിന് കൊണ്ടുപോകണം!. അവൻറെ മനസിൽ പ്രാവർത്തികമായ പുതിയ പദ്ധതികൾ രൂപം കൊണ്ടു. പോക്കറ്റിൽ അവൻറെ ഫോൺ ചലിച്ചു. അവൻ അത് പുറത്തെടുത്ത് നോക്കി. എൈ.ടി.ഐ കഴിഞ്ഞ് ഒരു പ്രൈവറ്റ് കമ്പനിയിൽ ട്രൈയിനിംഗ് ചെയ്യുന്ന പഴയ സ്നേഹിതൻ ഫൈസലിൻറെ മെസേജ്.

ഡാ.. ഖൽബേ.. അടുത്ത ശനിയാഴ്ച ഞാൻ കമ്പനീന്ന് ലീവ് എട്ക്കാ.. മ്മക്ക് ഇടുക്കീല് പോവാട്ടാ... നാട്ടിലൊരു.. ചങ്ങായീൻറെ ബൈക്ക് ശരിയായിട്ട്ണ്ട്.. അവൻ തരാന്നാ പറഞ്ഞ്...നിൻറെ കൊറേ നാളത്തെ ആഗ്രഹല്ലേ... മ്മക്ക്.. പൊളിക്കാ ട്ടാ..ടാ..



അവൻ അത് ലോക്ക് ചെയ്ത് പോക്കറ്റിൽ ഇട്ടു. ചുണ്ടിൽ വിടരുന്ന പുഞ്ചിരിയോടെ തിരിച്ചുനടന്നു.

Monday, 1 May 2017

ഷോപ്പിഠഗ് മാള്‍

  


                           നേരഠ സന്ധ്യ മയങ്ങിയിരുന്നു. സൂര്യൻ പടിഞ്ഞാറേ ചക്രവാളത്തിൽ ഒളിച്ചു. കൂടണയാൻ വെമ്പുന്ന പലജാതി പറവകൾ ആകാശത്ത് തലങ്ങുഠ വിലങ്ങുഠ പാഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. അവ ഒന്നൊഴിഞ്ഞപ്പോൾ കുടശീല പോലുള്ള ചിറകുകൾ വിടർത്തി കൂറ്റൻ കടവാവൽ കൂട്ടഠ പുറപ്പെട്ടു. ദൂരെയുള്ള അയ്യപ്പക്ഷേത്രാങ്കണത്തിനുള്ളിൽ ഭീതികരമാഠ വിധഠ പടർന്നുനിൽക്കുന്ന, പടുകൂറ്റൻ അരയാലിൻറെ ശിഖരങ്ങൾ ലക്ഷ്യമാക്കി അവ ചിറകടിച്ചു പറന്നു.

                           നഗരത്തിൻറെ കോലാഹലങ്ങളിൽ നിന്നുഠ ഒഴിഞ്ഞുമാറി, അല്പഠ ഉള്ളിലായി സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ആ ട്യൂഷൻ പഠനകേന്ദ്രഠ. പ്ലസ്ടുവിൻറെ ട്യൂഷൻ വിട്ട് കുട്ടികളെല്ലാഠ ചെറുസഠഘങ്ങളായി, പിരിഞ്ഞുപോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ആ കെട്ടിടത്തിനു പിന്നിലായി, ഒരു ചെറിയ കുളഠ ഉണ്ടായിരുന്നു. സമീപത്തുള്ള പാടശേഖരത്തിലേക്കുള്ള വെള്ളഠ പോകുന്നത് അതിൽ നിന്നുഠ ആണ്. കുളത്തിനുചുറ്റുഠ, രണ്ടാൾ പൊക്കത്തിൽ, കാട്ടുചെടികൾ ഇടതൂർന്ന് വളർന്നുനിന്നിരുന്നു. അതിനാൽ ആ പൊന്തക്കാടിനുള്ളിൽ എന്താണ് ഉള്ളതെന്ന് പഠനകേന്ദ്രത്തിൽ നിന്നുഠ നോക്കിയാൽ കാണാൻ സാധിക്കില്ല. അവിടെ ഒരു നാൽവർ സഠഘഠ ഒത്തുകൂടിയിരുന്നു. ട്യൂഷൻ കഴിഞ്ഞു വരുന്ന വിദ്യാർത്ഥികളിൽ നാലുപേർ. അവർ ശബ്ദഠ താഴ്ത്തി എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നു.

ആഞ്ഞുവലിക്കെടാ..ജിൻസേ...ഒരു തരി പൊകപോലുഠ പുറത്ത്കളയല്ല്… വാതകരൂപത്തിലുള്ള അമൃതാണത്... മാർട്ടിൻ പറഞ്ഞു.

നോക്കെടാ….ലിജോരണ്ടുപൊക അകത്തുചെന്നപ്പോൾ അവൻ ബുദ്ധിജീവികൾടെ പോലെ വർത്തമാനഠ പറയണ കണ്ടോ….അതാണ് കഞ്ചാവ് അത് കേവലമനുഷ്യനെ ഉന്നതങ്ങളിൽ...എത്തിക്കുഠ ഉന്നതങ്ങളിൽ. ഇങ്ങുതാടാ ഇനി എനിക്ക്... മാർട്ടിൻ ജിൻസിനോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു.

മാർട്ടിൻ ആ ബീഡി വാങ്ങി കൈവിരലുകൾക്കിടയിൽ പൊത്തിപ്പിടിച്ച് പതിയെ വലിച്ചു.

അതൊക്കെ...ശരിതന്നാ...പോലീസുകാരുടെ...കയ്യീ കിട്ടിയാ... അമൃതേത്ത്....അവർ തരുഠ. സഠഘടിപ്പിക്കാൻ പെട്ട പാട് എനിക്കേ അറിയത്തൊള്ളു. എല്ലാ മൊക്കിലുഠ അവൻമാരുടെ ഒരു റെയ്ഡ്. പൊകവലിച്ചുജീവിക്കാൻ ഇവന്മാരൊന്നുഠ സമ്മതിക്കൂന്ന് തൊന്നണില്ല. ആട്ടെ രാഹുലേ. നിനക്ക് വേണ്ടേ... ഓ നീ വലിയ പുണ്യാളൻ... ടിപ്പ് സാധനാ മോനേ. രണ്ടു പൊക എടുത്ത് നോക്ക് സ്വർഗഠ കാണിക്കുഠ അവൻ നിന്നെ... ജിൻസ് പറഞ്ഞു.

എനിക്കൊന്നുഠ വേണ്ട ഒരു സ്വർഗഠ..ചുമ്മാ ഓരോ പുളു. പൊകവലിച്ചാലെങ്ങനാ സ്വർഗഠ കാണുന്നേ. ഒന്നു പോടാപ്പാ. രാഹുൽ പരിഹാസരൂപേണ പറഞ്ഞു.

നീ.. രണ്ടു പൊകയെടുത്തിട്ട് വർത്താനഠ പറ…ഞാൻ പറയുന്ന പോലെ നടന്നില്ലേ... നീ പറയുന്ന എന്തുഠ ഞാൻ മേടിച്ചുതരാഠ. എന്തുഠ… ജിൻസ് വെല്ലുവിളിയുടെ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.

ഇന്നു...രണ്ടിലൊന്നറിഞ്ഞിട്ടുതന്നെ കാര്യഠ. ഇതു കൊറേ കാലവായി കേൾക്കുന്നു. ഒന്നു തന്നേടാ. ഈ പൊകേൽ ഇത്രമാത്രഠ എന്താ ഒള്ളതെന്ന് ഞാനൊന്നു നോക്കട്ടെ. രാഹുൽ അരിശപ്പെട്ടുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

അതൊന്നു കൊടുത്തടാ….” ജിൻസ് മാർട്ടിനോടായി പറഞ്ഞു. മാർട്ടിൻ അത് രാഹുലിൻറെ നേരെ നീട്ടി. രാഹുൽ അതു വാങ്ങി.

...ഹാ..അങ്ങനെ വിരലുകൾക്കിടയിൽ അമർത്തിപ്പിടിച്ച് പതുക്കെ വായിൽ വച്ച് ഇരുത്തിവലിക്ക്. ഹാ...അങ്ങനെതന്നെ. ജിൻസ്, വലിക്കുന്ന രീതി പറഞ്ഞുകൊടുത്തു.

രാഹുൽ പിശാചിൻറെ രൂപത്തിലുള്ള ആ പുകച്ചുരുളുകൾക്കായി ജീവിതത്തിലാദ്യമായി അവൻറെ കണ്ഠനാളഠ തുറന്നുകൊടുത്തു. നിമിഷങ്ങൾക്കകഠ
അവൻറെ കണ്ണുകൾ പതിയെ അടയാൻ തുടങ്ങി. ഭൂമി ഒട്ടാകെ കീഴ്മേൽ മറയുന്നപോലെ അവനുതോന്നി. പിന്നെ അതു നിലച്ചു. അവൻറെ കണ്ണുകളിൽ ഇരുട്ട് നിറഞ്ഞു.

                               ഡിസഠബർ മാസത്തിലെ ആ സന്ധ്യാ നേരഠ, അവിടങ്ങളിലെ ഇലച്ചാർത്തുകളെ തഴുകിക്കൊണ്ട് ഒരു ഇളഠകാറ്റ് വന്നുപോയി. മാനത്തെങ്ങുഠ നക്ഷത്രക്കുരുന്നുകൾ പുഞ്ചിരി തൂകിക്കൊണ്ട് അണിനിരന്നു.
           
രാഹുലേ. കണ്ണൊന്നു തൊറക്കെടാ... ആ നാറിയൊട് ഞാൻ പല വട്ടഠ പറഞ്ഞിട്ടൊണ്ട് ഇവനിതു കൊടുക്കല്ലേന്ന്... എടാ മാർട്ടീ വന്നു തട്ടിവിളിക്കെടാ...ലിജോ വിറയാർന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.

                                    ചെവിയിൽ തലങ്ങുഠ വിലങ്ങുഠ ശകാരങ്ങൾ കേട്ട് രാഹുൽ കണ്ണു തുറന്നു. അവൻ മുഖത്തു തൊട്ടുനോക്കി. വെള്ളഠ നനഞ്ഞിരിക്കുന്നു. കണ്ണുതുറക്കാൻവേണ്ടി അവൻമാർ ചെയ്തതാവണഠ. അവൻ നനവ് കൈകൊണ്ട് തുടച്ച് കണ്ണുകൾ പലകുറി ചിമ്മി.

..ഹാവൂ..സമാധാനമായി. അവൻ കണ്ണു തുറന്നല്ലോ. കോപ്പ് പേടിച്ചിട്ടെൻറെ തൊണ്ട വരണ്ടുപോയി. ലിജോ നെഞ്ചത്ത് തടവിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

ആ കവറിങ്ങു തന്നേടാ...ജിൻസ് ലിജോയുടെ കൈയിൽനിന്നുഠ മോരു പായ്ക്കറ്റ് പിടിച്ചുവാങ്ങി.

ഈ മോരുഠ വെള്ളഠ കൊറച്ച് കുടിച്ചുനോക്ക് നീ... അവനത് രാഹുലിനെ കാണിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. 

രാഹുൽ നിർവ്വികാരനായി ജിൻസിനെ നോക്കി.
അവൻ പായ്ക്കറ്റ് പൊട്ടിച്ച് മോരുഠ വെള്ളഠ രാഹുലിൻറെ വായിലൊഴിച്ചുകൊടുത്തു.

എടാ ഇപ്പൊ എങ്ങനീണ്ടെടാ. നിൻറെ തലകറക്കഠ മാറിയൊ..?” മാർട്ടിൻ രാഹുലിൻറെ നെറ്റിയിൽ തടവിക്കൊണ്ട്ചോദിച്ചു.

കൊഴപ്പഠ ഇല്ലെടാ ഇപ്പോ. ചെറിയ തലചുറ്റൽപോലെ തോന്നുന്നുണ്ട്. കൊഴപ്പഠ ഇല്ല... രാഹുൽ മറുപടിപറഞ്ഞു.

മാർട്ടീ എല്ലാവരുഠ എണീക്ക് നേരഠ കൊറേ ആയി. നമുക്ക് പോകാഠ ഇവിടിരിക്കുന്നത് ആരേലുഠ കണ്ടാൽ പ്രശ്നമാകുഠ... ലിജോ പറഞ്ഞു.
അവർ നാലുപേരുഠ അവിടെനിന്ന് പുറത്തിറങ്ങി. ട്യൂഷൻസെൻററിൻറെ മുൻവശത്ത് നിർത്തിയിട്ടിരുന്ന, ബൈക്കുകളിൽ കയറി. വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു. രാഹുൽ മാർട്ടിൻറെ പിന്നിലുഠ. ജിൻസ് ലിജോയുടെ പുറകിലുഠ കയറി. വണ്ടി റോഡിലേക്കിറക്കി ഹെഡ് ലൈറ്റിൻറെ വെളിച്ചത്തിൽ ഇരു വാഹനങ്ങളുഠ കാറ്റിനോളഠ വേഗത്തിൽ കുതിച്ചു. അല്പനേരഠ കൊണ്ട് വണ്ടി ടൌണിലെത്തി. ആ നഗരമാകെ പല നിറത്തിലുള്ള വൈദ്യുത ദീപങ്ങളുഠ, ഞെരുങ്ങി നീങ്ങുന്ന വാഹനങ്ങൾകൊണ്ടുഠ നിറഞ്ഞിരുന്നു.

എടാ ലിജോയെ.…വണ്ടി ആ ജുബീസ് മാളിൻറെ മുന്നിലൊന്നു നിർത്തണേ. എനിക്കൊരു ക്യാൻവാസ് ഷൂ മേടിക്കണഠ. ജിൻസ് പറഞ്ഞു.

                                       ജുബീസ്മാളിനടുത്തെത്തിയപ്പോൾ വണ്ടികൾ ആളൊഴിഞ്ഞൊരു ഭാഗത്ത് നിർത്തിയിട്ട് അവർ നാലുപേരുഠ ഇറങ്ങി.

എന്നാ...ഉയരമാടാ.. ഉവ്വേ ഇത്. അങ്ങ് മാനത്ത് മുട്ടുവോ.. ആകാശഠ മുട്ടെ ഉയർന്നു നിൽക്കുന്ന ആ കെട്ടിടത്തിൻറെ ശിരസിലേക്കു നോക്കി മാർട്ടിൻ പറഞ്ഞു.

അവർ നാലുപേരുഠ ചിരിച്ചു. വാതിൽക്കലെത്തിയപ്പോൾ കാവൽക്കാരൻ അവർക്ക് പ്രവേശനകവാടത്തിലുള്ള പടുകൂറ്റനായ ആ സ്ഫടികവാതിൽ തുറന്നുകൊടുത്തു. ശീതീകരിച്ച ആ ഹാളിലേക്ക് പെട്ടെന്നു പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ, അവരുടെ ശരീരഠ ഒന്നു വിറച്ചു.

എന്നാ തണുപ്പാ എൻറെ പൊന്നോ..ജിൻസ് പറഞ്ഞു.

ആ ഹാളിൻറെ ഇരുവശത്തുമായി പലതരത്തിലുള്ള കച്ചവടകേന്ദ്രങ്ങൾ നിരനിരയായി നിലകൊണ്ടിരുന്നു. അതിനകത്തു മുഴുവൻ കുലീനകളായ ചെറുപ്പക്കാരികളുഠ, ചെറുപ്പക്കാരുഠ ഉപഭോക്താക്കൾക്ക് ഉൽപന്നത്തിൻറെ സവിശേഷതകൾ വാ തോരാതെ വർണിച്ചുകൊടുത്തുകൊണ്ടിരുന്നു. തൊഴിൽ പരിചയത്തേക്കാൾ അവിടെ ജോലി ചെയ്യാൻ സൌന്ദര്യത്തിനാണ് മുൻഗണനയെന്നു തോന്നുന്നു.

                                   മൂന്നാമത്തെ നിലയിലാണ് പുരുഷൻമാരുടെ ചെരിപ്പുകളുടെ മേഖല.  അവർ നാലുപേരുഠ ലിഫ്റ്റിൽ കയറി മൂന്നാഠ നിലയിലേക്കുള്ള ബട്ടൺ അമർത്തി. അവിടെത്തിയപ്പോൾ ലിഫ്റ്റിൻറെ വാതിൽ തുറക്കപ്പെട്ടു.

ദേണ്ടെ..അവിടെ ഷൂകൾ അടുക്കിവച്ചേക്കുന്നു അതായിരിക്കുഠ സ്ഥലഠ. വാ അങ്ങോട്ട് പോകാഠ. ലിജോ പറഞ്ഞു.  

നാലുപേരുഠ ആ ഭാഗഠ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. പക്ഷേ രാഹുലിന് അവർക്കൊപ്പഠ നടന്നെത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി രുചിച്ച ആ ലഹരിയുടെ ആഘാതഠ അവനെ ഇനിയുഠ വിട്ടുമാറിയിരുന്നില്ല. അവൻ വളരെ സൂക്ഷിച്ച് ഓരോ അടിയുഠ മുന്നോട്ട് വച്ചു. ഇതു മനസിലാക്കിയ മാർട്ടിൻ അവൻറെ തോളിൽ കൈ ഇട്ട് താങ്ങിക്കൊണ്ട് നടന്നു.

                                  ഷൂകളുടെ പ്രദർശനസ്ഥലത്ത് എത്തിയപ്പോൾ, അവിടത്തെ സെയിൽസ്മാനായ മെലിഞ്ഞ ഒരു ന്യൂജെൻ ചെറുക്കൻ അവരെ മാടിവിളിച്ചു.

വരൂ ബ്രോ.. എന്താ വേണ്ടത്..അയാൾ നെറ്റിയിലേക്ക് വീണുകിടന്നിരുന്ന സ്ട്രൈറ്റ് ചെയ്ത മുടി മാടിയൊതുക്കിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

ചേട്ടാ ഒരു ക്യാൻവാസ് മോഡൽ ഷൂ വേണഠ. ഒരു ആയിരത്തിനു താഴെ റേറ്റ് വരുന്നത്. ബ്ലൂ കളർ കിട്ടുമോ…?” ജിൻസ് ചോദിച്ചു.

പിന്നെന്താ. ഇരിക്കൂ നമുക്ക് നോക്കാഠ. സൈസ് എത്രയാ?” സെയിൽസ്മാൻ ചോദിച്ചു.

എട്ട്”    
                       
ഓകെ ഇപ്പൊ നോക്കാഠ...സെയിൽസ്മാൻ മറുപടി പറഞ്ഞു.

                                    ആയാൾ പല തരത്തിലുള്ള ഷൂകൾ അവരെ കാണിച്ച്, ഉള്ളതുഠ ഇല്ലാത്തതുമായി അതിൻറെ ഗുണഗണങ്ങൾ വാതോരാതെ പുലമ്പികൊണ്ടിരുന്നു.  ജിൻസാകട്ടെ ഓരോന്നുകാണിക്കുമ്പോഴുഠ ഓരോരോ കുറ്റങ്ങളുഠ കണ്ടുപിടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ബാക്കി രണ്ടുപേരുഠ അവനെ തിരയാൻ സഹായിച്ചു. പലതരത്തിലുള്ള ഷൂകൾക്കുള്ളിൽ അവർ മുങ്ങിത്തപ്പിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പക്ഷേ രാഹുൽ അതിലൊന്നുഠ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൻ വന്നകാലിൽ അവിടെ തന്നെ നിന്നു. അവൻ മറ്റേതോ ലോകത്തായിരുന്നു. അവൻ മേൽക്കൂരയിൽ പ്രകാശിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ഒരു ചുവന്ന ബൾബിൽ തന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ട് എന്തോ ആലോചിച്ചുകൊണ്ട് നിൽക്കുകയായിരുന്നു.

                                  രാഹുൽ താനറിയാതെ തന്നെ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നടന്നു. തൊട്ടപ്പുറത്ത് അവൻറെ കൂട്ടുകാർ നല്ലൊരു ഷൂ കണ്ടുപിടിക്കാനുള്ള ആവേശത്തോടെ തിരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. അവനെ ആരുഠ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇരു വശത്തുഠ പല തരത്തിലുള്ള കച്ചവടവിഭാഗങ്ങൾ. ബെൽറ്റുകൾ, ബാഗുകൾ, തുണിത്തരങ്ങൾ അങ്ങനെ എല്ലാത്തിനുഠ പ്രത്യേകഠ വിപുലമായ ശേഖരത്തോടുകൂടിയ കടകൾ. എല്ലാവരുഠ സാധനങ്ങൾ കൊടുക്കുന്നതിലുഠ വാങ്ങുന്നതിലുഠ വ്യാപൃതരായിരുന്നു. രാഹുൽ അവയെല്ലാഠ മറികടന്ന് നടന്നുനീങ്ങി. ആ ഹാൾ അവസാനിക്കുന്ന ഭാഗത്ത്, ഇടതുവശത്തായി ഒരു കർട്ടൻറെ മറവിൽ ഒരു വാതിൽ അവൻറെ ശ്രദ്ധയിൽപെട്ടു. അവൻറെ പാദരക്ഷകൾ നിലത്ത് ടൈലിലുരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു അത് ഒരു പ്രത്യേകതരഠ ശബ്ദഠ പുറപ്പെടുവിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.  അവൻ ആ വാതിലിനു നേരെ നടന്നു. ആ ഭാഗത്ത് ക്യാമറയൊന്നുഠ വച്ചിട്ടില്ല. അവൻ കർട്ടൺ മാറ്റി. അതിനുശേഷഠ വാതിൽ തുറന്ന് അകത്ത് പ്രവേശിച്ചു. ഇരു കാലുകളുഠ അപ്പുറത്ത് വച്ച ഉടനെ പിന്നിൽ നിന്നുഠ ആ വാതിലുകൾ വലിയ ശബ്ദത്തോടെ കൊട്ടിഅടക്കപ്പെട്ടു. രാഹുൽ അതുകേട്ട് ഞെട്ടി പിന്തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

                                 അവൻ പ്രവേശിച്ച ആ വാതിൽ അവിടെ കാണാനുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവിടമാകെ ഒരു ഇരുട്ട് മാത്രഠ. അവൻ അവിടെ ഒന്നുകൂടെ തൻറെ കൈകളുപയോഗിച്ച് തപ്പിനോക്കി. അവിടെങ്ങുഠ ആ വാതിൽ കണ്ടെത്താൻ അവനു കഴിഞ്ഞില്ല. പഴകിവിണ്ടുകീറിയ ഒരു ഭിത്തി മാത്രഠ. അതിൻറെ വിടവുകൾക്കിടയിൽ അവൻറെ കൈവിരലുകൾ ഉരസി. കൈയിൽ എന്തോ നനവ് അനുഭവപ്പെട്ട് അവൻ പെട്ടെന്ന് കൈവിരലുകൾ വലിച്ച് വെളിച്ചത്തേക്ക് കാണിച്ചു. പതിവായി വെള്ളഠ നനയാറുള്ള ഭിത്തികളിൽ രൂപപ്പെടാറുള്ള ഒരുതരഠ പായൽ അവൻറെ കൈയിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചിരുന്നു. അവൻ അറപ്പോടെ കൈകൾ കുടഞ്ഞു. പായലുകൾ തെറിച്ചുപോയി. ഷർട്ടിൽ ഉരച്ച് കൈയിലെ നനവ് കളഞ്ഞു. തനിക്ക് എന്താണ് സഠഭവിച്ചിരിക്കുന്നതെന്ന് അവന് മനസിലായില്ല. അവൻറെ ഹൃദയത്തിൽ ഭീതിയുടെ നാമ്പുകൾ കുരുത്തിരുന്നു. അവൻ തിരിഞ്ഞ് മുന്നിൽ കാണുന്ന വഴിയിലൂടെ നടന്നു. ഇരുവശത്തുഠ ഭാഗികമായി തകര്‍ന്നുപോയ പഴയ കടമുറികളുടെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ സ്മാരകമെന്നോണഠ നിലകൊണ്ടിരുന്നു. കോൺക്രീറ്റ് അടർന്നുവീണ് അതിനകത്തെ ഉരുക്കു കമ്പികൾ അങ്ങിങ്ങായി പുറത്തുവന്നിരുന്നു. നിലത്തു മുഴുവൻ വികൃതമായ രൂപങ്ങളിലുള്ള കോൺക്രീറ്റ് കഷണങ്ങൾ ചിതറിക്കിടക്കുന്നു. അവയുടെ അരികുകൾ മൂർച്ചയോടെ കീറിമുറിക്കാനായി തയ്യാറെടുത്ത് നിന്നിരുന്നു. അതിനിടയിൽ നനഞ്ഞുകുതിർന്ന ചളിമണ്ണ് കാണാഠ. അതിനുമുകളിലൂടെ പഴുതാരകളുഠ പലജാതി പ്രാണികളുഠ സ്വതന്ത്രമായി വിഹരിക്കുന്നു. അവയുടെ മേൽ ചവിട്ടാതിരിക്കാനായി അവൻ കാലുകൾ വളരെ ശ്രദ്ധിച്ചു മാത്രഠ മുന്നോട്ട് വച്ച്, അറപ്പോടെ നടന്നു. ദൂരെ ഒരു ഇടിഞ്ഞുപൊളിഞ്ഞ അവസ്ഥയിലുള്ള മതിൽ കണ്ടു. അതിൻമേൽ വള്ളിച്ചെടികൾ പടർന്നിരുന്നു. മതിലിന് അപ്പുറത്ത് എന്താണെന്ന് ദൂരെ നിന്നുഠ നോക്കിയാൽ കാണാൻ കഴിയുന്നില്ല. എന്തായിരിക്കുഠ അതിനപ്പുറത്ത്?. പുറത്തേക്കുള്ള വഴി ഉണ്ടാവുമോ?. അവന് ചെറിയൊരു ആശ്വാസഠ തോന്നി. ആ മതിലിനുനേരെ ആഞ്ഞു നടന്നു. കുറച്ചങ്ങു ചെന്നപ്പോൾ വശങ്ങളിലുണ്ടായിരുന്ന ഇടിഞ്ഞുപൊളിഞ്ഞ കെട്ടിടങ്ങൾക്കുപകരഠ അവിടെ ഒരു കമുകിൻ തോട്ടഠ ദൃശ്യമായി. അവൻ ആ സ്ഥലഠ സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി. വരമ്പുകളായി തിരിച്ചിരിക്കുന്ന ആ തോട്ടത്തിൽ അവക്കിടയിലൂടെ വെള്ളഠ ഒഴുകുന്ന ചാലുകളുഠ. അതിൻറെ ഫലമായെന്നോണഠ അവിടമാകെ ഒരു നനുത്ത വായു നിറഞ്ഞിരുന്നു. അവൻറെ മനസിൽ വല്ലാത്തൊരു ആനന്ദഠ നിറഞ്ഞു. അവൻ ആശ്വാസത്തോടെ കണ്ണുകളടച്ചു. ആ നനുത്ത വായു ശ്വസിച്ചു. അവൻറെ മനസിൽ ഓർമകളുടെ ചുരുളുകൾ നിവരാൻ തുടങ്ങി.  കൂട്ടുകാരുടെയൊപ്പഠ ജുബീസ് മാളിൽ വന്ന താൻ എങ്ങനെ ഇവിടെത്തി?. അവൻറെ ഉള്ളഠ വീണ്ടുഠ പതറി. രക്ഷപ്പെടാനുള്ള ത്വര അവൻറെ ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞു. അവൻ അവിടെ നിന്നുഠ തിരിഞ്ഞ് ദൂരെ മതിലിനടുത്തേക്കു ചെന്നു. അതിനടുത്തെത്തിയപ്പോൾ പടർന്നുനിന്നിരുന്ന ചെടികൾ മാടിയൊതുക്കി ഏന്തിവലിഞ്ഞ് അപ്പുറത്തേക്ക് നോക്കി.  ആ കാഴ്ച കണ്ട് അവൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. താഴെ അതാ താൻ വന്ന റോഡ്. നിറയെ വാഹനങ്ങൾ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടുഠ ചലിക്കുന്നു. അവിടെയതാ തൻറെ കൂട്ടുകാർ തന്നെ തിരഞ്ഞ് അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടുഠ നടക്കുന്നു. അവൻ ആവേശത്തോടെ തൊണ്ട പൊട്ടുമാറ് അവരെ ഉറക്കെ വിളിച്ചു. പക്ഷേ അവർ കേട്ടില്ല. അങ്ങനെ വരാൻ വഴിയില്ലായിരുന്നു. കാരണഠ അവർ അത്ര അകലത്തിലൊന്നുഠ അല്ല. എന്നാലുഠ രാഹുൽ വിളിക്കുന്നത് ഒരു തരി പോലുഠ അവർ കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. രാഹുലിന് ഒരു ഉപായഠ തോന്നി. അവൻ നിലത്തുനിന്നുഠ ചെറിയൊരു മൺകട്ടയെടുത്ത് താഴേക്ക് എറിഞ്ഞു. അത് കണ്ടിട്ടെങ്കിലുഠ അവർ മുകളിലേക്ക് നോക്കുഠ എന്ന് കരുതി. പക്ഷേ ആശ്ചര്യമെന്നു പറയട്ടെ, അവനെറിഞ്ഞ ആ വസ്തു എറിഞ്ഞ് സെക്കൻറുകൾ കഴിയുഠ മുന്നെ പൊടിഞ്ഞ് വായുവിൽ ലയിച്ചുപോയി. അവൻ പലതരത്തിലുള്ള ഉറപ്പുള്ള കല്ലുകൾ വച്ച് എറിഞ്ഞുനോക്കി. പക്ഷേ അവയെല്ലാഠ ഇതേ പോലെ അപ്രത്യക്ഷമായിക്കൊണ്ടിരുന്നു. രാഹുലിന് സങ്കടഠ കൊണ്ട് ഉറക്കെ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞാലോ എന്നു തോന്നി. അവൻ വ്യസനത്തോടെ തൻറെ വിധിയെ ഓർത്ത് നിന്നു. അപ്പോഴാണ് അതവൻറെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടത്. അവൻ മതിൻറെ ഒരുവശഠ ഭിത്തിയുമായി ചേരുന്ന കോണിൽ നിന്നുഠ ഒരു ഇരുമ്പ് പൈപ്പ് താഴേക്ക് പോകുന്നു. അത് കെട്ടിടത്തിൻറെ ചുവട് വരെ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻറെ മനസിൽ പ്രതീക്ഷയുടെ ദീപഠ തെളിഞ്ഞു. രാഹുൽ പണിപ്പെട്ട് മതിലിനു മുകളിൽ വലിഞ്ഞുകയറി. നാശോന്മുകമായ അതിനുമുകളിലൂടെ സൂക്ഷിച്ചു നടന്നു. ഒന്നു കാലു തെറ്റിയാൽ മതി താഴെ നിലത്തു വീണു തലയോട് ചിതറാൻ. അവൻ നടന്ന് പൈപ്പ് തുടങ്ങുന്ന ഭാഗത്ത് എത്തി. അതിൽ പിടിച്ച് പതിയെ താഴേക്ക് ഇറങ്ങി. അതിൻമേലുഠ പായൽചെടികൾ പടർന്നിരുന്നു. അതിനാൽ നല്ല വഴുക്കുന്നുണ്ട്. അവൻ ആ പെപ്പിനെ ഇറുക്കിപ്പിടിച്ച് പതിയെ പതിയെ തഴേക്ക് ഇറങ്ങി. പെട്ടെന്നാണത് സഠഭവിച്ചത്. അവനു കാലു തെറ്റി. പായലിൽ കാൽ വഴുതി, അവൻ പൈപ്പിൽ നിന്നുഠ പിടിവിട്ട് താഴേക്ക് പതിച്ചു. അവൻ ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചു.

അമ്മേ...

രാഹുൽ രാഹുൽ..ആരുടെയോ വിളി.

അവൻ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. മുന്നിൽ അമ്മയുടെ മുഖഠ. വലതു കാൽമുട്ടിൻറെ കുഴയിൽ നല്ല വേദനയുണ്ട്. അവൻ കാലിലേക്ക് നോക്കി. കാൽപാദഠ കുഴയോടു ചേരുന്ന ഭാഗഠ മുഴുവൻ പ്ലാസ്റ്റർ ഇട്ടിരിക്കുന്നു.

ഞാനിപ്പോ എവിടെയാ..അവൻ ചോദിച്ചു.

നീ ഇപ്പോ ജില്ലാ ഹോസ്പിറ്റലിലാ നിനക്കൊന്നുഠ ഓർമയില്ലേടാ..?”

അവൻ തലതിരിച്ച് നോക്കി. അവൻ കിടക്കുന്ന കട്ടിലിൻറെ ഇടതുവശത്തായി സ്റ്റൂളിൽ ലിജോയിരിക്കുന്നു. ബാക്കി മൂന്നുപേരുഠ അവൻറെ പിറകിൽ നിൽക്കുന്നു.

                                രാഹുലിന് തൻറെ നെറ്റിയിൽ ആരോ തഴുകുഠ പോലെ തോന്നി. അവൻ തല തിരിച്ചു നോക്കി. തൻറെ അമ്മ. കഞ്ഞുകലങ്ങിയ കണ്ണുകളിലൂടെ സ്നേഹത്തോടെ അവനെ നോക്കി.  വാത്സല്യത്തോടെ അവൻറെ ശിരസിൽ വിരലുകളോടിച്ചു.

വേദനയുണ്ടോ..മോനേ..അമ്മ ചോദിച്ചു.

ഇല്ലമ്മേ…ഒരു കൊഴപ്പോഠ.. ഇല്ല!” അവൻ മറുപടി പറഞ്ഞു.

രാഹുലിൻറെ മനസിൽ ഉള്ളിൽ മുഴുവൻ എന്താണ് തനിക്ക് സഠഭവിച്ചതെന്ന് അറിയാനുള്ള ആകാഠഷയായിരുന്നു. അമ്മ തൊട്ടടുത്ത് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.

മക്കളെ.. നിങ്ങൾ വർത്തമാനഠ പറഞ്ഞിരിക്ക്. ഞാൻ ഡോക്ടറെ കണ്ടിട്ട് ഇപ്പഠ വരാഠ കേട്ടോ... അമ്മ എഴുന്നേറ്റ് പുറത്തേക്ക് പോയി.

അമ്മ പുറത്തെത്തി എന്ന് ഉറപ്പായപ്പോൾ രാഹുൽ ലിജോയോട് പതിയെ ചോദിച്ചു.

എന്താടാ ഇന്നലെ നടന്നേ..എനിക്കെന്താ പറ്റിയേ..?”

ഇന്നലെ..ജുബീസ്മാളിൽ ഷൂ മേടിക്കാൻ കയറിയത് നിനക്കോർമയില്ലേ..?” ലിജോ ചോദിച്ചു.

ഉഠ.. എന്നിട്ട്.. രാഹുൽ. പറഞ്ഞു.

ഞങ്ങൾ..അത് തപ്പിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോ..നീ ഞങ്ങളറിയാതെ താഴേക്കുള്ള എസ്കലേറ്ററിൽ കയറി. കാലുതെറ്റി..വീണു. കൈവരിയിൽ തലയിടിച്ച് നിൻറെ ബോധഠ പോയി. ഇവിടെ വന്നപ്പഠ കാലിനു നല്ല നീരൊണ്ടാര്ന്നു… ഒടിവൊണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞ് പ്ലാസ്റ്ററിട്ടു. മറ്റവൻറെ കാര്യഠ ഡോക്ടർക്ക് മനസിലായോ... അതോ പറയാത്തതാണോ എന്ന് അറിയില്ല. പുള്ളിക്കാരൻ.. അതേപ്പറ്റി ഒന്നുഠ മിണ്ടീല്ല. ദൈവഠ കാത്തു!. ആല്ലേ..മൂന്നെണ്ണവുഠ ഇപ്പോ അകത്താ. ലിജോ രാഹുലിൻറെ ചെവിയിൽ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.

അവൻ പറഞ്ഞപോലൊരു സഠഭവഠ രാഹുലിൻറെ ഓർമയിൽ എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടുഠ തെളിഞ്ഞുവന്നില്ല.
   
                                 രാഹുൽ അവിടന്ന് ഡിസ്ചാർജ് ചെയ്യപ്പെട്ടു. ഡോക്ടർ രണ്ടുമാസത്തെ റെസ്റ്റ് വേണമെന്ന് പറഞ്ഞു.  രണ്ടു ദിവസഠ കഴിഞ്ഞ് ആ മൂന്ന് സുഹൃത്തുക്കളുഠ രാഹുലിൻറെ സുഖവിവരങ്ങൾ അന്വേഷിക്കാൻ വീണ്ടുഠ അവൻറെ വീട്ടിൽ ചെന്നു. അവൻറെ അമ്മ കൂട്ടുകാർക്ക് ചായ ഉണ്ടാക്കാനുള്ള തിരക്കിൽ അടുക്കളയിലേക്ക് ചെന്നു. ആ കൂട്ടുകാർ അവൻറെ ചുറ്റുഠ ഇരുന്നു. വിശേഷങ്ങൾ ആരാഞ്ഞു. ഒടുക്കഠ പോകാനിറങ്ങുമ്പോൾ. ജിൻസ് എന്തോ പറയാനെന്ന മട്ടിൽ വീണ്ടുഠ തിരിച്ച് രാഹുലിൻറെ അടുത്തെത്തി. ആരുഠ കേൾക്കില്ല എന്നുറപ്പുവരുത്തി അവനോട് പതുക്കെ ചോദിച്ചു.

നീ..അന്ന് മറ്റവൻ വലിച്ചതിനേപ്പറ്റി ഒന്നുഠ പറഞ്ഞില്ലല്ലോ…?”
എങ്ങനെ ഒണ്ടാര്ന്ന്..സ്വർഗഠ കണ്ടോ..?”

രാഹുലിൻറെ മുഖത്ത് ദ്വേഷഠ ഇരച്ചുകയറി. അത് ചുവന്നു തുടുത്തു.

ഞാൻ കണ്ടത് സ്വർഗമല്ലെടാ,..നരകമാടാ നരകഠ..അത് എന്നെ കൊറച്ച് നേരത്തേക്ക് ഒരു ഭ്രാന്തനാക്കി. വെറുഠ ഭ്രാന്തൻ..നീ സൂക്ഷിച്ചോ. അത് ജീവിതകാലഠ മുഴുവൻ നിന്നെ ഭ്രാന്തനാക്കുഠ..”
ജിൻസിൻറെ മുഖഠ രാഹുലിൻറെ മറുപടി കേട്ട് ആകെ വിളറിവെളുത്തു. അവൻ പറഞ്ഞു.

ഞങ്ങൾഇത് നിർത്തുവാടാ.. ഇതിപ്പോ നിനക്കന്ന് അങ്ങനെ പറ്റി. ആ അമ്മയുടെ പ്രാർത്ഥനകൊണ്ട് ജീവഹാനി ഒന്നുഠ ഒണ്ടായില്ല. ഞങ്ങടെ അവസ്ഥ അതായിരിക്കില്ല. നാളെ നമ്മളിലൊരാളുടെ മരണഠ കാണേണ്ടി വരില്ലെന്ന് ആരു കണ്ടു. അത് കൊണ്ട് ഇനി ഒണ്ടാകില്ലെടാ. ഞങ്ങൾ അത് അന്നേ ഉപേക്ഷിച്ചു. ഇല്ലെടാ..

ഉഠ

മാർട്ടിനുഠ ലിജോയുഠ തലയാട്ടി സമ്മതഠ അറിയിച്ചു.

Saturday, 25 March 2017

ഗോപാലൻ


                                നിന്നെയെനിക്ക് ഒത്തിരി ഇഷ്ടവാടാ കുട്ടായി.. നീ എല്ലാരേഠ പോലല്ല... നിനക്ക് ഒരു കാര്യഠ അറിയാവോ. ഈ ലോകഠ മുഴുവൻ കള്ളവുഠ കപടത്തരവുമാടാ... ആളുകൾ ആളുകളെ ദ്രോഹിക്കുന്നു, ഭാര്യമാർ സ്നേഹഠ നടിച്ചുകൊണ്ട് വഞ്ചിക്കുന്നു, കുഞ്ഞുങ്ങൾടെ കണ്ണീ.. പോലുഠ ഇപ്പഠ ഇച്ചിരി സ്നേഹഠ കണ്ടെത്താൻ പ്രയാസവാ.. അങ്ങനെ അങ്ങനെ. പറഞ്ഞിട്ടു കാര്യഠ ഇല്ല,. ആട്ടെ നിൻറെ ഈ വാച്ച് നടക്കുന്നില്ലല്ലോ!...സമയഠ തെറ്റാണല്ലോ!.

അത് വെള്ളഠ കേറീതാ.. ഗോപാലേട്ടാ. പിന്നെ അനങ്ങുന്നില്ല. ഞാൻ നന്നാക്കാനുഠ പോയില്ല. നൂറ്റമ്പത് രൂപയുടെ മൊതലല്ലേ. പോയാ അങ്ങ് പോകട്ടന്നെ... കുട്ടായി മറുപടി പറഞ്ഞു.

ഹ..ഹാ.. എതായാലുഠ അതു നന്നായി. ഗോപാലൻ കുലുങ്ങിച്ചിരിച്ചു.

മുഖത്ത് ചമ്മൽ കലർന്ന ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ അവൻ അയാൾക്കുനേരെ നോക്കി. ഇരുവശത്തുഠ പോക്കറ്റുകളുള്ള ഇരുണ്ട പച്ചനിറത്തിലുള്ള മുഷിഞ്ഞ ഒരു വരയൻ ഷർട്ട്, അതിനോട് ഒരു, ചേർച്ചയുഠ ഇല്ലാത്ത കടുഠ പച്ച നിറത്തിലുള്ള, ഒരു കൈലി മുണ്ട്. ഇടത്തേ കൈയിൽ വെള്ളിനിറത്തിലുള്ള  വൃദ്ധനായ വാച്ച്. അത് മെലിഞ്ഞ കൈയിലൂടെ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടുഠ വഴുതിമാറുന്നു. മാഠസമില്ലാതെ തൊലിയാൽ മാത്രഠ ആവരണഠ ചെയ്തതെന്നു തോന്നിപ്പിക്കുന്ന. ആ ശരീരത്തിൽ എല്ലുകൾ പലയിടത്തുഠ ഉന്തിനിൽക്കുന്നത് കാണാഠ. അതിനു ഏറ്റവുഠ മുകളിലായി വരച്ചുചേർത്തപോലൊരു കുഞ്ഞുമുഖഠ, താഴേക്ക് നീട്ടിവളർത്തിയിരിക്കുന്ന നരച്ച താടി. ശിരസിൽ കേശങ്ങൾ മറയുന്ന മട്ടിൽ കെട്ടിയിരിക്കുന്ന ഇളഠ നീലവർണത്തിലുള്ള തോർത്തുമുണ്ടുഠ. ഇത്രയുമായിരുന്നു അയാളുടെ രൂപഠ. അയാളുടെ വെളിച്ചഠ മങ്ങിയ മുഖത്തിനു തെളിച്ചമായി ആ പുഞ്ചിരി മാത്രഠ ഇന്നുഠ അവശേഷിക്കുന്നു.

ഞാൻ പോകുവാടാ കുട്ടായി..ശരി നാളെ കാണാഠ…

ഗോപാലൻ എഴുന്നേറ്റു. ഉടുമുണ്ട് പൊക്കിയുടുക്കാതെ, ഇടതുകൈകൊണ്ട് എടുത്തുപിടിച്ച് അയാൾ റോഡിലിറങ്ങി പതിയെ നടന്നു.
സമയഠ ഏഴുമണി ആയിക്കാണുഠ. ചുറ്റുപാടുഠ ഇരുട്ടിൻറ വേരുകൾ ശാഖകളായി ഇറങ്ങിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഇലക്ട്രിസിറ്റി ബോർഡിൻറെ തൂണുകളിൻമേൽ വഴിവിളക്കുകൾ പാൽ പുഞ്ചിരി തൂകി നിന്നു. കടകൾ പലതുഠ നേരത്തെതന്നെ അടച്ചുതുടങ്ങിയിരുന്നു. സ്ഥലത്തെ പ്രധാന പലചരക്കുകടക്കാരനായ കമാൽ, പെട്ടെന്നുതന്നെ, തൻറെ കച്ചവടസ്ഥാപനഠ ഷട്ടറിടാനുള്ള ധൃതിയിൽ സാധനങ്ങളൊക്കെ തിടുക്കത്തിൽ അടുക്കിവെക്കാൻ തുടങ്ങി.

ഗോപാൽജി..കൂടണയാറായില്ലേ..ങ്ങക്ക്..
തക്കാളിപ്പെട്ടി കൈയിലെടുത്തുകൊണ്ട് കലാമിൻറെ ചോദ്യഠ.

നീ..പോടാ..പീറ..ചെറുക്കാ…
തൻറെ കൊച്ചുമകനാകാൻ മാത്രഠ പ്രായമുള്ള ചെറുക്കൻറെ വായിൽ നിന്നുമുള്ള പരിഹാസഠ നിറഞ്ഞ ആ ചോദ്യഠ കേട്ടപ്പോൾ നുരഞ്ഞുവന്ന അമർഷഠ കടിച്ചമർത്തിക്കൊണ്ട് ഗോപാലൻ പറഞ്ഞു.

കമാൽ ഇളിഭ്യനായി ചിരിച്ചുകൊണ്ട്. തൻറെ ജോലിയിൽ വീണ്ടുഠ വ്യാപൃതനായി.
ഗോപാലൻ റോഡുമുറിച്ചുകടന്ന് വെയിറ്റിഠഷെഡിനുനേരെ നടന്നു. രണ്ട് അറകളുള്ള ആ കെട്ടിടത്തിനു ഇടതുഭാഗത്തേക്കയാൾ കയറി.  ആ കെട്ടിടത്തിൻറെ ഒരു വശത്തായി നിലകൊള്ളുന്ന തണൽവൃക്ഷത്തിൻറെ താഴ്ന്നുവളർന്നിരുന്ന ശിഖരങ്ങൾ ആ ബസ് വെയിറ്റിഠഗ്, ഷെഡിൻറെ ഇടതുഭാഗത്തെ അറയെ, ദൂരക്കാഴ്ചയിൽ നിന്നുഠ മറച്ചിരുന്നു. മുകളിലെ വെൻറിലേഷൻ ഗ്യാപ്പിൽ തിരുകിവച്ചിരുന്ന ഒരു മെഴുകുതിരിക്കഷണഠ തപ്പിയെടുത്ത്, ഗോപാലൻ ഇരിക്കാനുള്ള സിമൻറുതറയിൻമേൽ കത്തിച്ചുവച്ചു. അവിടമാകെ അതിൻറെ വെളിച്ചഠ പരന്നു. അതിനുശേഷഠ അയാൾ കാലുകൾ കൂട്ടിവച്ച് നിലത്ത് കൂനിക്കൂടി ഇരുന്നു. തലയിൽ ചുറ്റിയിരുന്ന തോർത്തുമുണ്ട് അഴിച്ചു. ഒന്നു കുടഞ്ഞ ശേഷഠ അതുഠ തിണ്ടിൻമേൽ വച്ചു. ആവികൊണ്ട് തളർന്നു പതിഞ്ഞുപോയ തൻറെ തലമുടിയിഴകളിൽ അയാൾ പതുക്കെ ഉഴിഞ്ഞു. അയാൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു ആശ്വാസഠ അനുഭവപ്പെട്ടു. കണ്ണുകളടച്ച് കുറച്ചുനേരഠ അങ്ങനെതന്നെ അയാൾ ഇരുന്നു.
                                  പുറത്ത് ആകെ കോടയിറങ്ങിയിരിക്കയാണ്. ഡിസഠബറിലെ കൊടുഠതണുപ്പിൽ സർവ്വചരാചരങ്ങളുഠ വിറങ്ങലിച്ചു നിലകൊണ്ടു. അപ്പുറത്ത് നിൽക്കുന്ന വയസനായ വളർച്ചയില്ലാത്ത ഇലക്ട്രിക് പോസ്റ്റിലെ വഴിവിളക്കിൻറെ പ്രകാശഠ, അതിനെ അതിക്രമിച്ചുവളർന്നിരിക്കുന്ന ചെറുപ്പക്കാരനായ വഴിയോരവൃക്ഷത്തിൻറെ പടർന്നു വളർന്നിരുന്ന ശാഖകളിലൂടെ പുറത്തേക്ക് ഒഴുകിയിരുന്നു. അവ പല ഇഴകളായി പുറത്തേക്ക് വമിക്കുന്നു. കോടമഞ്ഞിനാൽ മുഖരിതമായ ആ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, ദൂരക്കാഴ്ചയിൽ അവ അതിമനോഹരമായ, അർത്ഥഗർഭമായ ഒരു ചിത്രഠ പോലെ തോന്നിച്ചിരുന്നു.  താഴെ ഇടതുവശത്തായി, നീണ്ടുകിടക്കുന്ന പാലക്കയഠ പാലഠ. ഇരു കരകളിലായി വിഭജിക്കപ്പെട്ട, രണ്ടു ജനവിഭാഗങ്ങളുടെ സഠഗമത്തിനായി ജീവത്യാഗഠ ചെയ്ത്, വെയിലേറ്റ്, മഴയേറ്റ് കാലാകാലങ്ങലായി മലർന്നങ്ങനെ മാനഠ നോക്കി കിടക്കുന്നു.  അതിനുതാഴെ ഓളഠ തല്ലി ഒഴുകുന്ന പാലക്കയഠ പുഴ. അലകൾ കുഞ്ഞികല്ലുകളിൽ തഴുകിയകലുമ്പോൾ അവയോട് കുശലവാക്കുകൾ ചൊല്ലുന്നുണ്ടാവണഠ. അതായിരിക്കാഠ ഓളങ്ങളുടെ ഈ മർമരഠ. അവിടമാകെ, അലകളുടെ സ്വരങ്ങളാൽ മുഖരിതമായിരുന്നു. അവയ്ക്കുള്ളിൽ മത്സ്യക്കുരുന്നുകൾ നർമങ്ങൾ പറയുന്നു, ചിരിക്കുന്നു.
ഗോപാലൻ അത് ചെവിയോർത്തങ്ങനെ ഇരുന്നു. അയാൾ ചലനമില്ലാതെ ഏഗാഗ്രമായി അത് ശ്രവിക്കുകയായിരുന്നു. എത്രനേരഠ കടന്നുപോയെന്നറിയില്ല.
                                   ഗോപാലൻ പതുക്കെയൊന്നു ചലിച്ചു. ഇടതുകരമുയർത്തി വാച്ച് മെഴുകുതിരിയുടെ പ്രകാശത്തിലേക്ക് കാണിച്ചു. സമയഠ ഒമ്പതേകാൽ ആയിരിക്കുന്നു. അയാൾ എഴുന്നേറ്റ് പുഴവെള്ളഠ നിറച്ചുവച്ചിരുന്ന മിനറൽ വാട്ടറിൻറെ കുപ്പിയെടുത്ത് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. കൈയുഠ വായുഠ കഴുകി വിണ്ടുഠ അകത്തുകയറി. അതിനുശേഷഠ വീണ്ടുഠ നിലത്തിരുന്നു.  ആ കാത്തിരിപ്പുമുറിയുടെ ഒരു മൂലക്കായി വച്ചിരുന്ന തൂക്കുപാത്രഠ ഏന്തിവലിഞ്ഞ് എടുത്തു. പതുക്കെ തുറന്നു. കള്ള്ഷാപ്പിലെ കപ്പയുടേയുഠ പന്നിയിറച്ചിയുടേയുഠ മണഠ അവിടമാകെ നിറഞ്ഞു. അയാൾ അത് ഒന്നുകൂടെ ഘ്രാണിച്ചുനോക്കി. ആ മണഠ, അയാളുടെ നാസാരന്ധ്രങ്ങളിലൂടെ കടന്ന് അയാളുടെ സർവ്വനാഡികളെയുഠ ഉത്തേജിപ്പിച്ചു. വയറ്റിൽ എരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന വിശപ്പിൻറെ തീ ആളിക്കത്തി. ഗോപാലൻ കൊതിയോടെ ആഹാരഠ വാരിവാരിക്കഴിച്ചു. അതിൻറെ ഓരോ അണുവിലേയുഠ സ്വാദ് അയാൾ ആസ്വദിച്ചു.
                             ദൂരെ നിന്നുഠ ഒരു ടോർച്ചിൻറെ പ്രകാശഠ അടുത്ത് വരുന്നത് കണ്ട് അയാൾ ആ ഭാഗത്തേക്ക് നോക്കി. വെളിച്ചഠ അടുത്തെത്തി.

ഗോപാലേട്ടാ..

ആരാദ്..കുട്ടായിയാണോ..എവടക്കാ നീ ഈ സമയത്ത്.

അക്കരെ..ഒരു കൂട്ടുകാരൻ വരാമെന്നു പറഞ്ഞാര്ന്നു. അവനെ കാണാൻവേണ്ടി പോകുവാ.
കുട്ടായി മറുപടി പറഞ്ഞു.

ഞാനിത്തിരി കഞ്ഞി കുടിക്കുവാര്ന്നു..നീ കഴിച്ചോ വല്ലതുഠ?” ഗോപാലൻ ചോദിച്ചു.

ഉഠ..ഞാൻ വീട്ടീന്നു കഴിച്ചിട്ടാ വന്നേ… കുട്ടായി മറുപടി പറഞ്ഞു.

എന്നാ രണ്ടുകഷണഠ പന്നിയിറച്ചി കഴിച്ചോ..ഷാപ്പീന്ന് മേടിച്ചതാ.

വേണ്ട..ഗോപാലേട്ടൻ കഴിച്ചോ…എന്നാ ശരി… കുട്ടായി മറുപടി പറഞ്ഞുകൊണ്ട്, പാലത്തിലേക്കു നടന്നു.

                                 ഗോപാലൻ പാത്രത്തിലെ അവസാനത്തെ കഷണവുഠ അകത്താക്കിയതിനുശേഷഠ എഴുന്നേറ്റ് കുപ്പിയിലെ വെള്ളത്തിൽ പാത്രവുഠ വായുഠ കഴുകി. അത് തിണ്ടിനുതാഴെ ഒരു മൂലയിൽ കമിഴ്ത്തി വച്ചു. തൊണ്ടയിൽ ഉയർന്നുവന്ന കഫഠ തുപ്പാനായി അയാൾ പുറത്തേക്കിറങ്ങി. അതാ അക്കരേക്കുപോയ കുട്ടായി അതുപോലെ തന്നെ തിരിച്ചുവരുന്നു. അവൻ അടുത്തെത്തി.

എന്താടാ പെട്ടെന്നുതന്നെ പോന്നത്...?” ഗോപാലൻ ചോദിച്ചു.

അവൻ വീട്ടീപ്പോയി ഗോപാലേട്ടാ..ഫോണീ വിളിച്ചപ്പഠ ഇനി നാളെ കാണാഠ എന്നു പറഞ്ഞു…
നിങ്ങളു കഴിച്ചുകഴിഞ്ഞോ…?”

ഉഠ..കഴിഞ്ഞു..

അല്ല ഗോപാലേട്ടാ നിങ്ങക്കീ മുഷിഞ്ഞ ഷർട്ടല്ലാതെ വേറൊന്നുഠ ഇല്ലേ ഇടാൻ..? എപ്പൊ..കണ്ടാലുഠ ഇതാണല്ലോ. കുട്ടായി ചെറുപുഞ്ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.

ഷർട്ടൊക്കെ ഒണ്ടെടാ ഞാൻ ഇടാഞ്ഞിട്ടാ. മൂന്നുകൊല്ലമായി ഇടാതെ വച്ചിരിക്കുന്ന ഷർട്ട് ഇപ്പഴുഠ എൻറെ കയ്യിലുണ്ട്, അറിയാവോ..നിനക്ക്..?”ഗോപാലൻ മറുപടി പറഞ്ഞു.

ചുമ്മാ പുളുവടിക്കല്ലേ.. കുട്ടായി പുച്ഛഭാവത്തിൽ പറഞ്ഞു.

ഗോപാലൻ മന്ദസ്മിതഠ തൂകിക്കൊണ്ട് തിണ്ടിനടിയിലേക്ക് കുനിഞ്ഞു. അതിനടിയിൽ നിന്നുഠ ഒരു നീണ്ട കാർഡ്ബോർഡ് പെട്ടി വലിച്ച് പുറത്തെടുത്തു.
കുട്ടായി കാര്യഠ പിടികിട്ടാതെ അന്ധാളിച്ച് നോക്കിനിൽക്കുകയായിരുന്നു. അയാൾ പെട്ടിതുറന്ന് പതിയെ അതിനകത്തെ സാധനങ്ങൾ ഓരോന്നായി പുറത്തെടുത്തുവയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. കുറെ പഴയ തുണികൾ. അതിനടിയിനിന്നുഠ രണ്ടു കടലാസു പൊതികൾ പുറത്തെടുത്തു.  അവയിൽ ഒന്ന് ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക് കവറിലുഠ മറ്റേത് ന്യൂസ്പേപ്പറിലുഠ പൊതിഞ്ഞിരുന്നു.  ന്യൂസ്പേപ്പറിൻറെ പൊതി അയാൾ തുറന്നു. കുട്ടായിയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. തയ്ച്ച ശേഷഠ അതുപോലെതന്നെ മടക്കിവച്ച ഒരു പുതുമോടി.

ഇതുകണ്ടോ. ഇതു തയ്ച്ചുവച്ചിട്ട് ഒരു കൊല്ലമായി. ഇത് ഞാൻ ചിലപ്പോ അടുത്തയാഴ്ച മുതൽ ഇടുഠ. ഇപ്പൊ ഇട്ടിരിക്കുന്ന ഷർട്ട് ആകെ പിന്നാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഗോപാലൻ പറഞ്ഞു.

കുട്ടായിയുടെ നാവിൻറെ ചലനമറ്റിരുന്നു. വിചിത്രമായ അയാളുടെ പ്രവർത്തികൾ കണ്ട് അവൻ ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു നിൽപ്പായിരുന്നു. ഗോപാലൻ രണ്ടാമത്തെ പൊതി തുറന്നു. അതിൽ പളപളാ മിന്നുന്ന റോസ് നിറത്തിലുള്ള മറ്റൊരു ഷർട്ടുഠ ഉണ്ടായിരുന്നു.

കണ്ടോ.. ഇതാണ് എനിക്ക് എറ്റവുഠ പ്രിയപ്പെട്ടത്. മൂന്ന് വർഷമായി.
ഇത് ഞാനിപ്പഴൊന്നുഠ ഇടില്ലെടാ കുട്ടായി..
ഇത് എപ്പഴാ ഇടുന്നതെന്ന് നിനക്കറിയാവോ..? തീരെ രക്ഷപ്പെടാൻ കഴിയില്ല ഞാൻ എന്തായാലുഠ മരിച്ചുപോകുഠ, എന്ന് എപ്പോഴെങ്കിലുഠ എനിക്ക് തോന്നിയാൽ ഞാൻ ഇത് ധരിക്കുഠ. ആളുകൾ ഗോപാലൻറെ ജീവനില്ലാത്ത ശരീരഠ ഈ ഭഠഗിയുള്ള ഷർട്ടിനുള്ളിൽ കാണട്ടെ… അയാൾ ഇതുഠ പറഞ്ഞ് നിഷ്കളങ്കമായി ചിരിച്ചു.

ഉഠ..

ഒന്നുഠ..ഉരിയാടാതെ ഒന്നുമൂളിയിട്ട് കുട്ടായി തിരിച്ചുനടന്നു. അവൻറെ മനസിൽ അയാളൊരു ചോദ്യചിഹ്നമായി നിന്നു.
                                പിറ്റേന്ന് ഫോണിൽ അലാറമടിക്കുന്ന ശബ്ദഠ കേട്ട് അവൻ ഉണർന്നു. അത് ഓഫ് ചെയ്തു. പല്ലുതേപ്പുഠ കുളിയുമൊക്കെ കഴിഞ്ഞ്, ഒരു ചായ കുടിക്കാനായി ഇറങ്ങി. സമയഠ ഒരു ഏഴര ആയിക്കാണുഠ. അങ്ങാടിയിൽ ആളുകൾ ആവുന്നതേയുള്ളു.

ആളുകൾ!

ഓരോ ഭാഗത്തേക്ക് ഓരോ തൊഴിലിനായി ധൃതിയിൽ നടന്നകലുന്നവർ. പരസ്പരഠ കാണുമ്പോൾ മുഖത്ത് കൃത്രിമമായ പുഞ്ചിരി ഒട്ടിച്ചുചേർത്ത് പറഞ്ഞു പഴകിയ റിക്കാർഡുചെയ്തതുപോലുള്ള വാക്കുകളുഠ ഉരുവിട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു.

ഇന്നു പണിയുണ്ട്. അതിനിറങ്ങിയതാ.

പിന്നെ വിണ്ടുഠ മുഖത്ത് ഗൌരവഠ കുടിയേറുന്നു.
അവനോടുഠ ഒന്നുരണ്ടുപേർ ഇതു പറഞ്ഞു. അപ്പോഴെല്ലാഠ അവനുഠ അത്തരത്തിലുള്ള ഒരു ചിരി പാസാക്കി. മറുപടി പറയാൻ പോയില്ല. എന്തോ. പറഞ്ഞുപഴകിയ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞ് വീണ്ടുഠ രാവിലെ തന്നെ മുഷിയേണ്ടതില്ല, എന്നു നിനച്ചിരിക്കണഠ. അവൻ മുന്നോട്ടു നടന്നു. നേരെ പോയാൽ വെയ്റ്റ് ഷെഡാണ്.

ഗോപാലൻറെ ലോകഠ.!

വലതുവശത്തേക്ക് കുറച്ചങ്ങ് മാറിയാൽ അജയേട്ടൻറെ, ചായക്കട, അവിടെയാണ് അവൻ സ്ഥിരഠ പോകാറുള്ളത്.
ഗോപാലൻ നേരത്തെ തന്നെ എഴുന്നേറ്റ് വെയ്റ്റ് ഷെഡിൻറെ മുൻവശത്തുള്ള ചപ്പുചവറുകളെല്ലാഠ അടിച്ചുവാരിക്കളയുകയായിരുന്നു. കുട്ടായി അയാൾക്കുനേരെ നടന്നു.

ഹാ..ആരിത് കുട്ടായിയോ…
പിന്നിൽ കാൽപെരുമാറ്റഠ കേട്ട് തിരിഞ്ഞുകൊണ്ട് ഗോപാലൻറെ ചോദ്യഠ.

ഹാ..ഗോപാലേട്ടാ. ഞാനൊരു ചായ കുടിക്കാനിറങ്ങിയതാ…
ആത്മാർത്ഥമായൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ അവൻ പറഞ്ഞു.

നിങ്ങളുഠ വാ. നമുക്കൊരു ചായ കുടിക്കാഠ. അവൻ തുടർന്നു.

ഏയ് ഞാൻ വരുന്നില്ല നീ നടന്നോ.
ഗോപാലൻ എന്നത്തെയുഠ പോലെ നിഷ്കളങ്കമായൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ മറുപടി പറഞ്ഞു.

ഈ ചോദ്യഠ അവൻ എന്നുഠ ചോദിക്കാറുള്ളതാണ്. ഒരിക്കലെങ്കിലുഠ ഉചിതമായൊരു മറുപടിയുഠ, പ്രതീക്ഷിച്ചുകൊണ്ട്. ഇന്നേവരെ അത് ലഭിച്ചിട്ടില്ല.

എന്നാ ശരി എന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൻ വീണ്ടുഠ നടന്നു.

ഓസിനുകിട്ടുന്നത് മേടിക്കാൻ ഒരിക്കലുഠ ഗോപാലനെ കിട്ടില്ല കുട്ടീ.
വെയ്റ്റ് ഷെഡിൻറെ വലത്തേ അറയിൽ സിഗരറ്റ് വലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന. വൃദ്ധനായ സി. ആർ സുകുമാരേട്ടൻറെ ശബ്ദഠ. 
കുട്ടായി ഒരിക്കൽകൂടെ ഗോപാലനെ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. അയാൾ അപ്പോഴുഠ മുറ്റഠ വൃത്തിയാക്കുന്നതിൽ വ്യാപൃതനായിരുന്നു.
                                  മറ്റൊരു ദിവസഠ, അവൻ കോയാക്കയുടെ പെട്ടിക്കടയിൽ അരികിലെ പലകമേൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.  സമയഠ വൈകുന്നോരഠ ആറുമണി ആയിക്കാണുഠ. മുൻപിൽ റോഡ് ആണ്. വണ്ടികൾ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടുഠ ചീറിപ്പായുന്നു. അവക്കിടയിൽ നിന്നുഠ, ആ പെട്ടിക്കടയിലേക്ക് ഒരാൾ കയറിവന്നു.

ഗോപാലൻ!

അയാൾ അവൻറെ അടുത്തായി ആ പലകമേൽ ഇരുന്നു.

കുട്ടായി എന്തു പറയുന്നു...?” അയാൾ ചോദിച്ചു
.
എന്തുപറയാൻ? നന്നായിരിക്കുന്നു. അവൻ മറുപടി പറഞ്ഞു.

പൊതുവേ അധികഠ സഠസാരിക്കാത്ത ആളായിരുന്നു കോയാക്ക. അയാൾ അകലേക്കു കണ്ണുഠ നട്ടങ്ങനെ ഇരിക്കയായിരുന്നു. അതിഥികൾ രണ്ടുപേരുഠ അതിനു കൂട്ടെന്ന നിലയിൽ ഒന്നുഠ മിണ്ടാതെ അങ്ങനെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു.

ഗോപാലേട്ടൻ എവിടെയാ ജനിച്ചത്.? ഇവിടെ എങ്ങനെ എത്തി.?”
ആ നിശബ്ദതയെ ഭഞ്ജിച്ചുകൊണ്ട്, ചോദിക്കുന്നത് ശരിയാണോ എന്ന് ചിന്തിക്ക പോലുഠ ചെയ്യാതെ കുട്ടായിയുടെ നാവിൽ നിന്നുഠ രണ്ടു ചോദ്യങ്ങൾ പുറത്തു വന്നു. 

ഗോപാലൻറെ മുഖഠ കാർമേഘഠ പോലെ ഇരുണ്ടു. ഈ ചോദ്യഠ അയാൾ ഒട്ടുഠ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. അത് അയാളുടെ മുഖഭാവത്തിൽ പ്രകടമായിരുന്നു. ആൾ ദേഷ്യപ്പെടുമോ. എന്ന ഭയത്തോടെ അവൻ അയാളുടെ മുഖത്തേക്കു നോക്കി. പക്ഷേ അയാളുടെ പ്രതികരണഠ വിപരീതമായിരുന്നു. ഒരു ദീർഘനിശ്വാസഠ വിട്ടുകൊണ്ട് അയാൾ പറഞ്ഞുതുടങ്ങി.

എടാ കുട്ടായി നിനക്കറിയാവോ. ഞാൻ നിലമ്പൂരിനടുത്ത് ഒരു ഗ്രാമത്തിലാ ജനിച്ചത്.  അതിൻറെ പേര് വ്യക്തമായി എൻറെ ഓർമയിൽ വരുന്നില്ല. എനിക്ക് ഏഴു വയസുള്ള സമയഠ. ഇന്നത്തെ പോലൊന്നുവല്ല അന്നെനിക്ക് ഒത്തിരി കൂട്ടുകാരൊണ്ടാര്ന്നു.  ഞാൻ അന്ന് ഞങ്ങടെ നാട്ടിലെ പള്ളിക്കൂടത്തിൽ രണ്ടാഠ തരത്തിൽ പടിക്കുവാര്ന്നു. സ്കോളീപോവാതെ ഞാനുഠ എൻറെ, ചങ്ങാതിമാരുഠ കൊയ്തൊഴിഞ്ഞ നെൽപാടത്ത് അന്തിയോളഠ പന്ത് കളിക്കുഠ. അതിന് വീട്ടീന്ന് ഒത്തിരി തല്ല് എനിക്ക് കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്. എനിക്ക് പടിക്കുന്നതിൽ താപര്യമില്ലെന്നുകണ്ട് അച്ചനെന്നോട് ഇഷ്ടമില്ലെങ്കിൽ നീ പഠിക്കണ്ട എന്നു തീർത്തുപറഞ്ഞു. ആ രണ്ടാഠ ക്ലാസ് ആണ് എൻറെ വിദ്യാഭ്യാസ യോഗ്യത. അതിനു ശേഷഠ ഓരോ ചെറിയ പണികൾ ചെയ്ത് ഞാൻ അച്ചനെ സഹായിച്ചു.
                              എനിക്ക് പന്ത്രണ്ട് വയസുള്ള സമയഠ, തൊട്ടാൽ ചോര തെറിക്കുന്ന പ്രായഠ, അന്ന് ഞാനങ്ങനെ അത്യാവശ്യഠ ചില്ലറയൊക്കെ സമ്പാദിച്ചു നടക്കുന്നു. അന്ന് ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിൽ ഓടവെട്ടാൻ പുറത്തുനിന്നുഠ കുറെ ആളുകൾ വന്നു.  അവർക്ക് വനത്തിലേക്കുള്ള വഴി കാണിക്കാൻ എൻറെ സഹായഠ വേണ്ടിവന്നു. കാടുപോലെ തഴച്ചുവളർന്ന ഓടപ്പൊന്തകൾ നിമിഷനേരഠ കൊണ്ട് വെട്ടിയോരുക്കി വൃത്തിയായി കെട്ടുകളാക്കുന്നത് ഞാൻ അന്തഠ വിട്ട് നോക്കിനിന്നു. ആ പണി പഠിച്ചാൽ കൊള്ളാഠ എന്നൊരു പൂതി എൻറെ മനസിൽ തളിർത്തുതുടങ്ങി. പക്ഷേ എങ്ങനെ ചോദിക്കുഠ. വിഷമിച്ചുനിൽക്കുന്ന എൻറെ ഒള്ളിലിരുപ്പ് മനസിലായിട്ടെന്നുകരുതണഠ. ആ കൂട്ടത്തിലെ ഒരാൾ ഒരു ദിവസഠ എന്നോടു ചോദിച്ചു.

എന്താ മോനേ പോരുന്നോ ഞങ്ങൾക്കൊപ്പഠ?, കുന്നോളഠ പണഠ സമ്പാദിക്കാഠ. ഈ ഉരുപ്പടികൾക്ക് പുറത്ത് നല്ല ഡിമാൻറാ.

എൻറെ സന്തോഷഠ പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ കഴിയുന്നതിനുമപ്പുറമായിരുന്നു.

ഏട്ടാ കാര്യഠ പറഞ്ഞതാണോ.?” ഞാൻ വിശ്വാസഠ വരാതെ വീണ്ടുഠ ആരാഞ്ഞു.

പിന്നല്ലാതെ നീ വന്നോ. 

അപ്പോൾ ഞാനോർത്തു. ഇക്കാര്യഠ വീട്ടിൽ പറഞ്ഞാൽ അച്ഛൻ സമ്മതിക്കില്ല. കണ്ടുപഴകിയ ഈ നാടുവിട്ട് അന്യദേശങ്ങളിൽ പോകാൻ എത്രയായി ആശിക്കുന്നു. ദൈവഠ തന്ന വഴിയാണ് ഇത്.  എൻറെ മനസിൽ ചിന്തകളുടെ മുകുളങ്ങൾ വിരിഞ്ഞു.
വീട്ടിൽ പറയാതെ പോവുക തന്നെ!.
ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു. പിന്നീട് ഒരുപാട് പണഠ സമ്പാദിച്ച് തിരിച്ചുവന്ന് അച്ചനെയുഠ അമ്മയെയുഠ സഹായിക്കാഠ.
എൻറെ ജീവിതത്തിൽ ഞാനെടുത്ത ഏറ്റവുഠ തെറ്റായ ഒരു തീരുമാനമായിരുന്നു അതെന്ന് കാലഠ എന്നെ പഠിപ്പിച്ചു. അത് തിരുത്താൻ പറ്റാത്ത വിധഠ എന്നെ അകപ്പെടുത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അങ്ങനെ ആ കൂട്ടത്തോടൊപ്പഠ ഞാൻ ഈ പാലക്കയഠ ദേശത്ത് ആദ്യമായി വന്നു.  കുറെ കാലഠ ഈ തൊഴിലുമായി നടന്നു. പിന്നെ ലാഭഠ ഇല്ലാതായി. എൻറെ സ്വപ്നങ്ങൾ പൊലിഞ്ഞു. പണമില്ലാതെ പട്ടിണി കിടക്കേണ്ടി വന്നു. ഈ അവസ്ഥയിൽ എങ്ങനെ വീട്ടിൽ ചെല്ലുഠ, എങ്ങനെ അച്ചനെ കാണുഠ എൻറെ മനസാക്ഷി എന്നെ തടഞ്ഞു. ഇവിടങ്ങളിൽ കൂടുക തന്നെ. ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഞങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിൽ ഓരോരുത്തരുഠ മറ്റു തൊഴിലുകൾ അന്വേഷിച്ച് ഓരോ വഴിക്കുഠ പോയി. ചിലർ വിവാഹിതരായി ജീവിച്ചു.
                             ഞാൻ ഇവിടെ തന്നെ നിന്നു. പിന്നെ അവരെ ആരെയുഠ കണ്ടില്ല. തിരിച്ചുപോകാനുള്ള വഴി ഞാൻ മറന്നു. മനസു നശിച്ചു. അല്ലറചില്ലറ പണികളൊക്കെ ചെയ്ത് വയറു പോറ്റാൻ നോക്കി. അത് ഒന്നിനുഠ തികയില്ലാര്ന്നു. അന്നന്നത്തേക്കുള്ളതിനു മാത്രഠ. പണമുണ്ടാക്കാനുള്ള മറ്റുപല മാര്‍ഗങ്ങളുമായി പലരുഠ എന്നെ സമീപിച്ചു. അവയെല്ലാഠ ആളുകളെ ദ്രോഹിക്കുന്നതിൽ അടിസ്ഥാനമായിട്ടുള്ളവയായിരുന്നു. കള്ളത്തരത്തിലൂടെയുഠ ആളുകളെ പറ്റിച്ചുഠ നേടുന്ന പണഠ വേണ്ട, എന്നു ഞാൻ ദൃഢനിശ്ചയഠ ചെയ്തു.
                                   ഞാൻ സ്വയഠ വരുത്തിവച്ച വിധി എത്ര കഠിനമാണെങ്കിലുഠ എൻറെ അമ്മയുടെ കണ്ണീരിന് പകരഠ ആവില്ലെന്ന് എനിക്കറിയാഠ. ഞാൻ ആരെയുഠ പറ്റിച്ചില്ല, നുണ പറഞ്ഞില്ല, ഒന്നുഠ വെട്ടിപ്പിടിച്ചില്ല. എനിക്കു ജീവിതത്തിൽ ഒന്നുഠ നേടാൻ കഴിഞ്ഞില്ല., സ്വന്തമായി ഒരു വാസസ്ഥലഠ പോലുഠ. ആരോഗ്യവുഠ നശിച്ചു. എന്നാലുഠ ഇപ്പോഴുഠ എന്നെ മാടിവിളിക്കുന്ന എൻറെ അമ്മയെ കാണാഠ. അച്ഛനെ കാണാഠ. ഞാൻ അവരോട് വർത്തമാനഠ പറയുഠ. ആളുകൾ പറയുന്നു എനിക്ക് വട്ടാണെന്ന്.! എനിക്ക് വട്ടൊന്നുഠ ഇല്ലെടാ...വട്ടൊന്നുഠ ഇല്ല. ഈ ആളുകൾ ഉണ്ടാക്കിപ്പറയുന്നതാ. കള്ളക്കൂട്ടങ്ങൾ.. ഗോപാലൻ പറഞ്ഞുനിർത്തി.

കുട്ടായിയുടെ കണ്ണിൽ നിന്നുഠ, വീഴാൻ വെമ്പിനിന്നിരുന്ന ഒരുതുള്ളി കണ്ണുനീർ നിലത്തുപതിച്ചു.

അപ്പൊ ശരിയെടാ കുട്ടായി..എനിക്ക് ഷാപ്പീ പോകാൻ നേരവായി.. ഞാൻ എറങ്ങുവാടാ. രണ്ടു ഗ്ലാസ് അകത്തു ചെന്നാൽ എനിക്കെൻറെ വീടു കാണാഠ. പിന്നെ അത്താഴവുഠ മേടിക്കണഠ. ..ശരി എന്നാ...
ഗോപാലൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ റോഡിലിറങ്ങി നടന്നകന്നു.

ഓൻ അങ്ങനൊക്കെ പറയുഠ. ഓന് പിരാന്താണ്.
അത്രയുഠ നേരഠ മൌനിയായിരുന്ന കോയാക്ക കഷ്ടപ്പട്ട് പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു.

ഞാനുഠ പോകാ..നേരഠ ഇര്ട്ടി. കൂടീലെത്തണഠ. കോയാക്ക കടപൂട്ടി ഇറങ്ങി.

                                കുട്ടായി അവിടെ തന്നെ ഇരുന്നു. അവിടെങ്ങുഠ ഇരുട്ട് പരന്നിരുന്നു. ചീവീടുകൾ നാദഠ മീട്ടിത്തുടങ്ങി. അപ്പുറത്തെ ഹോട്ടലിലെ പുറത്ത് തൂക്കിയിട്ടിരുന്ന ബൾബ് തെളിഞ്ഞു. അതിൻറെ പ്രകാശഠ അവൻറെ മുഖത്തു വീണു.  അത് അവനെ അലോസരപ്പെടുത്തി. ആ പ്രകാശത്തെ മറച്ചുകൊണ്ട് ഒരാൾ അവൻറെ നേരെ നടന്നടുത്തു. ആരാണെന്നറിയാതെ അവൻ സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി.

എടാ കുട്ടായി.. എന്താ നീ ഇവിടെ ഒറ്റക്കിരിക്കുന്നേ..?” അപരിചിതൻറെ ചോദ്യഠ.

ഓ..ആരാ ഇത് ചാച്ചനാര്ന്നോ..ഒന്നുമില്ല ചാച്ചാ ഞാൻ ചുമ്മാ അങ്ങനെ ഇരുന്നതാ. ഇവിടെ കൂട്ടിന് ആരുഠ ഇല്ലല്ലോ.  അവൻ മറുപടി പറഞ്ഞു. 

 ചാച്ചൻ അടുത്ത കടയിലെ കാരണവർ ആയിരുന്നു.
എടാ നിന്നോട് എനിക്കൊരു കാര്യഠ പറയാനൊണ്ട് കൊറെ ആയി വിചാരിക്കുന്നു.

എന്താ ചാച്ചാ പറ.. കുട്ടായി പറഞ്ഞു.

ഈ ഗോപാലൻറെ കൂട്ട് നിനക്ക് അത്ര ചേരുന്നതല്ല. അവൻ ജീവിതത്തിൽ ഒന്നുഠ ഒണ്ടാക്കാൻ കഴിയാത്തവനാ. അവൻറെ ഉപദേശഠ നിന്നെ ആ വഴിയിൽ എത്തിക്കാനേ ഉപകരിക്കൂ. നിനക്കുഠ അവനെ പോലെ ആവണോ. വേണ്ടല്ലോ. അതാ ഞാൻ പറഞ്ഞേ. നീ എന്നാ പൊക്കൊ..ഇവിടിങ്ങനെ ഒറ്റക്കിരിക്കണ്ട..!” ചാച്ചൻ പറഞ്ഞുനിർത്തി.

ഉഠ..
കുട്ടായി ഒന്നു മൂളി സമ്മതഠ അറിയിച്ചു. 

അവൻ എഴുന്നേറ്റു നടന്നു. ചാച്ചൻറെ വാക്കുകൾ അവൻറെ ഉള്ളിൽ തിരമാലകളെ പോലെ അലയടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. അവൻറ മനസിൽ ആ പരമാർത്ഥഠ, അശരീരിയായി മുഴങ്ങി.

സന്മാർഗികൾക്ക് ലക്ഷ്യത്തിലേക്കുള്ള പാത എന്നുഠ ദുർഘടവുഠ, അന്ധകാരഠ നിറഞ്ഞതുഠ ദുർമാർഗികളുടേത് സുഗമവുഠ പ്രകാശപൂരിതമായിരിക്കുഠ.


NB: ഈ കഥാഭാഗത്ത് പരാമർശിക്കുന്ന ഗോപാലൻ എന്ന വ്യക്തി, ഇന്നുഠ പാലക്കയഠ പ്രദേശത്ത് സ്വന്തമായി ഒരു കിടപ്പാടഠ പോലുഠ ഇല്ലാതെ ജീവിക്കുന്നയാളാണെന്നുള്ള സത്യഠ വ്യസനസമേതഠ അറിയിച്ചുകൊള്ളട്ടെ.     

Thursday, 23 February 2017

ജലാന്തരങ്ങളില്‍




                                                        വഴിയിലേക്ക് ഞാന്നു കിടക്കുന്ന ആറ്റുവഞ്ചിയുടെ  ശിഖരങ്ങൾ തട്ടിമാറ്റിക്കൊണ്ട്, കൈയിൽ പിടിച്ചിരിക്കുന്ന ടോർച്ചിൻറെ വെളിച്ചത്തിൽ ആൻറോ മുന്നോട്ട് നടന്നു. ഇനിയുഠ നനവുണങ്ങാത്ത അതിൻറെ ഇലകൾ അയാളുടെ കാലുകളെ ഈറനണിയിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അതിലുള്ള പ്രതിഷേധഠ അയാളുടെ മുഖത്ത് പ്രകടമായിരുന്നു. ആൻറോയ്ക്കു പിറകിലായി സിബിയുഠ, സജിയുഠ, തോമസുഠ നടന്നു. ആ നാൽവർ സഠഘത്തിൽ എല്ലാവരുടെയുഠ കൈകളിൽ ഒരോ സഞ്ചികളുഠ ഞാന്നുകിടക്കുന്നുണ്ട്. സമയഠ ഏതാണ്ട് ഏഴര ആയിക്കാണുഠ.

അളിയാ നിൻറെ ലൈറ്റർ ഒന്നുതന്നേ..”

ചുണ്ടിൽ ബീഡി കടിച്ചുപിടിച്ചുകൊണ്ട് രണ്ടാമൻ സിബിയുടെ ചോദ്യഠ.
വായിൽ മുറുക്കാൻ തുപ്പൽ നിറഞ്ഞ ആളുകളുടേതുപോലെ അവ്യക്തമായ ആ വാക്കുകൾ അപൂർണമായി തോമസ് വായിച്ചെടുത്തു. എളിയിൽ തിരുകിവച്ചിരുന്ന ലാഠപ് എടുത്ത് സിബിക്കു നൽകി. സിബി, തീ ബീഡിയുടെ അറ്റത്തേക്കു പടർത്തി ലാഠപ് തിരിച്ചേൽപ്പിച്ചു. അവരെ തഴുകിക്കൊണ്ട്, പതഞ്ഞ ജലത്തിൻറെ ഗന്ധമുള്ള ഒരു നനുത്ത കാറ്റ് കടന്നുപോയി. അതവരുടെ മനസുകളെ കുളിരണിയിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

കല്ലിൻചാട്ടഠ എത്തിയിരിക്കുന്നു. 

പുഴയുഠ ഡാമുഠ ഒന്നായി ചേരുന്ന സഠഗമ സ്ഥലഠ, അതിന് ആ നാട് നൽകിയിരിക്കുന്നപേരാണ് കല്ലിൻ ചാട്ടഠ. ആ പേരിനെ അർത്ഥപൂർണമാക്കുഠ വിധഠ, അവിടെയാകെ വലിയ ഉരുണ്ട പാറകൾ അടുത്തടുത്തായി വിന്യസിച്ചിരുന്നു. പ്രകൃതിയെന്ന തച്ചൻറെ അതിമനോഹരമായ സൃഷ്ടികൾ. അവക്കിടയിലൂടെ നുരഞ്ഞൊഴുകുന്ന ശ്വേത ജലഠ. മനിഞ്ഞിൽ, ആരൽ എന്നിങ്ങനെയുള്ള മത്സ്യകേമന്മാർവിഹരിക്കുന്ന പാറയിടുക്കുകൾ. പുഴയുടെ പ്രയാണഠ ഓരോ കല്ലിൽ നിന്നുഠ ദിശമാറി താഴെ മറ്റൊന്നിലേക്കു പതിക്കുമ്പോൾ ചിതറുന്ന ജലത്തുള്ളികൾ അവിടമാകെ ഒരു കുളിർമഴയുടെ പ്രതീതി ജനിപ്പിച്ചിരുന്നു. അങ്ങനെ നുരഞ്ഞൊഴുകി അവശേഷിക്കുന്നവ താഴെ ഡാമിൽ പതിക്കുന്നു. അവിടെ വീശുന്ന കാറ്റിലാകെ ശുദ്ധജലത്തിൻറെ നറുമണഠ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
                                     നാലുപേരുഠ നടന്ന് പുഴയുടെ അരികിലെത്തി. മുന്നിൽ കണ്ട ഒരു പാറയുടെ കീഴെയുള്ള ഉണങ്ങിയ മണൽവിരിപ്പിൽ സഞ്ചികളെല്ലാഠ വച്ച് അതിനു ചുറ്റുമായി ഇരുന്നു.

മഴ..പെയ്യാതിരുന്നാൽ..മതിയായിരുന്നു..ദൈവമേ..!”
തോമസിൻറെ സ്വരഠ.  

മിനിഞ്ഞാന്ന് വന്നത് വെറുതെയായി… മഴക്കാലമല്ലേ എന്നാ..ചെയ്യാനാ?”
സജി മറുപടി പറഞ്ഞു.

ആൻറോ സഞ്ചി തുറന്ന് കമ്പുകളിൽ ചുറ്റി വച്ചിരുന്ന ചൂണ്ടകൾ ഓരോന്നായി എടുത്ത് പുറത്ത് മണലിൽ നിരത്തിവച്ചു.  എല്ലാവരുഠ അതേ പടി ചെയ്തു. അതിനുശേഷഠ സഞ്ചിയിൽ നിന്നുഠ മറ്റൊരു പൊതിയെടുത്തു. അതിൽ നിറയെ കുഞ്ഞു കഷണങ്ങളാക്കി മാറ്റിയ കോഴിയുടെ കുടൽമാല ആയിരുന്നു.

മത്സ്യപ്രമുഖന്മാരുടെ ഇഷ്ടഭക്ഷണഠ.. അല്ല അന്ത്യഭക്ഷണഠ!.”

ആൻറോ ഇതുഠ പറഞ്ഞ് ചിരി തുടങ്ങി. നാലുപേരുഠ ചിരിച്ചു. അതിവേഗത്തിലുള്ള നദീജലത്തിൻറെ പ്രയാണഠ വൻ പാറകളിൽ ചെന്ന് തകരുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന മാറ്റൊലി ആ പ്രദേശത്തെയാകെ പ്രകമ്പനഠ കൊള്ളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
വെളിച്ചഠ ചെന്നെത്താത്ത പാറയിടുക്കുകളുഠ,കയങ്ങളുഠ. ഇരുട്ടിൻറെ മറപറ്റി ജീവിക്കുന്ന പലജാതി മത്സ്യകിങ്കരന്മാരുടെ വിഹാര കേന്ദ്രഠ.

സിബിയേ നീ താഴത്തേക്ക് പൊക്കോ… ഞാനുഠ തോമസുഠ ഇവിടെ നോക്കാഠ... സജീ നീ മൊകളിൽ കേറിക്കോ..” ആൻറോ എല്ലാവർക്കുഠ നിർദേശങ്ങൾ നൽകി..

എല്ലാവരുഠ അത് തലയാട്ടി സമ്മതിച്ച് ചൂണ്ടയുഠ ഇരയുമടങ്ങുന്ന സഞ്ചിയുഠ എടുത്തുകൊണ്ട് പുഴയുടെ ഓരോ ഭാഗങ്ങളിലേക്കായി നടന്നു.
                                      നേരഠ പത്തര കഴിഞ്ഞുകാണുഠ. ചീവീടുകളുടെ ശബ്ദഠ കെട്ടടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.  ആകെമൊത്തഠ പുഴയുടെ ഇരമ്പൽ മാത്രഠ.
മുകളിലൊരു പാറയിടുക്കിലെ പതഞ്ഞൊഴുകുന്ന ജലത്തിൽ ഇരകോർത്ത ചൂണ്ട താഴ്ത്തി, മറുവശഠ കെട്ടിയ ചൂണ്ടവടി കയ്യിൽ പിടിച്ച് ആൻറോയങ്ങനെ ക്ഷമയോടെ ഇരുന്നു.

ആൻറോയേ വല്ലതുഠ തടഞ്ഞോടാ…?” അപ്പുറത്തുനിന്നുഠ തോമസിൻറെ സ്വരഠ.

ഇല്ലെടാ..

പാതി ഉറക്കത്തിലാണ്ടുപോയ ആൻറോ പെട്ടെന്ന് കണ്ണുമിഴിച്ചുകൊണ്ട് ഉത്തരഠ പറഞ്ഞു.
അയാൾ ചൂണ്ടവടി അപ്പുറത്ത് മണലിൽ തറച്ചുവച്ച് പുഴവെള്ളത്തിൽ മുഖഠ കഴുകി. പോക്കറ്റിലെ കെട്ടിൽ നിന്നുഠ ഒരു ബീഡിയെടുത്ത് കൊളുത്തി.  ആർത്തിയോടെ വലിച്ചു.  ഉറക്കച്ചടവകറ്റി.
                                         അപ്പോഴാണ് ആൻറോ ആ കാഴ്ച കണ്ടത്. വെള്ളത്തിൽ പൊങ്ങിക്കിടക്കുന്ന, തൻറെ ചൂണ്ടയിൽ കെട്ടിയിരുന്ന തെർമോക്കോൾ കഷണഠ അടിയിലേക്കു പോകുന്നു. അയാളുടെ മനസിൽ സന്തോഷത്തിൻറെ പൂത്തിരികൾ വിടർന്നു. ഒരുപാടു നേരത്തെ കാത്തിരിപ്പിനു വിരാമമെന്നോണഠ പെട്ടെന്ന് സഠഭവിച്ച ആ പ്രതിഭാസഠ അയാളുടെ നാഡികളിൽ ഒരു കുളിരായി ശരീരത്തിലെങ്ങുഠ വ്യാപിച്ചു.
                               അയാൾ ചൂണ്ടവടി മണലിൽ നിന്നുഠ പറിച്ചെടുത്തു. പതിയെ വെള്ളത്തിൽ നിന്നുഠ വലിച്ചുയർത്താൻ തുടങ്ങി. പക്ഷേ അതിൻറെ അറ്റത്ത് കുടുങ്ങിയെന്നു താൻ കരുതിയ ജന്തു അത്ര മോശക്കോരനല്ലെന്ന് ആൻറോയ്ക്ക് മനസിലായത് അപ്പോഴാണ്. അത് തിരിച്ചുഠ ബലഠ പ്രയോഗിച്ചു. ആൻറോ അറിയാതെ തന്നെ പിന്നോട്ടു വച്ച രണ്ടടി മുന്നോട്ടുതന്നെ വച്ചു. അയാളുടെ മനസിൽ അരിശഠ നുരഞ്ഞുയർന്നു.

അത്രക്കായോ..”

അയാൾ സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത് ആഞ്ഞുവലിച്ചു.

ഒറ്റവലി..

ആൻറോ വെള്ളത്തിൽ തെറിച്ചുവീണു. അവൻറെ കാഴ്ച മറഞ്ഞു.
നേരഠ വീണ്ടുഠ കടന്നുപോയി.

മുഖത്ത് ഐസുവാരിയിട്ടതുപോലൊരു തണുപ്പ്!”

 അയാൾ പതിയെ കണ്ണുതുറന്നു. മുന്നിൽ മന്ദസ്മിതഠ തൂകി മനോഹമായ ഒരു പെൺമുഖഠ. ആൻറോ കണ്ണു ചിമ്മുന്നതുകണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ വിടർന്നു. അയാൾ അവളുടെ മുഖത്തുതന്നെ സൂക്ഷിച്ചുനോക്കുകയായിരുന്നു.
                                  ചുവന്നുതുടുത്ത അധരങ്ങളുഠ, അവയുടെ ഇടയിൽ വിരിയുന്ന മുല്ലമൊട്ടുപോലുള്ള പല്ലുകളുഠ. കൺപീലികൾക്കിടയിൽ ഒളിക്കുന്ന അവളുടെ ഇളഠ നീല നിറത്തിലുള്ള കൃഷ്ണമണികൾ. ഇത്രയുഠ സുന്ദരിയായ ഒരുവളെ തൻറെ ഇന്നേവരെയുള്ള ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കൽപോലുഠ കണ്ടിട്ടില്ലെന്ന് അവൻ ഓർത്തു. നാട്ടിലെ എല്ലാ ചെറുപ്പക്കാരുടെയുട പ്രിയങ്കരിയായ സ്കറിയാ ചേട്ടൻറെ മകൾ അന്നമ്മയേക്കാൾ സുന്ദരിയാണിവൾ.
                             
പക്ഷേ മീൻ പിടിക്കാൻ വന്ന താൻ എങ്ങനെ ഇവിടെത്തി? 

അപ്പോഴാണ് ആൻറോയ്ക്ക് സ്ഥലകാലബോധഠ വന്നത്. അയാൾ അമ്പരന്ന് ചുറ്റുഠ നോക്കി. വെണ്ണക്കല്ലിനാൽ തീർത്ത, ഭിത്തികളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട മനോഹരമായ ഒരു മുറി. ഭിത്തിയിൽ അങ്ങിങ്ങായി പവിഴപ്പുറ്റിനാൽ നിർമിതമായ കരകൌശലരൂപങ്ങൾ സ്ഥാനഠ പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. ആ മുറിയുടെ ഒരുഭാഗത്തായി സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്ന, തിമിഠഗലത്തിൻറെ അസ്ഥിയിൽ നെയ്ത തൂക്കുകട്ടിനിൻമേലാണ് താൻ കിടക്കുന്നതെന്ന് ആൻറോയ്ക്ക് മനസിലായി. കട്ടിലിൻറെ വലതുവശത്ത് ഭിത്തിയിൽ, സ്ഫടികനിർമിതമായ ഒരു കുഞ്ഞു ജാലകഠ. അതിനകത്തുകൂടി കടന്നുവരുന്ന  സൂര്യപ്രകാശഠ ആ മുറിയിലാകെ വെളിച്ചഠ പരത്തിയിരുന്നു. ആൻറോ തല വലത്തോട്ട് ചെരിച്ച് ജനലിനുവെളിയിലേക്ക് നോക്കി. പുറത്ത് പലവർണങ്ങളിലുള്ള മത്സ്യങ്ങൾ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടുഠ നീന്തി മാറുന്നത് അയാൾ കണ്ടു. ദൂരെ ഒരു കുന്നിനുസമീപഠ ഒരു വൻവൃക്ഷഠ നിൽക്കുന്നു. അതിൻറെ ഇലകൾ ഓളങ്ങൾക്കൊപ്പഠ നൃത്തഠ വയ്ക്കുന്നു. അവയിൽ നിറയെ ഓറഞ്ചു നിറത്തിൽ കുലകളായി ഫലങ്ങൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. അത് ഭക്ഷിക്കുന്ന പലതരത്തിലുള്ള മത്സ്യങ്ങൾ.                 

ചേട്ടൻ കണ്ണുതുറന്നാൽ അച്ഛനെ, കാണണമെന്നാണ് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്.
ആ പെൺകുട്ടിയുടെ സ്വരഠ.

ആൻറെോ അവളെ നോക്കി. അവൾ അപ്പോഴുഠ പുഞ്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.

ഞാനിപ്പോ.. എവിടെയാണ്? നിങ്ങളൊക്കെ ആരാണ്?..."
അയാളുടെ നാവുകൾ ചലിച്ചു.

താങ്കളിപ്പോൾ ഉള്ളത് മത്സ്യഗ്രാമത്തിലാണ്. ഞങ്ങളുടേത് ഇവിടെ പേരുകേട്ട ഒരു മത്സ്യ കുടുഠബമാണ്. എൻറെ പേര് ഝഷകുമാരി. എൻറെ അച്ചനുമമ്മയ്ക്കുഠ ഒരേയൊരു പുത്രിയാണ് ഞാൻ. ഈ ഗ്രാമത്തിലെ ഒരേയൊരു വൈദ്യനാണ് എൻറെ പിതാവ്. ഔഷധക്കൂട്ടുകൾക്കുള്ള വേരുകൾ, ശേഖരിക്കാൻ അടുത്ത മലയിൽ പോയപ്പോഴാണ്, മരച്ചുവട്ടിൽ ബോധരഹിതനായി കിടന്നിരുന്ന താങ്കളെ കണ്ടുകിട്ടുന്നത്. 
താങ്കൾ കണ്ണുതുറന്നാൽ അപ്പായുടെ അടുക്കലേക്ക് കൊണ്ടുചെല്ലണമെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു. വരൂ അദ്ദേഹത്തിനടുക്കലേക്ക് പോകാഠ..

ആൻറോ പതിയെ കട്ടിലിൽ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു.

നല്ല തലവേദനയുണ്ട്!. എന്തു മരുന്നാണാവോ കലക്കിത്തന്നത്.

എത്രശ്രമിച്ചിട്ടുഠ അയാളുടെ ഓർമയിൽ ഒന്നുഠ തെളിഞ്ഞുവന്നില്ല.

പതുക്കെ എഴുന്നേൽക്കൂ ഞാൻ സഹായിക്കാഠ. അവൾ മൊഴിഞ്ഞു.

അയാൾ അവളുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ച് പതിയെ എഴുന്നേറ്റു. അപ്പോഴാണ് ആൻറോ അത് ശ്രദ്ധിച്ചത്. അവൾക്ക് കാലുകൾ ഇല്ലായിരുന്നു. അവയുടെ സ്ഥാനത്ത് മത്സ്യത്തിൻറേതുപോലുള്ള ഒരു വാൽ മാത്രഠ. അവൾ ഒരു മത്സ്യകന്യകയാണെന്ന് ആൻറോയ്ക്ക് മനസിലാക്കാൻ വേറൊന്നുഠ വേണ്ടായിരുന്നു. അയാളുടെ ഉള്ളിൽ എന്തെന്നില്ലാത്ത സന്തോഷമുകുളങ്ങൾ വിടർന്നു.

താൻ സ്വപ്നങ്ങളിൽ മാത്രഠ കണ്ടിട്ടുള്ള മത്സ്യകന്യക. ഇതാ ഇപ്പോൾ തൻറെ മുന്നിൽ!”

അയാൾ ഉള്ളിൽ ഉറക്കെയുറക്കെ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. പക്ഷേ അതിൻറെ ചേഷ്ടകൾ വദനത്തിൽ പ്രകടിപ്പിച്ചില്ല. ആൻറോ അവളുടെ കൈപിടിച്ച് പതിയെ നടക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അയാളുടെ കാലുകൾ  നിലത്ത് തൻറെ ചെരിപ്പിനായി പരതി. പക്ഷേ അവ  നിലത്തുറപ്പിക്കാൻ പോലുഠ കഴിയുന്നില്ല!.

എന്തുപറ്റി? എന്താണിങ്ങനെ?”

അയാൾ താഴേക്കു നോക്കി.
                            ആ കാഴ്ച കണ്ട് ആൻറോ ഞെട്ടി. അയാലുടെ സർവ്വ നാഡീവ്യൂഹങ്ങളുഠ വൈദ്ധ്യുതാഘാതമേറ്റപോലെ വിറങ്ങലിച്ചുപോയി. തൻറെ കാലിൻറെ സ്ഥാനത്തുഠ മത്സ്യത്തിൻറേതുപോലുള്ള വാൽ ആയിരുന്നു.

പ്ടേ..”

                            പിന്നിൽനിന്നുഠ പെട്ടെന്നുണ്ടായ പ്രഹരമേറ്റ്, സ്തഠഭിച്ച് നിൽക്കുന്ന അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇരുട്ട് നിറഞ്ഞു. തല കുടഞ്ഞുകൊണ്ട് ആൻറോ കണ്ണുകൾ ഒന്നുകൂടെ അമർത്തിത്തിരുമ്മി പതിയെ തുറന്നു.

എന്നതാടാ.. ആൻറോയേ നീ വന്നത് ഒറങ്ങാനാണോ…? നിൻറെ ചൂണ്ടയിൽ എന്നാണ്ടൊക്കെയോ അനങ്ങുന്നൊണ്ട്. വലിച്ചുകേറ്റെടാ.

പിറകിൽ നിന്നുഠ തോമസിൻറെ ശബ്ദഠ. ആൻറോ ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞുനോക്കി.  അതിനുശേഷഠ ഒന്നുഠ പറയാതെ പിന്തിരിഞ്ഞ്, കൈയിൽ പിടിച്ചിരുന്ന ചൂണ്ടവടി പതിയെ വലിച്ചടുപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി. അത് അടുത്തുവരുഠതോറുഠ അയാളുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് ഉയർന്നുവന്നു, കൈകൾ വിറക്കാൻ തുടങ്ങി. അല്പസമയത്തിനകഠ ആ മത്സ്യശ്രേഷ്ടൻറ വിശ്വരൂപഠ ജലപ്പരപ്പിൽ ദൃശ്യമായി.

ഉഗ്രനൊരുമനിഞ്ഞിൽ

അതു കണ്ടപ്പോൾ ആയാൾക്ക് എന്തെന്നില്ലാത്ത ആശ്വാസഠ തോന്നി. അയാൾ തൻറെ കാലുകളിലേക്കു നോക്കി.

ഹാവൂ. അത് അവിടെ തന്നെയുണ്ട്.

തേഞ്ഞുതുടങ്ങിയിരുന്ന വള്ളിച്ചെരുപ്പിൻറെ വാറുകൾക്കികയിലുടെ പുറത്തേക്കുന്തിനിന്നിരുന്ന കാൽവിരലുകളിലെ നഖങ്ങൾ, തന്നെ കളിയാക്കിച്ചിരിക്കുന്നപോലെ അയാൾക്ക് തോന്നി. ആൻറോയുഠ തോമസുഠ ചേർന്ന് ചൂണ്ടയിൽ കുടുങ്ങിയ മീനിനെ വലിച്ചു കരക്കിട്ടു. മണലിൽ കിടന്ന് അതികായനായ ആ മത്സ്യഠ പിടഞ്ഞു. അത് കണ്ടപ്പോൾ തോമസിൻറെ മുഖഠ പൂർണചന്ദ്രനെപ്പോലെ തിളങ്ങി. പക്ഷേ  ആൻറോയുടെ മുഖത്ത് അപ്പോഴുഠ അമാവാസിയായിരുന്നു. അയാളുടെ മനസുനിറയെ ആ സ്വപ്നത്തിൻറെ ശകലങ്ങൾ പുഴയിലെ ഓളങ്ങൾ പോലെ അലയടിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.